บทที่ 1

ในคืนก่อนงานแต่งงาน คู่หมั้นของฉันผู้เป็นทายาทเพียงคนเดียวของมาเฟีย กลับสั่งให้ฉันยกตำแหน่งภรรยาให้ผู้หญิงคนอื่น แล้วยอมลดตัวลงไปเป็นเพียงเมียน้อยของเขา ฉันจึงตัดสินใจทิ้งชุดเจ้าสาวลงบนพื้น แล้วเลือกที่จะแต่งงานกับหัวหน้ามาเฟีย ผู้เป็นใหญ่แทน ในเมื่อฉันเป็นเมียของเขาไม่ได้ ฉันก็จะมีอำนาจเหนือเขาในฐานะ "มารดา"

"คุณหนูคะ คุณลอเรนโซ่มาหาค่ะ" มาเรีย สาวใช้ของเราเปิดประตูเข้ามาบอกด้วยน้ำเสียงสั่นเครือด้วยความตื่นเต้น สำหรับเธอแล้ว การที่ทายาทผู้สูงส่งมาเยี่ยมเยียนถึงห้องถือเป็นเกียรติอย่างยิ่ง

ก่อนที่ฉันจะได้ทันหันไปมอง ลอเรนโซ่ก็เดินเข้ามาในห้อง สายตาของเขามองมาที่ฉันด้วยความอบอุ่นเช่นเคย "อเลสเซีย เรื่องแก้ชุดเธอควรปล่อยให้ดีไซน์เนอร์จัดการนะ จะทำเองทำไม เดี๋ยวเข็มก็ทิ่มมือเอาหรอก"

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ สวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ที่สั่งตัดพิเศษ อันที่จริงเขาไม่ควรจะอยู่ที่นี่

เมื่อสองสัปดาห์ก่อน เคียร่าลงประกาศเรื่องงานวันเกิดของเธอจนว่อนอินสตาแกรม งานถูกจัดขึ้นบนเรือยอร์ชส่วนตัวของตระกูล และเซเลบริตี้แทบจะทั้งอิตาลีก็ได้รับเชิญ ลอเรนโซสัญญากับเธอไว้ว่าเขาจะไปที่นั่น แล้วทำไมตอนนี้เขาถึงมาโผล่ที่นี่ได้?

ฉันสบตาเขาผ่านเงากระท้อนในกระจก เขาหลบตาเล็กน้อยก่อนจะกระแอมไอ "ฉันต้องคุยอะไรบางอย่างกับเธอ"

เขาลังเล แล้วก็สบตาฉันอีกครั้งในที่สุด "เคียร่าปฏิเสธที่จะเป็นเมียน้อย ฉันคิดทบทวนแล้ว... ฉันต้องมอบตำแหน่งเมียแต่งให้กับเธอ"

มือของฉันที่กำลังจัดระเบียบลูกไม้บนกระโปรงพลันชะงักกึก

"อเลสเซีย มันก็แค่หัวโขน ฉันอยากให้เธอสละตำแหน่งนี้ให้เคียร่าได้ไหม? เธอไม่เข้าใจธรรมเนียมตระกูลเราเลย และเธอก็กำลังอาละวาดเรื่องการแต่งงานกับฉัน เราแค่ต้องทำเพื่อให้เธอสงบลงก่อน ต่อให้เธอแต่งงานกับฉัน แต่คนที่จะคอยจัดการทุกอย่างในตระกูลก็ยังเป็นเธออยู่ดี ทั้งตระกูลรู้ดีว่าเธอเป็นคนเดียวที่ฉันถือว่าเป็นภรรยาที่แท้จริงของฉัน"

เศษเสี้ยวแห่งความหวังสุดท้ายที่ฉันพยายามยึดเหนี่ยวไว้แตกสลายลงทันที ฉันหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขา "สรุปคือ คุณจะให้ฉันเป็นเมียน้อยสินะ"

คิ้วของลอเรนโซ่ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิด "อเลสเซีย เธอถูกเลี้ยงมาให้เป็นสตรีผู้ปกครองตระกูล เธอก็น่าจะรู้ว่าตำแหน่งเหล่านี้เป็นเพียงภาพลักษณ์ภายนอกเท่านั้น อย่าทำตัวจุกจิกเหมือนผู้หญิงคนอื่นเลยน่า"

เขากล่าวต่อด้วยน้ำเสียงปลอบประโลม "เธอเข้าใจมาตลอด อย่าอาละวาดเหมือนเคียร่า เธอรู้ไหม สิ่งที่ฉันชื่นชมในตัวเธอมากที่สุดคือความสง่างามและความสุขุมของเธอ การที่เธอไม่เคยเรียกร้องอะไรเลย"

