9

เรือนร่างอรชนพลันลุกขึ้น ใบหน้างามมีเหงื่อผุดขึ้น ผมเพ้ากระเซอะกระเซิงดวงหน้าสะบัดหน้า เรือนผมสยายไปข้างหลังจนหมด ซูหนี่ว์กวาดสายมองดูรอบๆ ผนังสีขาว มุมปากยกยิ้มขึ้น

          นางกลับมาแล้ว

          ในที่สุดนางก็กลับมาแล้ว

          หญิงสาวเอามือจับที่หน้าอกด้านซ้ายพลันเจ็บปวดเล็กน้อย

          “ในที่สุดฉันก็กลับมาแล้ว”

          สายตาพลันมองไปที่โต๊ะข้างเตียงเห็น นิยาย เรื่องเรือนราคะ วางบนโต๊ะ มือเรียวงามหยิบหนังสือนิยายมาอ่าน จากนั้นเป็นไปหน้าสุดท้าย นางอยากรู้ว่าจุดจบของทุกคนเป็นอย่างไรบ้าง

          นิยายหน้าสุดท้าย

          มู่หรงเสวี่ยพาบุตรชายออกจากจวนมู่หรง ในคืนนั้นหลังจากที่ฝังศพหลี่ซูหนี่ว์ เขาไม่กลับมาที่จวนมู่หรงอีกเลย

          ด้านมู่หรงจิ้นถึงกับเป็นคนบ้าเสียสติ เรื่องคืนนั้นคนในจวนรู้กันหมด ด้านจางฮูหยินรับไม่ได้ที่สามีมีอะไรกับลูกสะใภ้ นางจึงขอหย่าแล้วกลับบ้านเดิมไป มีแต่ฮูหยินเฒ่มู่หรงที่คอยดูแลบุตรชายอย่างมู่หรงจิ้น

          ความรักของมารดายิ่งใหญ่เสมอแม้บุตรชายจะทำผิดมหันต์แต่ทว่าก็ยังให้อภัย คุณชายรองกับคุณชายสามต่างรับรู้ความชั่วของบิดา พวกเขาทั้งสองรับไม่ได้จึงขอออกจากตระกูลมู่หรง ไปอยู่ในตระกูลจางแทน

          จากมู่หรงลี่ เป็นจางลี่

          จากมู่หรงเฟิง เป็นจางเฟิง

          ภายในโรงอาหารของมหาวิทยาลัยเอ ซูหนี่ว์กำลังนั่งรับประทานอาหารเช้า วันนี้เธอต้องเข้าเรียนวิชาเคมีเป็นคาบแรก หญิงสาวกินอิ่มแล้วดื่มน้ำตาม สายตาของนางมองบุรุษร่างสูงโปร่งสวมชุดสูทสีดำ ในมือเขานั้นหอบของพะรุงพะรังแฟ้มงานเยอะ เขาเดินไม่ห่างจากโต๊ะที่ซูหนี่ว์นั่งอยู่

          โครม!!!

         แฟ้มเอกสารร่วงหล่นลงพื้น หญิงสาวผู้ใจดีอย่างซูหนี่ว์จำต้องลุกขึ้นไปช่วยเขา นางค่อยๆเก็บเอกสาร พลันลุกขึ้น ชายหนุ่มรับเอกสารจากเธอ ดวงหน้าหล่อเหลาทอดสายตามองสตรีตรงหน้า

          “ขอบคุณครับ” น้ำเสียงราบเรียบเอ่ยขึ้น

          หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่าชัดๆ นางยื่นเอกสารให้เขา ดวงตาหงส์มองใบหน้าหล่อเหลาภายใต้แว่นตาอันหนาใหญ่ ก็ทำให้ดวงตาของเธอแทบถลนออกมา

          เขาคือมู่หรงเสวี่ย

          “ค่ะ”

          มู่หรงเสวี่ยในวัยสามสิบปีเป็นอาจารย์วิชาเคมีเพิ่งมาทำงานวันแรกที่มหาวิทยาลัยเอแห่งนี้

          เขาปรายตามองสาวน้อยตรงหน้า ดูท่าทางเธอจะตะลึงในความหล่อเหลาของเขาไม่น้อย

          “คุณครับ คุณเป็นนักศึกษาของมหาลัยนี้หรือครับ”

          “ค่ะ”

          ซูหนี่ว์ไม่คิดว่าจะได้เจอผู้ชายในโลกแห่งความเป็นจริงที่เหมือนในโลกนิยาย เหมือนกันทุกอย่าง

          “ผมมู่หรงเสวี่ยเป็นอาจารย์สอนวิชาเคมี”

          กล่าวจบเขายิ้มให้เธอจากนั้นมุ่งหน้าเดินไปทางห้องเรียน นับแต่นั้นเป็นต้นมามู่หรงเสวี่ยก็ติดตามซูหนี่ว์มาตลอด

          จากนั้นเขาขอเธอเป็นแฟน จนกระทั่งหญิงสาวเรียนจบ ชายหนุ่มจึงแต่งงานกับเธอและมีบุตรชายด้วยกัน ชื่อมู่หรงหวาย

          ทุกวันนี้ซูหนี่ว์ยังคงสงสัยว่ามู่หรงเสวี่ยออกมาจากนิยายเรื่อง เรือนราคะรึเปล่า เธอมีความสุขยิ่งนักที่ได้เป็นภรรยาของอาจารย์ที่หล่อที่สุดของมหาวิทยาลัยเอ

          กล่าวถึงนิยาย นับแต่เธอเข้าไปในโลกนิยาย หญิงสาวไม่ย่างกรายเข้าไปในร้านหนังสืออีกเลย เพราะกลัวเข้าไปแล้ว ไม่ได้ออกมาอีก