91

มู่หนานหนานนั่งมองน้ำชาที่เป็นไอระเหยขึ้นมา จิตใจของนางเหม่อลอยยิ่งนัก

นางน้ำตาไหลพราก ๆ สามวันมานี้ หลี่อ๋องอยู่ในคุกหลวงโดนทรมานอย่างหนัก

"พระสนมยอมเป็นของฝ่าบาท บางทีอาจจะช่วยหลี่อ๋องได้" อาจูเป็นคนเอ่ยขึ้นมา ทำให้นึกขึ้นได้ บางที การให้คนที่เรารักมีความเป็นอยู่ที่ปลอดภัยดีกว่า ดีกว่าให้เขาต้องตายจาก นางกับเขาคงไร้วาสนากันเเล้วจริง ๆ 

"ไปกราบทูลฝ่าบาท คืนนี้ข้าจะถวายตัว" นางตัดสินใจเเล้ว การให้หลี่อ๋องมีชีวิตที่ดีกว่า คือสิ่งสำคัญ

เหลียงซีในห้องพระอักษรยามนี้อ่านฎีกา ลู่กงกงย่างกรายเข้ามาใบหน้าระรื่น

"ทูลฝ่าบาท พระสนมมู่จะถวายตัวพ่ะย่ะค่ะ" 

"ช่างดียิ่งนัก นำตัวหลี่อ๋องกลับวังของเขา แล้วให้คนเฝ้าไว้ให้ดี"

นางคงจะรักหลี่อ๋องมากจริง ๆ ครั้งนี้เขาจะไม่ให้นางได้มีโอกาสหนีไปไหนเป็นอันขาด 

ชายหนุ่มหยักยิ้มด้วยความสาแก่ใจ ที่จะได้ครองสาวงาม 

ก่อนจะพลบค่ำ มู่หนานหนานนอนเเช่น้ำที่ผสมบุปผางาม ในหัวมีแต่ภาพหลี่อ๋อง นางรักเขามากจริง ๆ นางแอบให้อาจู อาจี ไปสืบความในคุกหลวง พบว่าหลี่อ๋องโดนทรมานอย่างหนัก

"หนานหนาน" เสียงนี้ทำให้นางลืมตาขึ้น นางจำเขาได้ 

หลี่อ๋อง

"ท่าน" เขากระโดดลงมาจากคาน

"ถูกนำตัวออกมาเมื่อยามบ่าย เเล้วจึงแอบมาหาเจ้า" ในยามบ่าย เขาถูกนำตัวไปไว้จวนอ๋อง คิดถึงนางมาก จึงรีบออกมาจากจวน

ดวงตาหงส์มองใบหน้า ที่เต็มไปด้วยบาดแผล ใจนางปวดยิ่งนัก

หญิงสาวลุกขึ้น ในสภาพที่เปลือยเปล่า จากอ่างไม้ กระโดดกอดเขา

กอดนี้จะเป็นกอดครั้งสุดท้าย สำหรับเขากับนาง 

ชายหนุ่มปวดใจไม่แพ้กัน 

"กอดนี้ จะเป็นกอดสุดท้าย"

"เจ้า"

"ท่านไปมีชีวิตที่ดีเถอะ"

"ไม่ ข้าไม่ต้องการเเบบนี้"

ชั่วชีวิตนี้ เขาต้องการเพียงนางเท่านั้น นางคนเดียว มิอาจมีใครมาแทนที่ได้เลย 

"ข้ากับท่านต่างไร้วาสนา ท่านไปเถอะ"

นางยืนหันหลังให้นาง หลี่อ๋องพยายามทำใจ เมื่อเสียงคนเดินเข้ามาพบว่า มู่หนานหนานสวมผ้าขนหนูแล้ว

"พระสนมเชิญเพคะ" อาจี เตรียมชุดให้นางเป็นที่เรียบร้อย 

มู่หนานหนานมองชุดที่สีทองลายดอกท้อถักทอด้วยดิ้นทองอย่างดี ที่อาจีสวมใส่ให้นาง อีกทั้งมวยผมทรงปล่อยสยายอย่างงดงาม

บนศีรษะประดับด้วยปิ่นมุกห้อยระย้าลงมาห้าลูกอย่างงดงาม 

ใบหน้างามประทินด้วยแป้งหอมกลิ่นดอกอวี้หลัน ปากงามทาด้วยชาดสีแดงอย่างอวบอิ่ม ผิวเนียนละเอียด ทาด้วยน้ำมันดอกบุบปาชั้นดีของเมืองเหลียง

