บทที่21.จุดเริ่มต้นที่ต้องเผชิญ

เวลาผ่านไปรวดเร็วราวกับมีใครกดปุ่มกรอชีวิตให้ฉันข้ามช่องว่างนั้นมา

ทันทีที่ประตูรถเปิดออก เบื้องหน้าคือเพนต์เฮาส์หรูหรากลางใจเมือง งดงามราวกับฉากหนึ่งในชีวิตของใครบางคน…แต่อาจไม่ใช่ของฉัน

“ถึงแล้วครับ” อารัญผายมือพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มลึก

ฉันยืนนิ่ง เท้าเหมือนถูกตรึงกับพื้น มือกำชายเสื้อแน่น เมื่อความลังเลกับความประหม่าพุ่งขึ้นมาพร้อมกัน

“หรือจะให้ผมอุ้มเข้าไป?” คำพูดนั้นทำให้หัวใจสะดุดไปหนึ่งจังหวะ  ก่อนจะรีบตอบกลับ

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันเดินเองได้”

ฉันสูดลมหายใจ พยายามรวบรวมสติ ขณะที่วรากรหัวเราะคิกคักอยู่ด้านหลังราวกับเป็นเรื่องน่าขัน

อารัญยกมือมาประคองทิศทางให้ฉันหันกลับไปหา แววตาคมมั่นคงราวกับต้องการย้ำให้ฉันรับฟังทุกคำที่เอ่ยออกมา

“คุณต้องอยู่ที่นี่นะครับ ผมจะดูแลคุณเอง”

ความอุ่นจากปลายนิ้วค่อย ๆ แทรกเข้ามาจนลมหายใจฉันติดขัด ร่างกายพลันนิ่งงันราวกับต่อมรับรู้ทั้งหมดถูกดึงให้โฟกัสไปที่เขาเพียงคนเดียว…

แม้ฉันจะไม่รู้จักตัวตนของเขาและตัวเอง แต่ท่าทีอ่อนโยนและการดูแลที่แฝงความพิเศษ กลับทำให้รู้สึกปลอดภัย..

ทว่าท่ามกลางสัมผัสและความอบอุ่นนั้น คำถามหนึ่งยังดังก้องไม่หยุด

ฉันคือใคร?

และเขา…เป็นใครกันแน่?

***

หนึ่งอาทิตย์ผ่านไป…

ความเงียบในเพนต์เฮาส์หรูยิ่งขับให้เสียงในหัวของฉันดังชัด เหมือนเร่งให้ต้องเผชิญหน้ากับความจริง ทว่าภาพตรงหน้าที่ดูสมบูรณ์แบบกลับไม่ปลุกความคุ้นเคยขึ้นมาแม้แต่น้อย

ฉันกวาดตามองไปรอบห้อง พยายามหาสิ่งยืนยันความเป็นเจ้าของ ก่อนที่สายตาจะสะดุดกับกล้องสีดำบนโต๊ะ มือเอื้อมไปแตะ ภาพเลือนรางผุดขึ้น พร้อมอาการปวดขมับแล่นวาบขึ้นมาจนต้องชักมือกลับ ความทรงจำที่เกือบจะย้อนคืนถูกตัดขาดเหมือนมีใครปิดสวิตช์.

กระเป๋าที่ควรมีเอกสารยืนยันตัวตนกลับว่างเปล่า

ความกังวลผลักให้ฉันเริ่มค้นลิ้นชักทีละชั้น จนมาหยุดที่ลิ้นชักหนึ่งซึ่งดูเหมือนตั้งใจซ่อนไว้ เมื่อดึงออกมา ซองสีน้ำตาลขนาด A4 ก็ปรากฏอยู่ด้านใน

มือฉันสั่นเล็กน้อยตอนเปิด ก่อนพบเอกสารส่วนตัวและโทรศัพท์ที่ปิดอยู่

“ลิลิน โฮชิคาวะ…”

เสียงของฉันแผ่วลงเมื่อมองรูปบนบัตร หัวใจสั่นระรัวราวกับความจริงกำลังจะเผยตัว ฉันกำบัตรแน่น พลางยืดตัวเต็มความสูงด้วยแววตาแน่วแน่

ปลายทางชัดเจน…อยู่ในตัวอักษรบนกรอบสี่เหลี่ยมนั้น

***

ยามค่ำเพิ่งเริ่มต้น

เสียงดนตรีจากร้านเหล้าในตรอกผสมกลิ่นอาหารทอดและควันบุหรี่ ป้ายไฟหลากสีสว่างขึ้นทีละดวง แสงนีออนสะท้อนบนพื้นเปียกชื้นหลังฝน ราวกับทั้งเมืองเพิ่งตื่นจากการหลับใหล

แท็กซี่จอดตรงปากซอยตามที่อยู่บนบัตร

“ซอยนี้เป็นมุมมืดกลางกรุง มีทุกชนชั้น ตั้งแต่ขอทานยันนางเงา ระวังตัวด้วยนะครับ”

