8

ภายในรถม้าที่งามวิจิตรซูหนี่ว์อิงแนบซบอกพ่อสามี วันนี้คือวันต้องเดินทางกลับจวนมู่หรง นางมีความสุขยิ่งนัก เมื่อวานท่านเจ้าอาวาสบอกกับนางว่า เมื่อไปถึงจวนมู่หรงให้เวลาผ่านไปสามวัน นางก็จะได้กลับโลกแห่งความเป็นจริงแล้ว เจ้าอาวาสบอกว่าในคืนนั้นให้นางโอบกอดพ่อสามีของนาง จากนั้นวิญญาณของนางก็จะหลุดออกจากร่างไปเอง

          มู่หรงจิ้นปรายตามองลูกสะใภ้ นางช่างอารมณ์เบิกบานยิ่งนัก ช่วงที่อยู่วัดนางบอกเขาว่านางนั่งปฏิบัติธรรมในอารามทำให้จิตใจสงบ ตอนนี้นางบอกว่านางยอมเขาทุกอย่าง และความสัมพันธ์นี้จะมีแต่เขากับนางที่รับรู้กันสองคน

          ซูหนี่ว์แกล้งรักพ่อสามี ในใจนางรังเกียจคนแก่ตัณหากลับจะตาย นางคิดถึงเพื่อนๆ นางคิดถึงมหาวิทยาลัย

          “หนี่ว์เอ๋อร์ ข้ารักเจ้ายิ่งนัก” มู่หรงจิ้นเอ่ยขึ้น

          “ความแค้นที่ท่านมีต่อมารดาข้า หายรึยังช่วงหนึ่งเดือนมานี้”

          “หายแล้ว ตอนนี้ข้ามีความสุขมาก”

          “เจ้าค่ะ” ตาแก่โง่

          รถม้าขับเคลื่อนมาจอดที่หน้าจวนมู่หรง คนในตระกูลต่างออกมาต้อนรับ จางฮูหยินนั่งในรถเข็นทอดสายตามองสามี ลงจากรถม้าพร้อมลูกสะใภ้

          “พวกท่านกลับมาแล้ว” จางฮูหยินเอ่ยขึ้น

          ซูหนี่ว์ยิ้มให้แม่สามี “ท่านแม่ข้าขอตัวไปพักก่อน”

          จางฮูหยินตกลงให้สะใภ้ไปพักในเรือนยาใจ เพราะสะใภ้ไปปฏิบัติธรรมเพื่อนาง ให้หายจากการเป็นคนพิการ

          “ท่านพี่”

          “เข้าไปข้างในเถอะ ข้าเหนื่อยแล้ว” กล่าวจบ มู่หรงจิ้นไม่สนใจจางฮูหยินเขาเดินสะบัดแขนเสื้อมุ่งไปที่เรือนใหญ่หาฮูหยินเฒ่ามู่หรง…

         ด้านซูหนี่ว์เพิ่งเข้ามาในเรือนยาใจหญิงสาวล้มตัวนอนลงอย่างเหนื่อยล้า นางพรูลมหายใจ อดใจรออีกนิดสามวันเท่านั้น

          เสี่ยวเถาย่างกรายเข้ามาในเรือนยาใจ “ฮูหยินน้อยในที่สุดท่านก็มาเสียที” เสี่ยวเถาที่อยู่ในเรือนอุ่นใจคอยดูแล คุณชายมู่หรงหวายมาตลอด เมื่อรู้ว่าเจ้านายมาจึงรีบกลับมาที่เรือนยาใจ

          “ข้าอยากพักผ่อน”

          ได้ยินกระนั้นเสี่ยวเถาล่าถอยออกไปจากเรือนทันที

          เวลาพลบค่ำจางฮูหยินได้ให้สาวใช้นำปิ่นหยกอย่างงามประณีตนับสิบชิ้นมามอบให้ ซูหนี่ว์เป็นการตอบแทนนางที่นางไปปฏิบัติธรรม ให้แม่สามีหายป่วยเร็ววัน ซูหนี่ว์รับไว้จากนั้นให้เสี่ยวเถาเก็บใส่หีบไว้

          “เจ้าออกไปได้ ข้าจะนอนแล้ว”

          “เจ้าค่ะ” เสี่ยวเถากำลังจะเอ่ยวาจาขึ้นแต่เมื่อเห็นเจ้านายไล่นางแล้ว สาวใช้จึงได้รีบถอยออกไปโดยไม่ลืมปิดประตูเรือน