กลิ่นหอมไปทั่วตำหนัก

"พระนางได้เวลาเเล้วเพคะ" อาจีบอกเจ้านาย ยามนี้ถึงยามถวายตัวเเล้ว เมื่อเปิดประตูออกมา บรรยากาศช่างเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจยิ่งนัก เพราะด้านนอกมีหิมะตกโปรยปราย 

ดวงตางามอาบไปด้วยหยาดน้ำตา

อาจีเป็นคนถือร่มกระดาษมันสีแดง อาจูถือคบไฟเดินนำหน้าไปที่ตำหนักของฝ่าบาท

ยามนี้เหลียงซีสำราญใจยิ่งนัก ยกจอกสุราขึ้นกระดกเข้าปาก

"พระสนมเข้าเฝ้า" 

คนงามในชุดสีเหลืองลายดอกท้อ ย่างกรายเข้า มาในตำหนักของเขา 

มู่หนานหนานช่างงดงามนักในสายตาของเขา นางงามกว่าผู้ใด ถึงแม้นางจะได้กับฝ่าบาทแคว้นหนานมาเเล้วก็ตาม

"ถวายพระพรฝ่าบาท" มู่หนานหนานยังคำนับที่เดิม

"นั่งเถอะ" ส่งสายตาไปทางขันทีให้ออกไป

มู่หนานหนานนั่งลงตั่งเตี้ย ตรงข้ามเขา เหลียงซีเเม้จะหล่อกว่าหลี่อ๋อง แต่มู่หนานหนานก็มิอาจชอบเขาได้

"ดื่มสิ" จอกสุราวางตรงหน้าคนงาม

"หม่อมฉัน"

"ก่อนที่จะถวายตัวให้เรา เจ้าต้องดื่มเสียก่อน"

เขาบังคับนางทางอ้อม มู่หนานหนานคิดในใจ ร่ำสุรากับเขาก็ดีเหมือนกัน

หญิงสาวกระดกเข้าปากจอกเเรก ตามด้วยจอกสอง จอกสาม สี่ ห้า

ทำให้เหลียงซีอึ้งงันไปเลย

"เจ้า" 

สุดท้ายคนงามสลบคาโต๊ะกลม เหลียงซีหยักยิ้มตรงมุมปาก เขาพลันอุ้มนางมาที่เตียง วางคนงามลงอย่างนุ่มนวล ราวกับไข่มุกไม่ให้มันแตกร้าว

"ข้ารักเจ้ามาก เทพธิดาเผ่าหูเกอ แต่เจ้าเหตุใดต้องรักหลี่อ๋องด้วยเล่า"

คำพูดของนางเข้าหูนางทุกคำอย่างชัดเจน ลืมตาขึ้นมา เขากำลังจะจูบนาง แต่ ทว่า มีงูเลื้อยเข้ามาบนเตียง มันออกจากใต้เตียง

หญิงสาวพลันกรีดร้องขึ้นมา 

ชายหนุ่มเรียกองครักษ์เข้ามา จัดการกับงูดำนับสิบตัว พวกมันเข้ามาได้อย่างไร 

มันทำให้เขาหมดอารมณ์ ส่วนคนงามสลบไปเสียเเล้ว 

องครักษ์ได้แต่เก็บซากงูตาย  ออกไปพร้อมกับให้ลู่กงกงจุดกำยานบุปผาไล่สิ่งอัปมงคล

คนบนหลังคาพลันหัวเราะเเล้วหายไปในพริบตาเดียว  สุดท้ายคืนนั้น มู่หนานหนานถูกส่งตัวกลับตำหนักดอกเหมยอย่างไม่ได้สติ

คิดว่าแค่คนเฝ้าเขาที่จวนจะเอาหลี่อ๋องอยู่อย่างนั้นรึ ฝันไปเถอะ เขาจะหาทางกลั่นแกล้งเหลียงซี ไม่ให้ได้ครอบครองมู่หนานหนานเลยคอยดู

มู่หนานหนานขยับเปลือกตาขึ้นมาอีกที พบว่านางอยู่ตำหนักดอกเหมยของนางเเล้ว

คนที่ยืนอยู่ข้างเตียงคือหลี่อ๋อง

อย่าบอกนะ ว่าเขาคือคนวางแผนทั้งหมด

"ท่านไม่ให้ข้าถวายตัว"

"ใช่"

"ข้ารักเจ้ามาก ในหมู่บ้านสกุลตง ข้ารู้สึกผิดทีปล่อยให้เจ้าโดนคนพวกนั้นทำร้าย ข้าเสียใจมาก"