ตอนที่ 1 คลินิกข้างบ้าน

ตอนที่ 1

                          คลินิกข้างบ้าน

"พราวตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน นี่มันจะเที่ยงแล้วนะลูก!"

เสียงตะโกนเรียกที่อยู่ด้านล่าง ทำให้ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงในห้องนอนเล็กชั้นสองพลิกตัวไปมา เปลือกตาคู่สวยปรือขึ้นแล้วมองไปรอบด้านอย่างงัวเงีย 

"มีอะไรหรือเปล่าแม่? หนูขอนอนต่ออีกหน่อยได้ไหม"

พราว ขยับตัวแต่ยังไม่ยอมลุกออกขึ้นจากที่นอน ด้วยเมื่อคืนเธอนอนเกือบตีสอง เพราะมัวแต่ติดตามโซเชียลส่องชีวิตของใครบางคน ที่ตอนนี้กลายเป็นอดีตแฟนเก่าไปเรียบร้อยแล้ว ระหว่างที่ส่องก็กระดกเบียร์ไปหลายขวด 

คิดแล้วก็เจ็บใจนัก

ยิ่งส่องก็ยิ่งเห็นว่าอีกฝ่ายมีความสุข แตกต่างจากเธอที่ยังจมปลัก ไม่สามารถลืมเรื่องราวในคืนนั้นได้

วันที่เธอตั้งใจจะไปหา นพรัตน์

แฟนที่คบหากันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย และวางแผนที่จะแต่งงานกันหลังจากที่หน้าที่การงานมั่นคงแล้ว

แต่ทันทีที่เธอเปิดประตูห้องเข้าไป

เธอก็พบว่า

"นพ!"

แฟนของเธอกำลังคร่อมด้านหลังร่างของหญิงสาวคนหนึ่ง ซึ่งเป็นเจ้านายของเขาเอง ทั้งคู่กำลังอยู่ในท่ากวางเหลียวหลัง

ชิ!!!

เป็นท่าที่เขากับเธอยังไม่เคยทำกันเลยสักครั้ง

ไม่ใช่สิ

เขากับเธอยังไม่เคยทำอะไรกันเลยซักกะท่า แต่เขากลับไปทำกับผู้หญิงคนนั้น ที่เขาบอกว่าเป็นแค่เจ้านายของเขาเท่านั้น

"พราว!!"

เหตุการณ์หลังจากนั้นค่อนข้างจะวุ่นวาย เธอไม่สามารถจะยอมรับเรื่องราวที่เกิดขึ้นได้ ด้วยเขากับเธอทำงานอยู่บริษัทเดียวกันแถวอโศก สุดท้ายเธอเลยต้องลาออกจากบริษัทนั้น

และตอนนี้เธอกลับมาอยู่บ้านแถวไทรน้อยนนทบุรีได้เดือนกว่า ๆ แล้ว บ้านของเธออยู่ในชุมชนซอยตรงข้ามกับตลาดพิบูลย์ทรัพย์ แม่ของเธอเปิดหน้าบ้านเป็นร้านขายกาแฟ บางครั้งแม่ก็เอาผักและมะม่วงมาวางขายที่หน้าบ้าน ซึ่งเธอก็จะลงไปช่วยแม่ขายบ้างในบางครั้ง

"จะนอนอะไรนักหนาละลูก พระอาทิตย์ตรงหัวแล้ว ตื่นขึ้นมาได้แล้ว เสียอกเสียใจอะไรกันนักหนาแค่ผู้ชายคนเดียว เลิกกันไปก็ดีแล้ว! คบมาตั้งนานไม่เห็นจะมาคุยกับพ่อแม่ให้เป็นเรื่องเป็นราวเลย"

แม่ของเธอเริ่มบ่น

นั่นทำให้พราวจำต้องพยุงกายลุกขึ้น พร้อมหยิบผ้าขนหนูเดินเข้าไปในห้องน้ำ ด้วยขี้เกียจจะฟังเสียงแม่บ่นอีกแล้ว 

อาบน้ำ สระผม ดีกว่า

สายน้ำเย็น ๆ คงทำให้สดชื่นขึ้น

"อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้ว ลงมาข้างล่างหน่อยนะ ช่วยเอากาแฟกับขนมไปส่งลูกค้าให้แม่หน่อย"

"ทำไมเขาไม่สั่ง LINE man ล่ะแม่"

เธอตะโกนถามจากในห้องน้ำ

"ก็เขาอยู่ใกล้แค่นี้เอง คุณหมอที่เปิดคลินิกอยู่ข้าง ๆ บ้านเราไง"