          ยามนี้ซูหนี่ว์ทอดสายตามองดวงจันทร์ที่กระจ่างส่องแสงลงมาอย่างงดงาม นางคิดถึงบ้านเหลือเกิน

          “หนี่ว์เอ๋อร์” เรือนร่างหนาใหญ่กระโดดเข้ามาในหน้าต่าง กระนั้นทำให้นางแทบหลบออกจากหน้าต่างไม่ทัน หญิงสาวปรายตามองพ่อสามีที่แอบลอบเข้ามาในเรือนนอนของนาง “ท่านพ่อ” จะเข้ามาทางประตูเรือนก็ไม่ได้รึไร

          “ข้าตกใจหมด”

          ใบหน้าที่เต็มไปด้วยหนวดเครายกยิ้มขึ้นที่มุมปากเล็กน้อย แล้วเดินเข้ามาโอบกอดลูกสะใภ้

          “ข้าเหนื่อยแล้วเจ้าค่ะ อยากพักผ่อน” หนึ่งเดือนที่ผ่านมานางต้องเสพสังวาสทุกวันทุกคืนจนร่างกายอ่อนล้าเป็นอย่างมาก

          โครมเสียงเปิดประตูอย่างแรงดังขึ้น เรือนร่างหนาใหญ่ในอาภรณ์สีน้ำตาลลายเมฆเหินที่ปักด้วยดิ้นทองอย่างประณีต ทำให้ผู้สวมใส่นั้นดูดีมีชาติตระกูล เขาย่างกรายเข้ามาในเรือนยาใจเพราะคิดถึงหญิงอันเป็นดั่งดวงใจอย่างมาก

          แต่ทว่าไม่คิดเลยว่าภาพที่เห็นจะทำให้เขาต้องตกตะลึง บิดาของเขาโอบกอดผู้เป็นภรรยาที่เขารักอย่างสุดหัวใจ

         “ท่านพ่อ” คำนี้ทำให้มู่หรงจิ้นถึงกับต้องปล่อยมือที่โอบ ซูหนี่ว์ออก ด้านหญิงสาวทอดสายตามองบุรุษที่ดวงหน้าหล่อเหลา มีใบหน้าคล้ายตาแก่มู่หรงจิ้นเจ็ดส่วน ดูเหมือนว่าบุรุษผู้นี้จะเป็นมู่หรงเสวี่ยสามีของหลี่ซูหนี่ว์เจ้าของร่างเดิม

          ซูหนี่ว์หายใจไม่ทั่วท้อง

          “เสวี่ยเอ๋อร์” ตาแก่มู่หรงจิ้นเอ่ยเรียกชื่อบุตรชาย

          “ท่านทำอย่างนี้ได้อย่างไร ท่านเป็นบิดาข้า กล้าสวมหมวกเขียวให้ข้าได้อย่างไร” มู่หรงเสวี่ยไม่อยากจะเชื่อ เมื่อตอนที่เขาย่างกรายมาที่เรือนยาใจ เขาได้ยินเสียงเหมือนนางจะพูดคุยกับบุรุษ จึงได้เอาหูแนบผนังห้อง ได้ยินนางเอ่ยว่า ‘ข้าเหนื่อยเจ้าค่ะ อยากพักผ่อน’

         แค่ประโยคนี้ก็ทำให้เขาตีความหมายออกแล้ว สองคนนี้กำลังทำเรื่องบัดสี ใบหน้าหล่อเหลาของมู่หรงเสวี่ยเอ่อล้นไปด้วยคราบน้ำตาลูกผู้ชาย

          ซูหนี่ว์เองก็ปวดใจไม่น้อย ความรู้สึกของการถูกสวมเขามันเป็นเยี่ยงนี้นี่เอง มู่หรงเสวี่ยไม่ปวดใจเท่าบิดาที่เคารพรัก ยื่นหมวกใบเขียวมาสวมศีรษะให้เขา

          “ข้าเป็นบุตรชายคนโตของท่าน ท่านทำเยี่ยงนี้ได้อย่างไร” ท่ามกลางเสียงคำรามของมู่หรงเสวี่ยฝนห่าใหญ่ก็ได้ตกลงมา

