60

ทั้งสองรีบสวมอาภรณ์แล้วออกไป ด้านชิงชิงนางรู้ว่านางจะได้กลับไปแล้ว นางสวมผ้าแล้วเปิดประตูออกไป พบว่าเรือนแต่ละหลังเต็มไปด้วยกองเพลิง นางเห็นพ่อสามีต่อสู้กับเหล่าโจรภูเขา จนเลือดอาบหน้า

"ชิงชิง" อี้หลุนวิ่งเข้ามาหานาง 

"ท่านพ่อ ไปช่วยเด็ก ๆ กับผู้หญิงเถอะเจ้าค่ะ" หัวหน้าหมู่บ้านต่อสู้กับโจรภูเขานับสิบ

ชิงชิงพาพ่อสามีมาที่เรือนแห่งหนึ่ง ดูเหมือนว่าไฟไหม้เรือนแห่งนี้จากด้านหลัง เสียงคนตะโกนให้ช่วยจำนวนมาก

ประตูล็อคด้วยโซ่ขนาดใหญ่ พ่อสามีใช้ท่อนไม้ขนาดใหญ่พังประตูเข้าไป พบว่าด้านในมีแต่เด็กและสตรีจำนวนมาก ต่างไอเพราะสำลักควันไฟ

ชิงชิงรีบวิ่งเข้าไปช่วยด้านใน นางจะให้เด็ก ๆ ออกมาให้หมด พ่อสามีเดินตามชิงชิงไปด้านใน บริเวณไฟไหม้

"ชิงชิง รีบออกไปเถอะ ไฟมันแรงมาก" พ่อสามีบอกนาง แต่ทว่านางรู้ตัวดี ตัวละครตัวนี้มีจุดจบเช่นไร จู่ ๆ คานไม้ก็ล้มทับนาง จังหวะนั้นนางกรีดร้อง เป็นไปตามบทนิยายที่นางเขียนไว้

กรรมประพฤติผิดในกามหรือนอกใจเล่นชู้ จะไม่ได้ตายดี

"ท่านไปเถอะ ข้าไม่ไหวแล้ว" นางบอกพ่อสามีทั้งน้ำตา นางเขียนนิยายเรื่องนี้กับมือ ชิงชิงจะมีชีวิตต่อไปมิได้ ชิงชิงต้องตาย เพราะเล่นชู้กับพ่อสามี

"ชิงชิง ข้ารักเจ้า" ท่ามกลางเปลวไฟที่โหมกระหนำ พ่อสามียังอุตส่าห์บอกรักสะใภ้ เสมือนอยู่ในนรกมากจริง ๆ 

"ที่แท้ พวกเจ้าก็ชั่วช้ามาก" จางซือเดินเข้ามาทั้งน้ำตา จางซือคือคนที่ติดอยู่ในนี้ พอออกไปได้ นางนึกขึ้นได้ว่า สามีกับสะใภ้เป็นคนมาช่วยคนในหมู่บ้าน กระนั้นนางร้อนใจจึงรีบกลับเข้ามาในนี้ แต่ไม่ติดว่าจะได้ยินสามีสารภาพรักกับสะใภ้ มันช่างเจ็บปวดเหลือเกิน

"จางซือ ข้าขอโทษ" อี้หลุนยอมรับผิด เขาผิดที่ทำเรื่องชั่ว

"ท่านแม่ ข้าขอโทษ" ชิงชิงเอ่ยทั้งน้ำตา ตอนนี้ไฟมันลามไปทั่วแล้ว

"พวกเจ้ารักกันมากนัก ก็ตายด้วยกันเถอะ" จางซือเตะกระถางไฟใส่อี้หลุน โดยไม่เสียใจเลยแม้แต่น้อย นางรีบวิ่งผ่านควันไฟไป จังหวะนั้นหลังคาถล่มลงมาพร้อมกองเพลิงสีแดงฉานอย่างน่ากลัว ราวกับไฟนรกแผดเผา 

ทุกคนต่างมองอย่างเสียใจ ไม่เห็นอี้หลุนกับชิงชิง มีเพียงจางซือที่รอดมาได้ จางซือร้องไห้ทั้งน้ำตา ส่วนบุตรชายของนาง ในตอนนั้นนางได้ให้เขาหลบที่ชั้นใต้ดินซึ่งเป็นบ่อน้ำที่ไม่มีน้ำมันเชื่อมต่อกันได้ เรื่องที่ชิงชิงกับอี้หลุนทำชั่ว นางจะไม่มีวันให้บุตรชายรู้เป็นอันขาด

ชิงชิงรู้สึกปวดตัวยิ่งนัก เธอลืมตาขึ้นมาพบว่า หลับอยู่หน้าคอม เธอขยับแว่นอ่านตอนจบ หมู่บ้านโดนเผาวอด คนในหมู่บ้านหาที่อยู่ใหม่ อี้หลุนกับชิงชิงได้ตายในกองเพลิง

