24

ยามเช้าเสียงไก่ขันทำให้ลี่หรานพลันตื่นขึ้นมาหุงหาอาหารให้พ่อสามีกินตามเดิม ดีนะนางทำปลาตากแห้งไว้ กระนั้นอาหารเช้า จึงเป็นปลาทอดกับข้าวสวยร้อน ๆ

เผยหานเดินไม่ระวังหกล้ม

"ท่านพ่อ" ลี่หรานเป็นห่วงรีบวิ่งไปประคองเขา มือหนาใหญ่จับเอวคนงาม

ลี่หรานตกใจ 

เผยหานทำท่าทีไม่สนใจ ให้นางประคองไปที่เก้าอี้ เพื่อจะได้นั่งกินข้าว

ลี่หรานกลับมานั่งเก้าอี้ แล้วคีบอาหารให้พ่อสามี

"ท่านพ่อกินเถอะ" 

"อื้อ ข้าปวดสะโพก" เผยหานเอ่ยขึ้นอย่างน่าสงสาร เขาล้มเเรงจริง ๆ บริเวณนั้น มีน้ำอยู่

"ท่านรีบกินเถอะ ประเดี๋ยว ข้าทำงานบ้านเสร็จจะหายาให้ท่าน"

ลี่หรานสงสารท่านพ่อสามีเสียจริง ใบหน้าเขายามกินข้าวหนวดยาวติดกับเมล็ดข้าว 

"ขอบใจ"

"เจ้าค่ะ"

หลังจากกินข้าวอิ่มลี่หราน ก็ล้างชาม จากนั้นนางทำความสะอาดเรือนส่วนหน้า เดินเข้าไปในห้อง หายาเเก้ฟกช้ำ ในขวดกระเบื้องสีเขียว

"ท่านพ่อเจ้าคะ"

ลี่หรานเคาะประตูห้อง

จังหวะนั้นพ่อสามีรีบเก็บดุ้นเข้าไว้ในกางเกง เเล้วห่มผ้าทำท่าทีไม่สบาย 

"เข้ามาเถอะ" ได้รับอนุญาตจากพ่อสามี ลี่หรานเปิดผลักประตูเข้าไป นางได้ยินเสียงเขาไอ ในห้องของท่านพ่อสะอาดนัก กลิ่นกำยานที่ทำจุดมันทำให้ผ่อนคลายเสียจริง

"ท่านพ่อ ข้านำยามาให้เจ้าค่ะ"

นางยื่นให้เขา

"ลี่หราน ข้าเจ็บ" พ่อสามีสีหน้าไม่ดีนัก 

"ท่านพ่อ ให้ข้าทาให้ดีรึไม่" อยากจะตบปากตัวเองเสียจริง 

"ดียิ่ง รบกวนเจ้าเเล้ว"

"ตรงไหนเจ้าคะ" ลี่หราน นั่งลงที่เตียง ใบหน้างามมีเหงื่อผุดขึ้นมา

"สะโพก รบกวนเจ้าเเล้ว" มือที่ป้ายยา พ่อสามีเปิดสะโพกให้นางดู ลี่หรานใจสั่น ทาที่สะโพก

"นวดด้วย"

"ท่านพ่อ" 

"ข้าเจ็บ"

ลี่หรานนวดคลึงตรงสะโพกให้เขา ครึ่งชั่วยาม ใบหน้างามแดงก่ำ เมื่อเขาดึงกางเกงลงอีก ท่อนเอ็นสีดำอวบใหญ่ 

"ท่านพ่อ พอรึยังเจ้าคะ" นางจะใจขาดตายเเล้วพี่เผยอี้ก็ไม่อยู่

เผยหานคิดว่านางคงเห็นท่อนเอ็นใหญ่เเล้วกระมัง เขาหลับตา นอนตะแคง 

"ยังข้ายังปวดอยู่เลย เจ้านวดตรงนี้ได้รึไม่" ลี่หรานตกใจเมื่อเขานำมือของนางไปจับตรงท่านเอ็น

"ท่านพ่อ"

"นวดเบา ๆ เมื่อเช้าข้าล้ม มันเจ็บมาก"

ลี่หรานหน้าแดง กำลังจะชักมือกลับ 

"เร็วสิ" พ่อสามีให้นางนวดตรงนั้น

ลี่หรานจับทั้งลำ ใหญ่ยาวนัก นางนวดคลึงไปเรื่อย ๆ ใบหน้าพ่อสามีเองแดงก่ำ พลันรู้สึกดีไม่น้อย