คนขับพูดพลางมองฉันผ่านกระจกหลังด้วยแววสงสัย

ฉันยิ้มรับตามมารยาท จ่ายค่าโดยสาร แล้วก้าวลงจากรถ

ลมเย็นปะทะใบหน้า กลิ่นควันและแอลกอฮอล์ผสมกัน กลายเป็นเอกลักษณ์ของย่านนี้

ฉันยืนอยู่หน้าตรอกแคบที่ประดับไฟระยิบระยับเหนือหัว เสียงหัวเราะและแก้วกระทบกันดังลอดตามแนวทางเดิน

หญิงสาวในชุดสั้นเดินสวนออกมา ปากแดงจัด

เธอเหลือบมองฉัน ก่อนหัวเราะคิกแล้วเดินต่อพร้อมเพื่อน ๆ

ที่อยู่บนบัตรชัดเจน: 19/29 คอนโด เอเทอร์นิตี้ เรสซิเดนซ์

ชื่อหรูหราเกินกว่าสภาพรอบตัว แต่แปลกที่… บรรยากาศแบบนี้กลับคุ้นเคย ราวกับเคยอยู่ที่นี่มาก่อน

ฉันสูดลมหายใจลึก แล้วก้าวเข้าไปในตรอกช้า ๆ

เสียงรองเท้ากระทบพื้นซีเมนต์ดังชัดท่ามกลางความวุ่นวายรอบตัว

ร้านชำเล็ก ๆ อยู่ตรงหัวมุม

หญิงวัยกลางคนในเสื้อกันเปื้อนจัดขวดน้ำบนชั้น พอเธอเงยหน้ามาเห็นฉัน ดวงตาเบิกกว้าง ก่อนเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอบอุ่น

“ลิลิน! หายไปไหนมาล่ะลูก ไม่เจอกันตั้งนาน!”

ฉันชะงัก

เธอเรียกชื่อฉัน… อย่างสนิทสนม เหมือนรู้จักกันดี

“เอ่อ… ขอโทษนะคะ เรา… เคยรู้จักกันเหรอคะ?”

ป้าคนนั้นหัวเราะน้อย ๆ

“อ้าว หนูก็มาซื้อของที่ร้านป้าเกือบทุกวัน จำไม่ได้เหรอ? เมื่อก่อนผมสั้นกว่านี้หน่อย ชอบถือถุงขนมกลับคอนโดนั่นไง”

ฉันนิ่ง ภาพพร่าเลือนแล่นวาบขึ้น กลิ่นขนมปังกรอบ เสียงหัวเราะใครบางคน ความอบอุ่นที่ไม่รู้มาจากไหน

ฉันฝืนยิ้ม “คงจำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ… ขอโทษนะคะ”

ป้ามองฉันสักครู่ ก่อนพยักหน้า

“ไม่เป็นไรลูก คนเราก็มีช่วงที่ลืมได้เหมือนกัน”

เธอยื่นขวดน้ำเย็นให้

“ถือไว้ก่อน คืนนี้อากาศเย็น เดี๋ยวไม่สบายอีก”

ฉันรับขวดน้ำนั้น พร้อมรอยยิ้มให้เธอ แม้ในใจยังงุนงน แต่ก็กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพ

เสียงเพลงจากคาราโอเกะผสมกับกลิ่นข้าวผัดและเบียร์

ตรอกแคบยามค่ำคืนยังเต็มไปด้วยชีวิต…แต่ฉันกลับรู้สึกเหมือนอยู่ในโลกอีกใบ

และเมื่อเงยหน้ามองสุดตรอก

แสงไฟจากป้าย Eternity Residence ส่องไกล ๆ

ก้าวต่อไปอย่างช้า ๆ หัวใจเต้นแรง

เหมือนบางอย่างกำลังรอให้ฉัน “จำ” ได้อีกครั้ง

เมื่อก้าวเข้ามาในอาคาร ทุกอย่างกลับเงียบสงบต่างจากด้านนอก

ยามประจำตึกเงยหน้าจากเคาน์เตอร์ พอเห็นฉันก็ยิ้มอย่างเป็นมิตรพร้อมก้มหัวให้… เหมือนกำลังต้อนรับ “คนที่กลับบ้าน”

ฉันพยักหน้ารับ แล้วเดินลึกเข้าไป

เสียงส้นรองเท้าดังก้องในโถงที่มีเพียงแสงไฟสีเหลือง

หน้าประตูห้อง 19/29

ตัวเลขบนป้ายโลหะสะท้อนแสงเพดานเป็นเงา

ฉันยืนมองครู่หนึ่ง ก่อนล้วงกุญแจออกจากกระเป๋า

โลหะเย็นเฉียบในมือทำให้ใจเต้นวูบ

เสียงคลิกเบา ๆ เมื่อกุญแจหมุนเข้าล็อกพอดี