17

จางอ้ายถูกนำตัวมาไว้ที่เรือนแห่งหนึ่ง ในใจนางนึกกลัวยิ่งนัก เหตุใดไม่บอกนางดี ๆ เล่า ถึงบุรุษจะเจ็บป่วยตรงส่วนนั้น นางก็ต้องช่วยอยู่แล้ว

ในยามนี้หยางอ๋องปวดใจยิ่งนัก ตรงส่วนนั้นของเขาใช้ไม่ได้ เขาจึงสั่งหานซั่ว ข้ารับใช้คนสนิทเป็นจับเจ้าของโรงนวดสกุลจางมา

เขาไม่กล้าจะย่างกรายเข้าไปในโรงนวด เพราะกลัวเสียหน้า เป็นถึงอ๋องผู้สูงศักดิ์ แต่เหตุใด ต้องมีข้อบกพร่องทางร่างกายด้วยเล่า

ช่างน่าเสียใจจริง ๆ หยางอ๋อง อดใจรอไม่ไหว ให้สตรีนางนั้นเข้ามา

ด้านจางอ้ายถูกนำตัวมาในเรือนใหญ่ ทันทีที่พวกเขาเปิดผ้าปิดตานางออก

หญิงสาวมองบุรุษรูปงามตรงหน้า ใบหน้าเขาหล่อเหลายิ่งนัก ส่วนหยางอ๋องตกตะลึงในความงดงามของสตรีตรงหน้า

"เจ้าคือ หมอนวดสกุลจาง" หยางอ๋องเอ่ยถามคนงาม

จางอ้ายมองเครื่องแต่งกายของเขา เดาเลยได้เลยว่า เขาคือคนของราชวงศ์

"ท่านมันบ้าไปแล้วเหตุใดอยากให้ข้ารักษา ไม่ไปที่โรงหมอ จับตัวข้ามาทำไม" จางอ้ายโมโหจนเลือดขึ้นหน้า

"มารักษาข้าเถอะ ถ้าข้าหาย ข้าจะมอบเงินให้เจ้า"

"ดี ข้าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ" 

จางอ้ายมองหยางอ๋อง นอนบนเตียง ลำดุ้นของเขามีขนาดใหญ่และยาว แต่น่าเสียดายที่มันกลับใช้การไม่ได้ อ่อนปวกเปียกราวกับหนอนไร้วิญญาณ

มืองามจับมันขึ้นมา นวดคลึงเส้นเอ็นตรงส่วนนั้น นางใช้แรงมากจริง ๆ ทำให้หยางอ๋องรู้สึกได้

"เจ้าเบา ๆ หน่อย"

"เจ้าค่ะ"

หมอนวดอย่างจางอ้าย คิดในใจว่า ถ้าไม่กดเเรง ๆ ส่วนนั้นเขาจะหายรึ

ดุ้นอวบโดนชักไปมา หยางอ๋องทำหน้าอย่างเคลิบเคลิ้ม นานแค่ไหนแล้ว ที่เขาไม่ได้มีความสุขขนาดนี้ 

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

จางอ้ายชักดุ้นไปมา จากช้า ๆ ไปหาแรง ๆ หยางอ๋องส่งเสียงครางออกมาเป็นระยะ ๆ ใบหน้าหล่อเหลาพลันแดงก่ำ

ปิ๊ด !!! น้ำสีขาวขุ่นพุ่งออกมาทันที ทำให้หยางอ๋องทำหน้าราวกับว่า เขาได้ขึ้นสวรรค์เป็นที่เรียบร้อยแล้ว 

"ข้าหายแล้ว ใช่รึไม่" 

"ยังหรอกเจ้าค่ะ ท่านต้องทำอีกหลาย ๆ วัน ดูเหมือนว่าท่านมิได้ปลดปล่อยนาน น้ำของท่านมันไหลออกมาเยอะเสียจริง"

"เอาล่ะ คืนนี้ขอบใจเจ้า รอให้ข้าหายดี ข้าจะปล่อยเจ้าไป ข้าให้คนเตรียมเรือนรับรองให้เจ้าแล้ว"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ"

จางอ้ายเดินออกมารอที่ตั่งเตี้ย เพียงไม่นานหานซั่วก็เข้ามา พานางไปที่เรือนรับรอง หญิงสาวรีบปิดประตูเรือน แล้วมองอาภรณ์ที่เขาเตรียมไว้ให้ นางผลัดเปลี่ยนอาภรณ์แล้วกระโดดเข้านอนทันที

