36

ค่ำคืนนั้นหลังจากที่นอี้เซี่ยไปจัดการหลินฟาง เขานั้นก็รีบกลับมาหาเหมยเหยาที่เรือน พูดปลอบใจนางบอกว่าจะไม่ให้มีเหตุการณ์เยี่ยงนี้เกิดขึ้นเป็นอันขาด หญิงสาวอุ้มหวานให้เขา ให้มันรู้เสียบ้างคนในใจของเขาคือนาง มิใช่ฮูหยินใหญ่ จากนั้นฉากรักก็พลันดำเนินขึ้น

          เรือนร่างงามขึ้นทับร่างหนา นางจับลำดุ้นขนาดใหญ่ยัดเข้าของตัวเอง ความรู้สึกอยากเกินจะบรรยาย มันทั้งใหญ่และยาว

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          เรือนร่างหนาขยับสะโพกไปมา อี้เซี่ยนอนอยู่เฉย ๆ สำลักความสุขแทบจะตายอยู่แล้ว การที่สตรีขึ้นคร่อมเขา มันจะทำให้เขาถึงจุดสุดยอดในเร็ว ๆ น้ำหล่อลื่นพลันไหลออกมาอย่างไม่ขาดสาย ยิ่งนางกระแทกแรงเท่าใด อี้เซี่ยยิ่งร้องครวญครางออกมาแรงเท่านั้น เหมยเหยายิ่งโยกกายแรงเท่านั้น

          เสียงร้องของคนทั้งสองครวญครางประสานเสียงกัน ไม่นานนักอี้เซี่ยพลันจับหญิงสาวเปลี่ยนท่วงท่าใหม่ ให้นางงนอนคว่ำสะโพกงอนโค้งออกมา สะโพกช่างงอนงามนัก มือหนาใหญ่แหย่เข้าไปในรูสวาทที่พลันมีน้ำรักไหลออกมาเป็นจำนวนไม่น้อย

          “อ้า อ้า อ่า อื้อ นายท่าน แรง อีกเจ้าค่ะ นิ้วแหย่เข้าไปลึก ๆ”  เหมยเหยาเคลิบเคลิ้มไปกับการใช้นิ้วแหย่ของอี้เซี่ย นิ้วสามนิ้วแหย่เข้าไปจนสุด แล้วดึงออกมาพบว่าน้ำรักสีขาวขุ่นพลันติดมาด้วย ลิ้นหนาเลียที่นิ้ว รสชาติช่างหอมหวานยิ่งนัก

          หัวดุ้นที่ชุ่มไปด้วยน้ำเมือกพลันแหย่เข้าไปในรูสวาท มันค่อย ๆ เข้าไป จนมิดด้าม เหมยเหยาจึงส่งเสียงร้องออกมาอย่างเจ็บปวด ท่วงท่านี้ทั้งลึกทั้งเสียว

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          เสียงเนื้อกระทบกันดังลั่นเรือนนอน ไม่นานนักอี้เซี่ยก็พลันปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นอัดฉีดเข้าไปในโพรงมดลูกจนหมด

          …

        หลายวันผ่านไปหิมะยังคงตกลงมาอย่างหนัก ในจวนอี้ตอนนี้เต็มไปด้วยหิมะอันขาวโพลน เหมยเหยามองอาภรณ์ที่อี้เซี่ยนำมายอมบให้นาง ได้ข่าวว่าเป็นของบรรณาการต่างแคว้น ที่ฝ่าบาททรงมอบให้เหล่าขุนนางแบ่งกัน ฝ่าบาทช่างเป็นคนมีน้ำใจยิ่งนัก ดูท่ามีแต่เรือนของนางเท่านั้นกระมังที่ได้ผ้าพลับนี้

          “นายหญิงเจ้าคะ บ่าวได้ข่าวมาว่า อนุหลิวตั้งครรภ์เจ้าค่ะ”

          “เจ้าว่า อนุหลิวตั้งครรภ์รึ”

          ไม่น่าเชื่อว่าอนุหลิวจะตั้งครรภ์ เหมยเหยาไม่มีทางให้เด็กคนนี้เกิดมาเป็นอันขาด เรื่องที่อนุหลิวพลันตั้งครรภ์เป็นข่าวดังไปทั่วจวน ฮูหยินใหญ่ถึงแม้จะไม่พอใจบ้าง แต่นางก็ทำอะไรไม่ได้ กระนั้นนางจึงส่งโสมพันปี ไปมอบให้อนุหลิว อีกทั้งยังสั่งพ่อบ้านให้นำน้ำแกงบำรุงครรภ์ไปมอบให้อนุหลิวทุกวันยามเช้า

          เรือนอนุหลิวในยามนี้ มีเพียงอนุว่านที่แวะเวียนมาเยี่ยมนางเป็นประจำ อนุว่านไม่คิดว่าอนุหลิวจะตั้งครรภ์ได้ เพราะนาน ๆ ทีอี้เซี่ยจะนอนกับพวกนาง

          “ยินดีกับเจ้าด้วยนะ อนุหลิว” อนุว่านเอ่ยขึ้นด้วยความจริงใจ พวกนางทั้งสองคนเป็นสาวใช้มาก่อน อีกทั้งเข้าจวนอี้มาพร้อมกัน พวกนางเป็นสาวใช้อุ่นเตียงให้นายท่าน กระนั้นพวกนางเลื่อนขั้นเป็นอนุภรรยาของอี้เซี่ยนับแต่นั้นมา

          “ขอบใจเจ้านัก ข้าจะพูดให้นายท่านไล่นังแพศยาเหมยเหยานั่นออกไป” ในระหว่างพูดมืองามก็พลางลูบหน้าท้องของนางด้วย อนุหลิวดีใจยิ่งนัก นางอยู่ในจวนสิบปีแล้ว ในที่สุดนางก็ตั้งครรภ์เสียที

