35

ในค่ำคืนนั้นอี้เซี่ยได้ให้สตรีทั้งสองนางอย่างฮูหยินใหญ่กับเหมยเหยาได้ไปร่วมงานวันคล้ายวันเกิดใต้เท้าตู้ รถม้าจวนอี้มาถึงจวนตู้ ทั้งสามคนพลันลงรถม้า อี้เซี่ยควงสตรีทั้งสองนางเดินเข้ามาข้างในจวนตู้ ฮูหยินใหญ่เดินแนบซ้าย เหมยเหยาแนบขวา เหล่าขุนนางต่างทักทายอี้เซี่ยที่ได้อนุคนงามไปครอบครอง ทำให้ฮูหยินใหญ่นึกชังเหมยเหยายิ่งนัก

          งานวันคล้ายวันเกิดได้เริ่มขึ้นแล้ว แยกฝั่งบุรุษและฝั่งสตรี อี้เซี่ยต่างไปทักทายใต้เท้าตู้ ด้านฝั่งสตรีฮูหยินใหญ่ต่างพูดคุยกับฮูหยินตู้อย่างออกรส ทำให้เหมยเหยานึกชัง ทุกสายตาต่างมองที่เหมยเหยา เพราะนางเป็นอนุคนเดียวที่มีสิทธิ์มาร่วมงานเลี้ยงครั้งนี้ เหมยเหยามิได้สนใจสายตาดูแคลนของคนพวกนั้นเลยแม้แต่น้อย

          ถึงยามที่ฮูหยินทุกคนต่างต้องมอบของขวัญให้ใต้เท้าตู้แล้ว ข้ารับใช้ต่างรับของขวัญจากบรรดาฮูหยินจวนต่าง ๆ เมื่อมาถึงฮูหยินอี้ นางเรียกสาวใช้ให้นำของขวัญมามอบให้หญิงรับใช้จวนตู้ ผ้าสีแดงพร้อมปักคำอวยพร ทุกคนต่างมองด้วยสายตาอึ้งงัน ทำไมมันเละเหมือนคนเอามีดมากรีด อย่างนี้ไม่เพียงแช่งใต้เท้าตู้หรอกรึ

          “ผ้าปักของข้าทำไมเป็นเยี่ยงนี้” ฮูหยินใหญ่นึกอายยิ่งนัก ฮูหยินจวนต่าง ๆ ต่างวิพากวิจารณ์ไม่ขาดปาก นางจะทำอย่างไรดี

          “ฮูหยินทุกท่าน ภาพนี้ เกรงว่าฮูหยินใหญ่จะหยิบมาผิดกระมัง ข้าอนุภรรยาได้เตรียมของขวัญมาให้ใต้เท้าตู้แทนฮูหยินใหญ่แล้วเจ้าค่ะ” ไม่นานนักสาวใช้ของนางพลันรีบไปเอาของขวัญในรถม้ามา เป็นภาพกวีของขงจื๊อที่หาอยาก ทุกคนต่างพึงใจ หลินฟางถึงกับกำมือแน่นภายใต้สาปเสื้อ

          งานเลี้ยงย่อมมีทางเลิกรา ในรถม้าจวนอี้ อี้เซี่ยมองฮูหยินใหญ่ของเขาที่ทำงานอย่างมิรอบคอบ นำของขวัญบ้าอันใดไปมอบให้ฮูหยินตู้ ดีนะที่เหมยเหยาเป็นคนฉลาดเตรียมของขวัญมาด้วย เรื่องนี้เขาก่นด่าฮูหยินใหญ่ในรถม้า จนเหมยเหยาพอใจ เมื่อถึงจวนฮูหยินใหญ่พลันวิ่งลงรถม้าทั้งน้ำตา

          ในเรือนของเหมยเหยา อี้เซี่ยกล่าวขอบคุณนางที่แก้สถานการณ์ได้ดี เรื่องนี้ทำให้นางยิ้มจนแก้มปริ ป่านนี้ฮูหยินคงนอนร้องไห้ขี้มูกโปร่งไปแล้วกระมัง