หยางอ๋องแต่งกายเรียบร้อย เดินออกมาพบกับหานซั่ว 

"ข้าน้อยพานางไปเรือนรับรองแล้วขอรับ" หยางอ๋องปรายตามองลูกน้องคนสนิท

"ดี นางทำให้ข้าดูมีชีวิตชีวาเสียจริง ดูเหมือนว่ามังกรไม่เชิดชู มีทางรักษาแล้ว เรื่องนี้ถ้าข้าหาย ข้าจะกราบทูลต่อฝ่าบาท หมอจางคนนี้ ต้องมีประโยชน์แน่นอน"

หยางอ๋องหรือฉู่หยาง คืออ๋องคนที่เก้าฮ่องเต้ฉู่เหิง ในราชวงศ์ต้าถัง ข่าวว่าฝ่าบาทมิได้นอนกลับนางสนมมาหลายปี เกรงว่ามังกรไม่ผงาดฟ้า หมอหลวงเคยหาสาเหตุ แต่หาสาเหตุไม่เจอ บัดนี้หยางอ๋องคิดว่า หมอจางคือคนเดียวที่จะช่วยราชวงศ์ได้

เช้าวันถัดมาหิมะตกโปรยปรายร่างบางพลันบิดขี้เกียจลืมตาขึ้นมา พบว่าข้ารับใช้หญิงสองคนเดินถือถาดสำรับเช้าเข้ามา

"เรียนท่านหมอ ท่านอ๋องสั่งไว้ว่า ให้ท่านกินข้าวให้อิ่มแล้วรีบไปพบ ท่านอ๋องเจ้าค่ะ"  ข้ารับใช้ทั้งสองคนรีบไปทันที

จางอ้ายล้างหน้า ล้างตาเปลี่ยนอาภรณ์สีขาวเหลืองที่พวกเขาเตรียมไว้ให้  อาหารในจวนอ๋องรสชาติช่างดียิ่งนัก นางกินจนหมดแถมเรอออกมาด้วย 

เพียงไม่นานมีคนจากเรือนใหญ่ มารับนาง ให้ไปหาท่านอ๋อง

"คารวะท่านอ๋อง" จางอ้ายยอบกายคำนับอย่างอ่อนน้อม

"เอาล่ะ วันนี้เจ้าจะรักษา ข้าได้รึไม่ ข้าจะออกไปคฤหาสน์นอกเมือง"

"ได้เจ้าค่ะ" ลากตัวนางมาขนาดนี้ ยังไงต้องรักษาเขาให้หายขาด นางจะได้กลับไปหาพี่ชายเสียที

ในรถม้าขนาดใหญ่ จางอ้ายใบหน้าแดงก่ำ หยางอ๋องให้นางนั่งลงด้านล่าง เพื่อนวดเจ้าดุ้นให้เขา นางอายอย่างมาก แต่ต้องทำ เพื่อให้ดุ้นกลับมาใช้งานได้

ทำให้หยางอ๋องหาย นางก็ได้ไปจากเขา หยางอ๋องครางออกมาอย่างไม่รู้ตัว มันมีความสุขยิ่งนัก

พับ พับ พับ พับ

พับ พับ พับ พับ

น้ำสีขาวไหลออกมาอย่างมากมาย ทำให้หยางอ๋องรู้สึกได้ปลดปล่อย นางทำให้เขามีความสุขมาก จนมิอาจจะให้นางไปรักษาชายอื่นได้อีก

จางอ้ายรีบเช็ดมือแล้วกลับไปนั่งตามเดิม

"กลับมานั่งที่เดิม ใครสั่งให้เจ้าไปนั่งตรงนั้น" หยางอ๋องลากนางให้นั่งลงหน้าเขา 

จางอ้ายเห็นดุ้นใหญ่มันยังแข็งได้อีก มันน่าจะอ่อนตัวลงนะ เพราะนางรีดน้ำออกมาให้หมดแล้ว

"ท่านอ๋อง ข้าทำให้ท่านเสร็จแล้ว ท่านจะให้ข้าทำอันใดอีก"

"ปากของเจ้า ดูดมันเสีย"

"ท่านบ้าไปแล้ว"

"จะทำรึไม่"

หยางอ๋องชักสีหน้าใส่นาง ทำให้จางอ้ายจำใจต้องทำ ตั้งแต่นางมานวดของลับให้บุรุษ หนึ่งเดือน นางไม่เคยได้ใช้ปากจริง ๆ

อย่างมากแค่ใช้มือนวดเท่านั้น ไม่เกินหนึ่งถ้วยชาบุรุษพวกนั้นก็ใช้งานได้ เหตุใดหยางอ๋อง จึงไม่ปล่อยนางไป