คลินิกข้างบ้านของเธอ เป็นคลินิกรักษาสัตว์ซึ่งจะเปิดเฉพาะช่วงเย็นประมาณสี่โมงถึงสามทุ่ม เห็นว่าเพิ่งจะมาเปิดได้ประมาณสองสามเดือนที่ผ่านมา และไม่ได้เปิดทุกวัน แต่ก็มีคนนำสัตว์เลี้ยงมาใช้บริการกันพอสมควร 

ป้ายด้านหน้าเขียนว่า คลินิกหมอเชนรักษ์สัตว์

พราว เดินลงมาข้างล่าง

เห็นแม่ของเธอเตรียมกาแฟและถุงแยกน้ำแข็งต่างหาก พร้อมบราวนี่สองกล่องเล็ก

"เพิ่งจะบ่ายสามเองคุณหมอจะมาแล้วเหรอแม่? หนูเห็นป้ายเขียนหน้าคลินิกว่าเปิดห้าโมงเย็น ไม่ใช่เหรอ?"

"ก็คุณหมอโทรมาสั่งไว้ตั้งแต่บ่ายโมง แม่ยุ่งอยู่พราวไปส่งให้คุณหมอหน่อยลูก"

"ได้จ้ะแม่"

"แล้วแต่งตัวยังไงเนี่ยเรา กางเกงจะสั้นไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย"

แม่ของเธอเสียงแข็งขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวคนสวย อยู่ในชุดเสื้อครอปเข้ารูปและกางเกงยีนส์สั้นเสมอ...

"โอ๊ยแม่นี่มันแฟชั่น อีกอย่างอากาศร้อนแบบนี้ จะให้หนูมาใส่ขายาวครอบตาตุ่มรึยังไง แล้วบ้านเราแม่ก็ไม่ได้ให้เปิดแอร์ทั้งวันด้วย หนูร้อนจะแย่อยู่แล้วนี่!"

"จะให้มาเปิดแอร์ทั้งวันได้ยังไง แค่แกมานอนค้างได้เดือนกว่า แกก็เปิดในห้องแก จนค่าไฟบานตะไทไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย!!"

เสียงของแม่ตะโกนบ่นตามมา

"โอ๊ยแม่แค่นี้เอง เดี๋ยวพราวจ่ายก็ได้ รอเงินประกันคอมมิชชั่นจากบริษัทเก่าอยู่ แล้วถ้าหนูได้งานใหม่นะจะเอามาจ่ายให้แม่ทั้งหมดเลย"

ตอนนี้เธอไปสมัครเป็นเซลล์ขายเครื่องมือแพทย์ที่โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง ตามคำแนะนำของ หมวย เพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยม ที่บอกว่าถ้าอยากจะทำงานให้เติบโตและมีรายได้แบบก้าวกระโดดจะต้องเป็นเซลล์เท่านั้น

ดีเหมือนกัน

เพราะเธอเองก็มีรถอีโคคาร์มือสอง และมีประสบการณ์ทางด้านแอดมินมาบ้าง ลองเข้าวงการเซลล์ก็น่าจะดีเหมือนกัน

แต่ตอนนี้เอากาแฟไปส่งให้คุณหมอก่อนดีกว่า

"กาแฟร้านป้าจิตมาส่งแล้วค่ะ"

พราว ตะโกนบอก หลังจากที่กดกริ่งด้านหน้าแล้วไม่มีคนออกมารับ หญิงสาวบ่นพึมพำ "อะไรกันไหนบอกว่าให้เอามาส่ง เดี๋ยวน้ำแข็งก็ละลายหมดพอดี"

เธอกำลังจะเดินกลับ

แต่เห็นประตูเล็กด้านหน้าเปิดแง้มไว้ หญิงสาวเลยตัดสินใจเดินเข้าไป คาดว่าพยาบาลหรือเจ้าหน้าที่ของคลินิกอาจจะมาเปิดไว้แล้ว 

แค่เอาของเข้าไปวาง

จากนั้นคนของคลินิกจะเอากาแฟไปแช่เย็นหรือเก็บยังไงก็คงจะแล้วแต่สะดวก

"ฮัลโหล มีใครอยู่ไหมคะ? เอากาแฟมาส่งค่ะ"

แม้จะเป็นคลินิกที่อยู่ใกล้บ้านแต่เธอก็ไม่เคยเดินเข้ามาที่นี่เลยสักครั้ง เพราะที่ผ่านมาเธอพักอยู่ที่หอพักแถวสุขุมวิทใกล้กับที่ทำงาน และตั้งแต่คลินิกนี้มาเปิดเธอจึงแทบจะไม่ได้คลุกคลีกับที่นี่เลย

"....."

เงียบ 

ไม่มีเสียงตอบ 

เธอมองเห็นรถสัญชาติยุโรปจอดอยู่หน้าบ้าน ไม่แน่ใจว่าเป็นของคนดูแลหรือพยาบาลที่นี่ ปกติแล้วเธอรู้จัก พี่จี้ด ที่เป็นคนแถวบ้านและมาทำงานเป็นผู้ช่วยที่คลินิกนี้ 

พี่จี้ด อาจจะอยู่ข้างใน

ซ่า!!!