         มู่หรงเสวี่ยเจ็บปวดเกินกว่าจะหาคำไหนมาบรรยาย เขามองใบหน้างามวิลาสของนาง เขาเป็นคู่หมั้นหมายกับนาง พวกเขาอายุห่างกันสิบปี เขาไปที่จวนสกุลหลี่ของนางที่เมืองซีอานในตอนแรก ที่ท่านพ่อบอกว่า นางเป็นคู่หมั้นที่เขาจะแต่งงานด้วยในอนาคต มู่หรงเสวี่ยก็หลงรักนางมาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

          รอยยิ้มของนางสดใสเหมือนแสงสุริยันส่องมาในยามเช้า ดวงหน้าเฉิดฉายดั่งตะวันวาด ตราตรึงในใจเขามาตลอด

          เขาแต่งงานกับนางได้ปีกว่า นางก็มีบุตรชายที่แสนน่าเกลียด น่าชังให้เขาหนึ่งคน มู่หรงหวายตอนนี้อายุครบเจ็ดเดือนแล้ว เป็นดั่งดวงใจเขา

          เขาทำงานส่งผ้าตลอดมา ส่งให้ชนเผ่าต่างๆ ทุ่มเทแรงใจแรงกายให้กิจการร้านผ้าของตระกูลมู่หรง แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือการที่บิดาแท้ๆ ยื่นหมวกเขียวให้เขาสวม

          ซูหนี่ว์จุกที่ลำคอ “ข้าขอโทษ” นางเอ่ยออกมาทั้งน้ำตา

          “ท่านพ่อทำไมทำกับข้าเยี่ยงนี้”

          “เจ้าไม่ใช่บุตรชายข้า เจ้าเป็นบุตรชายของพี่ชายข้า มู่หรงเจิ่งที่เสียชีวิตไปนานแล้ว เขาฝากฝังเจ้าไว้กับข้า ข้าตั้งใจจะแต่งซูหนี่ว์มาเป็นอนุข้า แต่ข้ากลัวสกุลหลี่ไม่ยอม จึงให้เจ้าหมั้นหมายกับนาง เพราะนางเป็นลูกของคนรักเก่าข้า ข้าต้องการแก้แค้นคนรักเก่า”

          “ท่านมันชั่ว ท่านมันไม่ใช่คน ข้าเกลียดท่าน” กล่าวจบมู่หรงเสวี่ยหยิบมีดสั้นออกมาจากสาบเสื้อ หมายจะแทงมู่หรงจิ้น

          แต่ทว่าเรือนร่างอรชนมาขวางไว้ก่อน

          ซูหนี่ว์พลันรู้สึกเย็นวาบที่หน้าอก

          “ซูหนี่ว์!!!”

          บุรุษทั้งสองคนเรียกชื่อนางพร้อมกัน หญิงสาวคลี่ยิ้มอ่อนๆ ให้พวกเขา นางเจ็บปวดเหลือเกิน ในนิยายเรื่องนี้ นางสงสารมู่หรงเสวี่ยเป็นอย่างที่สุด

          เรือนร่างอรชรล้มลงมู่หรงจิ้นรับไว้ทัน ดวงตาหงส์ทอดมองมู่หรงเสวี่ยร่ำไห้ “หนี่ว์เอ๋อร์ ข้าขอโทษ เรื่องที่ผ่านมาข้าให้อภัยเจ้า เจ้าอย่าจากข้าไป”

          “หนี่ว์เอ๋อร์ข้าก็ขอโทษ” มู่หรงจิ้นเอ่ยทั้งน้ำตา

          “มู่หรงเสวี่ย ข้าขอโทษท่าน ที่ข้าเป็นหญิงงามเมือง” นางช้อนสายตามองมู่หรงจิ้น

          “มู่หรงจิ้น ข้าหวังว่าความแค้นที่ท่านแค้นมารดาของข้า มันจะจบลงไปแต่เพียงเท่านี้ ที่ผ่านมาข้าเหนื่อยมามากแล้ว”

          สองบุรุษต่างร่ำไห้ โลหิตแดงฉานไหลเป็นวงกว้างที่หน้าอกด้านซ้าย นางรู้สึกว่านางจะตายแล้ว นางจะไปที่แห่งใดอีก ภาพเลือนราง แพรขนตาค่อยๆ ปิดลง เสียงอสนีสายฟ้าฟาดดังขึ้น พร้อมกับสองบุรุษกอดร่างซูหนี่ว์ไม่ยอมปล่อย…