"ท่านพ่อ ข้าขอตัวก่อนเจ้าค่ะ" ลี่หรานคิดว่ามันไม่ถูกต้องนางรีบวิ่งออกไป กลับเข้าไปในห้องของนาง ปิดประตูอย่างแน่น

แย่เเล้วเผยอี้ ไม่อยู่เสียด้วย นางนั่งชันเข่าหัวใจจะวายตาย 

เรื่องนี้ จะให้เผยอี้รู้ไม่ได้ นางจะต้องออกห่างจากพ่อสามี ที่คิดไม่ดีกับนาง

ตกเย็นลี่หรานกินข้าวก่อนพ่อสามี จากนั้นรีบอาบน้ำปิดประตูห้องนอน เผยหานมองดูการกระทำสามวันมานี้ นางไม่กินข้าวร่วมกับเขา อีกทั้งทำตัวห่างเหิน ลี่หรานนะลี่หราน

คิดรึว่าจะรอดพ้นเขาไปได้

ค่ำคืนนั้นเผยหานเป่าควันสลบเข้าไปในห้องของนาง จากนั้นปีนเข้าไปทางหน้าต่าง พบว่านางนอนเปลือยกาย 

เผยหานใจสั่ง ภายใต้เเสงเทียนสลัว เรือนร่างลี่หราน ช่างอวบใหญ่นัก เต้านมขนาดใหญ่ หัวนมสีแดง เอวกิ่ว โหนกนูน ถ้าเสียบเข้าไปจะต้องตอดรัดท่อนเอ็นดีแน่นอน

เผยหานเลียริมฝีปาก ไม่รอช้าถอดผ้าออกจนหมด เห็นลำดุ้นอวบสีดำขยายใหญ่ขึ้น เขาขึ้นเตียงไปหาร่างงาม จุมพิตกับคนที่นอนหลับมิได้สติ

"คนงาม พ่อจะทำให้เจ้าได้ไปสวรรค์ แทนเผยอี้เอง" ลิ้นหนาสอดเข้าไปในกลีบงาม สองมือหนาใหญ่กุมเต้านมบีบหัวนม อย่างเร่าร้อน เขาพร้อมอัดฉีดน้ำรักเข้าไปในร่างกายนาง

เลียจนทั่วตัว ยาสลบนี้เขาแอบซื้อไว้นานเเล้ว ไม่คิดจะมีประโยชน์ยามนี้ 

โหนกนูนใหญ่ขนขึ้นมาเล็กน้อย ร่องงามสีแดงอ้าออก ลิ้นหนาเลียเข้าไปจุมพิตกับร่องสวาท กลิ่นหอมหวานชวนให้อยากเสียบตลอด 

น้ำรักสีขาวขุ่นพลันไหลออกมา นางร่านนัก สามีไม่อยู่น้ำถึงกับแตกเเล้ว

ปากหนาจุมพิตอย่างเร่าร้อน คนงามร่างกายกระตุก ลี่หรานฝันว่าร่วมรักกับเผยอี้

พ่อสามีจับดุ้นอวบสี่ดำ ค่อยแหย่ร่องสวาทที่ชุ่มเมือกไปด้วยน้ำลายเป็นตัวหล่อลื่น มันเข้าไปจนมิดด้าม

"อ้า อ้า" คนงามฝัน

พ่อสามีอัดกระแทกรูสวาทรัว ๆ สองมือหนาจับเต้านมไว้ เเทงไม่ยั้ง 

ตับ ตับ ตับ ตับ

ตับ ตับ ตับ ตับ

"อ้า อ่า ลี่หราน เจ้าช่างเหมือนนางนัก ยามข้าไปชายแดน ได้ยินมาว่าบุตรสาวของนางหายตัวไป ข้าไม่มีทางบอกนางหรอก แม้ข้าไม่ได้นาง ได้เจ้าก็ยังดี" พ่อสามีหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ตับ ตับ ตับ ตับ

ตับ ตับ ตับ ตับ

ค่ำคืนนั้นพ่อสามีกินลี่หรานจนหนำใจ ทั้งที่นางไม่รู้สึกตัว ท่านอนหงาย นอนตะแคง ทุกท่วงท่า เผยหานกินนางทุกกระบวนท่า จากนั้นเก็บร่องรอย

เช็ดรูสวาทให้นางตามเดิม สวมเสื้อผ้าเเล้วออกไปทางหน้าต่างอย่างสบายใจ ถ้านางรู้ว่าพ่อสามีเสียบรูสวาทของนาง นางคงจะตกใจไม่น้อย เผยหานไม่มีทางบอกนางง่าย ๆ

เขาอารมณ์ดีนัก เป็นลูกของหญิงเเพศยาผู้นั้น สาแก่ใจจริง ๆ