          เหมยเหยาเพียงแค่ให้บ่าวของฮูหยิน ที่เหมยเหยาซื้อตัวไว้ ไปทำลายภาพนั้นแค่นั้นเอง ฮูหยินโง่เองไม่ตรวจดูภาพก่อนออกจากจวน

          ในเวลานี้ในเรือนใหญ่ฮูหยินใหญ่พลันโมโหอย่างแรง ภาพของนางมีปัญหาได้อย่างไร แม่นมจ้าวคิดว่าเรื่องนี้ต้องมีคนมาทำลายภาพนี้เป็นแน่แท้

          “นังสารเลวนั่น มันกล้าหักหน้าข้า”

          “ฮูหยิน ใจเย็น ๆ เจ้าค่ะ”

          “ข้าเหนื่อยเหลือเกิน ที่ผ่านมาข้าให้มันมีความสุขในจวนอี้ ไม่ยุ่งกับมัน แต่มันมาวุ่นวายกับข้า จะให้ข้าทำเยี่ยงไร ตอนนี้ท่านพี่ก็หลงมันยิ่งนัก”

          “บ่าวว่า ตอนนี้พวกเราทำอันใดมันมิได้ รอให้นายท่านเบื่อมันก่อนแล้วค่อยกำจัดมันทิ้งเจ้าค่ะ” ความคิดแม่นมจ้าวถือว่าดียิ่งนัก แต่เมื่อไรกันเล่า ท่านพี่ถึงจะเบื่อมัน

          “ข้าจะคอยดูวันนั้น”

          …

        ร่างหนาพลันทับร่างบางของเหมยเหยา ลำดุ้นขนาดใหญ่เข้าไปในร่องงาม กระทบอย่างแรง คนร่างเล็กสำลักความสุขจนครวญครางออกมา น้ำรักเป็นตัวหล่อลื่นได้ดีเชียวล่ะ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          ตับ ตับ ตับ ตับ

          “อ้า อ้า นายท่าน แรงอีกนิดเจ้าค่ะ” แม้เขาจะแก่ แต่ร่างกายของเขาช่างแข็งแรงยิ่งนัก ลำดุ้นที่มีขนาดใหญ่มุดในโพรงมดลูกของหญิงสาว

          “ข้ารักเจ้ายิ่งนัก ยอดรักของข้า” อี้เซี่ยพลันกระซิบข้างหูนาง

          บทเพลงแห่งรักดำเนินไปเรื่อย ๆ จวบจนยามเช้าถึงได้จบสิ้นลง

          วันนี้ครบสิบห้าวันที่เหมยเหยากับอนุคนอื่นที่ต้องไปคารวะน้ำชา ฮูหยินใหญ่ที่เรือนใหญ่ หญิงสาวพลันตื่นมาอาบน้ำผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เพื่อที่จะไปเรือนใหญ่ นางยังนอนมิอิ่มเลยด้วยซ้ำ

          เรือนใหญ่ในเวลานี้ฮูหยินใหญ่นั่งที่เก้าอี้ไม้จันทร์หอม ทอดสายตามองอนุสามนาง แต่ที่นางสะดุดตาที่สุดคงจะเป็น เหมยเหยา นางช่างกล้าสวมชุดสีแดงลายหงส์ปักด้วยดิ้นทอง ตามทำเนียมแล้วแล้วอนุไม่มีสิทธิ์ใส่สีแดง นอกจากภรรยาหลวงเท่านั้น

          “แม่นมจ้าวตบหน้า เหมยเหยา”

          ยังไม่ทันที่เหมยเหยาจะพูดอันใด ใบหน้างามของนางหันไปตามแรงตบเสียแล้ว ทำให้อนุทั้งสองนั้นพอใจนัก