ชิงชิงเช็ดน้ำตา ใช่มันต้องเป็นเช่นนั้น คนทำชั่วจะให้ได้ดีทำไม เรื่องผิดศีลธรรม จุดจบมันย่อมไม่สวย เธอคิดว่าจะไม่ส่งนิยานลงเว็บขาย กลัวคนเลียนแบบ สะใภ้กับพ่อสามีได้เสียกัน

เสียงมือถือดังขึ้น สายตามองดู เบอร์ช่างไม่คุ้นเอาเสียเลย

"ฮัลโหล"

"คุณนักเขียนเป็ดน้อย ในเงามืดใช่ไหมครับ" ปลายสายเป็นผู้ชาย

"ค่ะ คุณเป็นใครคะ"

"ผมโทรมาจากสำนักพิมพ์หมื่นบุปผา สนใจงานเขียนอิโรติกคุณมาก วันพรุ่งนี้คุณมาเจอผมที่ร้านกาแฟ ในห้างxxxได้ไหมครับ"

ชิงชิงจึงตอบตกลงไป ดูค่าตอบแทนก่อน ตอนนี้เธอก็ร้อนเงินเหมือนกัน กะว่าจะไม่ลงขาย แต่เงินขาดมือ 

หญิงสาวดีใจ ที่มันเป็นแค่ความฝัน เป็นความฝันที่น่ากลัวมาก นึกว่าเป็นความจริง

วันต่อมาชิงชิงไปตามนัด ที่สำนักพิมพ์หมื่นบุปผาต้องงานงานเขียนของเธอไปตีพิมพ์ หญิงสาวเห็นชายหนุ่มร่างอ้วนต้อนรับเธอ

"บอสรอด้านในตรงนั้น" ชี้ไปทางมุมสุด ชิงชิงเห็นแต่ด้านหลัง คงจะเป็นวัยกลางคน

"ขอบคุณค่ะ" ชิงชิงโค้งตัวลง

เธอเดินไปหาชายผู้นั้นที่โต๊ะ แล้วโค้งตัวลง จังหวะที่สบตาเขา เธอตกใจมาก ดวงตาจะออกจากเบ้า

"สวัสดีค่ะ"

ชายผู้นั้นยิ้มหวานให้เธอ

"ยินดีที่ได้รู้จัก ผมอี้หลุน บก.ของสำนักพิมพ์หมื่นบุปผา ต้องการงานเขียนในเงามืดของคุณ" เหมือนมาก เหมือนจนน่าตกใจ

"ค่ะ" ชิงชิงตัวสั่น จนเขาเริ่มสงสัยหล่อนกลัวเขารึ ดูท่าหล่อนยังเด็กกระมัง

"ขอโทษนะครับ คุณชิงชิงอายุเท่าไร"

"ปีนี้ยี่สิบห้าค่ะ"

"ผมคิดว่าสิบแปด คุณตัวเล็กมาก ผมสี่สิบปีครับ ยินดีที่ได้ร่วมงานกัน"

เหมือนในนิยายไม่มีผิดเพี้ยน ชิงชิงอ่านสัญญาและลงนามกับสำนักพิมพ์เรียบร้อย อีกหนึ่งอาทิตย์เงินจะโอนเข้า บ ช.

"เราเคยเจอกันที่ไหนไหมครับ" อี้หลุนถามเธอ ใจชิงชิงนั้นเต้นผิดปกติ

"ไม่เคยค่ะ"รีบปฏิเสธทันที

"ในความฝันก็ไม่เคยหรือครับ" อี้หลุนเป็นหนุ่มใหญ่ครองโสดมาหลายปี จนกระทั่งพบเธอ ใจเขาเต้นอย่างแรง

เหมือนเขาเจอเธอที่ไหนมาก่อน ในฝันรึ อดีตชาติ เขากับเธอคือคู่รักผิดศีลธรรม อี้หลุนดีใจที่ได้เจอเธออีก

"ชิงชิง จำข้าไม่ได้รึ" ในระหว่างที่เธอดื่มน้ำ หญิงสาวสำลักออกมา

"คุณ..."

"ชาตินี้ เรามาเริ่มต้นกันใหม่ ทำทุกอย่างให้มันดีที่สุด"

บ้าไปแล้ว หลายเดือนต่อมาชิงชิงได้คบหาเป็นแฟนกับอี้หลุน เธอคิดไม่ถึงเช่นกันจะเป็นเช่นนี้ อย่างน้อยโลกปัจจุบัน ทั้งสองก็ไม่ผิดศีลธรรม คบหากันเปิดเผย แม้จะอายุห่างกันหลายปีก็ตาม...