"วันนี้เป็นวันเกิดของเคียร่า การสัญญาตำแหน่งสตรีผู้ปกครองตระกูลในอนาคตคือของขวัญที่ดีที่สุดที่ฉันจะมอบให้เธอได้"

มือของฉันกำคริสตัลประดับชุดเจ้าสาวไว้แน่น จนเหลี่ยมคมของมันบาดลึกลงที่ปลายนิ้ว เลือดหยดหนึ่งซึมออกมาจากผิวหนัง ก่อนจะหยดลงบนเนื้อผ้าสีขาวสะอาดตา ราวกับดอกกุหลาบสีแดงที่ผลิบานอย่างผิดที่ผิดทาง

"คุณหนูคะ เลือดออกค่ะ!" มาเรียร้องขึ้นอย่างตกใจ

ฉันจ้องมองรอยเปื้อนสีแดงฉานบนอกเสื้อ แต่ลอเรนโซ่ก็หันหลังเดินจากไปแล้ว ฝีเท้าของเขาดูเบาสบายราวกับว่าสิ่งที่เพิ่งพูดไปเป็นเพียงเรื่องลมฟ้าอากาศ

มาเรียรีบวิ่งเข้ามาพร้อมชุดปฐมพยาบาล "คุณหนูคะ มือของคุณ... แล้วก็ชุดเจ้าสาวนี่..."

ฉันโบกมือไล่เธอออกไป และยืนอยู่คนเดียวหน้ากระจก ชุดสีขาวบริสุทธิ์ตอนนี้มีรอยตำหนิจากหยดเลือดเพียงหยดเดียว แต่มันกลับดูเหมือนงานศิลปะที่น่าสยดสยอง

ความเจ็บปวดที่ปลายนิ้วดึงสติของฉันให้กลับมาแจ่มชัดและเย็นเยียบ

ฉันเริ่มแกะเชือกผูกด้านหลังชุดเจ้าสาวออก ผ้าไหมสีนุ่มละมุนกองลงแทบเท้าขณะที่ฉันก้าวออกมาจากมัน แล้วเดินตรงไปยังตู้เสื้อผ้า

"มาเรีย เตรียมชุดสูททางการที่ดูภูมิฐานที่สุดให้ฉัน ฉันจะไปพบคุณนายอิซาเบลล่า"

มาเรียหยุดนิ่ง "ตอนนี้เลยหรือคะ? แต่มือของคุณหนูยังเลือดออกอยู่เลย—"

"ใช่" ฉันตอบ พลางใช้ผ้าพันแผลเรียบๆ ปิดรอยบาดแผล สายตาของฉันแน่วแน่ "เดี๋ยวนี้เลย"

สามสิบนาทีต่อมา ฉันก็มายืนกดกริ่งที่หน้าประตูบ้านของเธอ

"คุณหนูอเลสเซียเหรอคะ?" สาวใช้ส่วนตัวของอิซาเบลล่าตอบรับด้วยสีหน้าประหลาดใจ "มาดามไม่ได้นัดคุณไว้นี่คะ"

"มันเป็นการตัดสินใจกะทันหันน่ะค่ะ คุณนายอิซาเบลล่าว่างไหมคะ?"

"ท่านอยู่ในห้องรับแขกค่ะ เชิญตามดิฉันมาเลยค่ะ"

อิซาเบลล่านั่งอยู่บนโซฟาฝรั่งเศสสไตล์แอนทีค แวดล้อมด้วยเหล่าสตรีผู้สูงศักดิ์ พวกเธอกำลังเพลิดเพลินกับการจิบน้ำชายามบ่ายและทานขนมหวาน พลางพูดคุยเรื่องแฟชั่นวีคคอลเลกชันล่าสุด

เมื่อเธอเห็นฉัน อิซาเบลล่าก็วางถ้วยชาพอร์ซเลนลง "อเลสเซีย เซอร์ไพรส์จริง ๆ ลอเรนโซ่บอกว่าเธอมีนัดลองชุดเจ้าสาวรอบสุดท้ายวันนี้ไม่ใช่เหรอ"

คาเทริน่า แม่ของฉันที่มากับฉัน มองดูฉันเดินไปหาอิซาเบลล่าแล้วทรุดตัวลงคุกเข่า แม่ของฉันถึงกับอุทานออกมาด้วยความตกใจ

ดวงตาของอิซาเบลล่าเบิกกว้าง และเธอก็ลุกขึ้นทันที "อเลสเซีย นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?"

ฉันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ น้ำเสียงของฉันราบเรียบแต่เด็ดเดี่ยว "มาดามคะ ลอเรนโซ่ต้องการถอนหมั้นของเรา เขาหลงรักเคียร่าและตั้งใจจะแต่งงานกับเธอแทนค่ะ"