          “ฮูหยิน ท่านสั่งให้บ่าวตบข้าเพราะเหตุใด” เหมยเหยามองไปที่ฮูหยินใหญ่

          “เพราะเหตุใดรึ เพราะเจ้าไม่รู้จักกฎอย่างไรเล่า เจ้าเป็นอนุหาใช่ฮูหยินใหญ่เช่นข้า กระนั้นเสื้อผ้าสีแดง เจ้าไม่มีสิทธิ์มาสวมใส่” ฮูหยินใหญ่เอ่ยอย่างชัด ๆ ช้า ๆ เพื่อให้เหมยเหยานั้นเข้าใจ

          “ท่านมัน”

          “มันอะไร เจ้าคิดว่ามีท่านพี่ถือแล้ว ข้าจะทำอะไรเจ้ามิได้ อย่างนั้นรึ”

          เหมยเหยาได้แต่กำมือแน่น พิธีคารวะน้ำชาจึงได้เริ่มขึ้น เริ่มจากอนุหลิว ต่อด้วยอนุว่าน ลำดับสุดท้ายจึงเป็นเหมยเหยา แม้นางจะไม่อยากจะทำ แต่นางก็ต้องจำใจ เหมยเหยาคุกเข่าแล้วยื่นน้ำชาให้ฮูหยินใหญ่ เหมือนว่าฮูหยินใหญ่จะรับจอกน้ำชาแล้ว แต่ทว่าน้ำชาร้อน ๆ พลันร่วงหล่นตรงหน้าเหมยเหยาพอดี

          “เจ้าไม่พอใจข้ารึ”

          “ท่านแกล้งข้า”

          “ทุกคนก็เห็นว่าเจ้า ยืนจอกน้ำชาให้ข้า จากนั้นเจ้าก็ทำหล่นเอง” ฮูหยินใหญ่ส่งสายตาไปทางอนุทั้งสอง อนุทั้งสองรู้ความหมาย

          “อนุเหมย ทำจอกน้ำชาหล่นเอง” อนุทั้งสองผสมโรง

          “พวกเจ้า” เหมยเหยาไม่คิดว่า ทั้งสามคนจะร่วมมือกันทำร้ายนาง

          กระนั้นเหมยเหยาจึงถูกสั่งทำโทษโดยการให้ไปคุกเข่าด้านนอกลานเรือนใหญ่ ท่ามกลางหิมะตกโปรยปราย ฮูหยินใหญ่นั่งที่เก้าอี้ในเรือนปรายตามองอย่างสาแก่ใจ ในที่สุดนางก็หาเหตุผลกลั่นแกล้งอนุนนางนี่จนสำเร็จ ทั้งสองอนุต่างพอใจในการกระทำของฮูหยินใหญ่

          “ฮูหยินท่านเก่งมากเจ้าค่ะ” อนุหลิว

          “สมน้ำหน้านางเจ้าค่ะ” อนุว่าน

          ร่างกายของเหมยเหยาแทบจะไม่ไหวแล้ว นางหนาวมาก หนึ่งชั่วยามผ่านไปแล้วที่นางนั่งคุกเข่าที่หน้าลานเรือน เหตุใดนายท่านยังไม่รีบกลับมาอีก มืองามพลันเย็นเฉียบ นางจะทนได้อีกถึงเมื่อไร อี้เซี่ยข้าจะไม่ไหวแล้ว

          “นายหญิง นายหญิง” เสี่ยวเถาวิ่งมาหาเจ้านายที่ลานเรือน

          “จับนังบ่าวสมควรตายนั่นออกไป” คำสั่งฮูหยินใหญ่ ทำให้บ่าวชายลากเสี่ยวเถาออกไปทันที ร่างสูงตระหง่านในชุดขุนนางสีน้ำเงินย่างกรายมาที่เรือนใหญ่

          “นี่มันเกิดอะไรขึ้น” อี้เซี่ยจับร่างบางขึ้นมาพบว่าเหมยเหยาตัวเย็นเฉียบ

          “นายท่าน” เหมยเหยาเห็นอี้เซี่ย นางดีใจราวกับเห็นดวงตะวันที่โผล่มาให้ความอบอุ่นยามเช้า สีหน้าฮูหยินใหญ่กระตุกขึ้นมาเมื่อเห็นสามีอุ้มอนุนางนั้น