          “นายหญิงน้ำแกงมบำรุงครรภ์มาแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้จากห้องเครื่องนำน้ำแกงมาส่ง

          อนุหลิวพลันรับน้ำแกง สาวใช้นางนั้นโค้งคำนับแล้วล่าถอยออกไปจากเรือน อนุหลิวพูดคุยสัพเพเหระกับอนุว่าน ไม่นานนักน้ำแกบำรังครรภ์พลันเย็นแล้ว นางนั้นยกจอกขึ้นมา แล้วกลืนน้ำแกงลงคอ

          อนุหลิวไอออกมาเป็นเลือดอีกทั้งปวดท้องขึ้นมาทันที ร่างงามพลันตกเก้าอี้ ที่เต็มไปด้วยรอยเลือด อนุว่านตกใจอย่างมากรีบร้องเรียกบ่าวให้มาช่วย อีกทั้งให้เร่งไปตามหมอมา

          ภายในเรือนใหญ่ฮูหยินใหญ่นั่งต่อหน้าพระแม่กวนอิม ในมืองามนั้นนั่งนับลูกประคำอย่างใจเย็น หลายวันมานี้ นางไม่อยากจะคิดฟุ้งซ่าน เมื่อตรองดูเหตุการณ์ต่าง ๆในจวนแล้ว นางควรจะปลงเสียที สามีจะมีอนุกี่คนก็ช่าง แต่ขออย่างหนึ่ง ตำแหน่งฮูหยินใหญ่ของนางไม่สั่นคลอนก็เป็นพอแล้ว

          “ฮูหยินแย่แล้วเจ้าค่ะ อนุหลิวตกเลือด” สาวใช้โรงครัวรีบมารายงาน ลูกประคำในมือฮูหยินหล่นลงมาทันที

          เกิดอะไรขึ้นกับอนุหลิว เหตุใดนางจึงตกเลือดเล่า

          “เกิดอะไรขึ้น”

          “อนุหลิวกินน้ำแกงของท่าน ที่ส่งไปโรงครัว จากนั้นก็ตกเลือดเจ้าค่ะ”

          นางมิได้เป็นคนทำเสียหน่อย ในตอนนั้นอี้เซี่ยเพิ่งเลิกประชุมจากราชสำนักกลับมาที่จวน ได้ยินเรื่องราวของอนุหลิวพบว่านางแท้งลูกเสียแล้ว ได้ยินมาว่าดื่มน้ำแกงที่ฮูหยินใหญ่ส่งมา อี้เซี่ยมาที่เรือนใหญ่ต่อว่าฮูหยินอย่างหนัก หลินฟางปฏิเสธทุกข้อกล่าวหา นางมิได้ทำจะให้นางยอมรับได้อย่างไร กระนั้นจึงขังให้ฮูหยินใหญ่สำนึกผิดในศาลบรรพชน คืนนั้นอี้เซี่ยมิได้มาหาเหมยเหยา เขาเฝ้าดูอาการอนุหลิวทั้งคืน

          ประตูเรือนเปิดออก ชายร่างหนาเดินเข้ามาในเรือนของเหมยเหยา เขาคือพ่อบ้านหวัง เหมยเหยาถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกแล้วอ้าขาให้พ่อบ้านวัยกลางคน

          “เจ้าทำดีมาก”

          “นายหญิง ข้าต้องทำตามคำสั่งท่าน ผลตอบแทนที่ท่านมอบให้มันช่างคุ้มเสียจริง” พ่อบ้านหวังเอ่ยขึ้นพร้อมปลดอาภรณ์ออก

          วันนี้เหมยเหยาสั่งให้พ่อบ้านสับเปลี่ยนตัวยาบำรุงครรภ์เป็นยาที่ทำให้แท้ง แล้วโยนความผิดให้ฮูหยินใหญ่ ผลเป็นไปตามที่นางคาด ฮูหยินใหญ่อยู่ในศาลบรรพชนช่างสาแก่ใจนัก นางจึงต้องมอบรางวัลเป็นร่างกายให้พ่อบ้านหวัง

          “นายหญิงทำเยี่ยงนี้ทำไมขอรับ”

          “มันมิใช่เรื่องที่เจ้าจะต้องรู้”

          กล่าวจบร่างงามจับลำดุ้นขนาดใหญ่ รูดไปรูดมาจนแตกคามืองาม ความพินาจของจวนอี้ คือความสุขของนาง พวกมันทำร้ายพี่ชายของนางต้องตาย นางจะทำร้ายจวนอี้เช่นกัน

          พ่อบ้านหวังสำลักความสุขที่เหมยเหยามอบให้แทบจะตายอยู่แล้ว ทั้งสองส่งเสียงร้องครวญครางดังลั่นเรือนนอน บนหลังคามีสายตาคู่หนึ่งมองลงมาอย่างเหยียดหยาม อี้เฉินไม่คิดเลยว่า เขาไม่อยู่จวนนับเดือนจะเกิดเรื่องร้ายขึ้นกับมารดา เขาเพิ่งกลับมาจากสำนักศึกษานอกเมือง มาถึงได้ยินข่าวมารดาวางยาอนุหลิวจนแท้งลูก แต่เขาไม่เชื่อจึงมาค้นหาความจริงที่เรือนเหมยเหยา ก็ได้ยินสิ่งที่พ่อบ้านกับเหมยเหยาพูดกัน นางใส่ร้ายมารดาของเขา สตรีนางนี้ช่างร้ายยิ่งนัก