          “หลินฟาง เกิดอะไรขึ้น”

          อี้เซี่ยไม่รอฟังคำตอบจากฮูหยินใหญ่ เขาอุ้มร่างบางกลับไปที่เรือนเล็กของเหมยเหยาทันที ในใจนั้นโกรธแค้นฮูหยินใหญ่ที่ทำกับอนุคนโปรดของเขาเยี่ยงนี้

          ฮูหยินใหญ่นั่งมองร่างหนาอุ้มนังสารเลวนั่นออกจากลานเรือนของนาง เหล่าอนุทั้งสองเห็นท่ามิดีจึงชิงงกลับเรือนของพวกนาง

          “แม่นมจ้าว ท่านพี่จะโกรธข้าหรือไม่” ริมฝีปากบางสั่นระริกเมื่อเอ่ยถามแม่นมจ้าว ภายในใจของนางหวาดกลัวไม่น้อยเลย คาดไม่ถึงว่าอี้เซี่ยจะกลับมายามนี้

          …

        เรือนเล็กของเหมยเหยา อี้เซี่ยมองร่างบางหลังจากที่ท่านหมอมาตรวจอาการของนางเป็นที่เรียบร้อย ท่านหมอบอกว่านางแค่โดนไอเย็นจนสลบไป ท่านหมอได้เขียนเทียบยาเรียบร้อยแล้ว เขาให้คนไปส่งท่านหมอ แล้วหันหน้ามามองเสี่ยวเถา

          “เล่าเรื่องทั้งหมดให้ข้าฟัง”

          “นายหญิงไปคำนับฮูหยินใหญ่ ในตอนนั้นนายหญิงทำน้ำชาหกใส่ฮูหยินใหญ่ จากนั้นฮูหยินใหญ่ให้นายหญิงคุกเข่าท่ามกลางหิมะเจ้าค่ะ”

          อี้เซี่ยได้ฟังใบหน้าของเขาราวกับมีเมฆหมอกบังบดขึ้นมา ฮูหยินใหญ่กล้ารังแกอนุของเขาได้อย่างไร คิดได้กระนั้นเขาสาวเท้าออกไปมุ่งหน้าไปที่เรือนใหญ่

          “นายหญิง นายหญิง” เสียงของเสี่ยวเถาทำให้เหมยเหยาพลันลืมตาขึ้นมา พบว่านายท่านได้ออกไปแล้ว นางแค่แกล้งเป็นลมแค่นั้นเอง

          “ข้าอยากจะรู้นักว่า นายท่านจะจัดการนังหญิงชั่วนั้นอย่างไร”

          ดูท่าอี้เซี่ยเทใจมาที่นางจนหมดแล้วกระมัง ฮูหยินใหญ่คิดผิดแล้วที่กลั่นแกล้งเหมยเหยา

          …

        เสียงตบดังฉากใหญ่ จนเรือนร่างบางล้มลงกับพื้น แม่นมจ้าวจึงต้องประคองเจ้านายให้ลุกขึ้นมา หลินฟางไม่คิดเลยว่าสามีของนางจะกล้าตบนาง เพราะอนุนางนั้น

          “ท่านพี่ตบข้า เพราะนังแพศยานั่น” หลินฟางนั้นปวดแสบที่ใบหน้างาม นางมีบุตรชายให้เขาตั้งสองคน แต่เขาดันตบตีนางเพราะสตรีนางนั้น

          “ใช่ ข้าตบเจ้า ต่อไปนี้ เจ้าอย่าได้หาเรืองนางเป็นอันขาด อีกอย่าง ข้าจะมิให้นางมาคารวะน้ำชาเจ้าอีกต่อไป” กล่าวจบอี้เซี่ยสะบัดอาภรณ์เดินออกไปจาหเรือนใหญ่ เขามิสนใจนางด้วยซ้ำ หลินฟางมองสามีที่นางรักอย่างหมดใจ เดินออกไปจากเรือนมิสนใจนางเลยแม้แต่น้อย มันน่าเจ็บใจยิ่งนัก