เสียงที่ดังมาจากห้องน้ำ คาดว่าเจ้าหน้าที่น่าจะกำลังทำธุระส่วนตัว

แต่เท่าที่ฟังจากเสียง

เหมือนเสียงคนอาบน้ำ

"พี่จี้ดคะ ร้านป้าจิตเอากาแฟมาส่งแล้วนะคะ จะให้วางไว้ที่โต๊ะหรือให้แช่ในตู้เย็นเลยคะ?"

เธอตัดสินใจตะโกนบอก เมื่อเหลือบไปเห็นว่ามุมด้านหน้าเคาน์เตอร์มีตู้เย็นใบเล็กวางอยู่

"ครับ"

เสียงตะโกนมาจากในห้องน้ำ ก่อนที่ประตูจะแง้มออก พราวไม่อยากเสียเวลา อีกทั้งเธอได้ยินเสียงบางอย่างที่อยู่ใกล้ ๆ

"โฮ่ง ๆ ๆ"

"หมา!! บางแก้ว!"

หญิงสาวสะดุ้งโหยง ด้วยเธอฝังใจกับหมามาก ในอดีตตอนเด็กเธอเคยถูกหมาบางแก้วงับเข้าที่น่อง นั่นทำให้เธอต้องหยุดเรียนไปหลายวัน และทุกครั้งที่เธอได้ยินเสียงเห่าของมัน หัวใจของเธอก็ตกไปอยู่ตาตุ่ม

"โฮ่ง ๆ ๆ"

"ยะอย่าเข้ามานะ! ฉันกำลังจะกลับแล้ว"

พราว รีบหันหลังจะเดินเปิดประตูคลินิกออกไป ทว่าเจ้าหมาตัวเล็กกระโดดจนกรงเล็กเปิดออก ก่อนที่มันจะกระโจนมาใส่เธอ

"ว้าก!! อย่า!"

หญิงสาวร้องเสียงหลง เมื่อเจ้าบางแก้วกระโดดงัดชายเสื้อของเธอไว้ และกระดิกหางไปมา ด้วยความกลัวเธอจึงถอยหลังและเซล้มไปกับพื้น แต่เจ้าหมาก็ยังไม่ยอมปล่อย

"งือ ๆ อย่านะ ๆ"

พราว ตะโกนร้องสุดเสียง พลันก็นึกถึงข่าวจากสื่อใหญ่ที่เผยแพร่เมื่อเดือนที่แล้วว่า มีสุนัขคลั่งจากอาการฮีทสโตกทำร้ายเจ้าของจนเสียโฉม

ไม่นะ!!

ข่าวต่อไปคงไม่เป็นเธอหรอกนะพราว

แค่อกหักรักคุดก็พอแล้วมั้ง

นี่จะโดนหมากัดจนเสียโฉมเลยหรือเนี่ย

"ลัคกี้!! อย่าทำพี่เขา"

เสียงนุ่มทุ้มต่ำจากร่างหนาที่เดินมาใกล้ ทำให้เจ้าหมาหยุดชะงักและผละออกห่างจากเธอ 

เจ้าของเสียงอุ้มหมาขึ้นแนบอกและหันมาถามเธอ

"เป็นยังไงบ้างครับ?"

"อ่า"

พราว รู้สึกเหมือนโลกรอบด้านหยุดหมุนลงชั่วขณะเมื่อสบตากับนัยน์ตาหรี่ยาวสีนิลเข้มแสนมีเสน่ห์บนใบหน้าหล่อเหลา ทั้งจมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักอิ่มสีแดงระเรื่อได้รูป 

หล่อ หล่อ โคตรหล่อ!!

"คะคุณ"

ทว่าสายตาของเธอก็ต้องสะดุดลง เมื่อเหลือบเห็นว่าร่างกายของเขาที่เต็มไปด้วยรอยสักบนกล้ามเนื้อแน่นเครียด เธอไล้สายตาลงต่ำยังแผ่นหน้าท้องที่เห็นร่องวีไลน์อย่างชัดเจน หยดน้ำที่เกาะตามแผงอกและผิวสีแทนละเอียดนั้น บ่งบอกว่าเขาน่าจะพึ่งอาบน้ำเสร็จ 

และที่สำคัญ

เขาไม่ได้ใส่อะไรเลย ทำให้เธอเห็นส่วนล่างอันใหญ่โตของเขาที่อยู่ระหว่างต้นขาแน่นหนั่นและสิ่งนั้นกำลังแข็งชูชันและชี้หน้าเธออย่างชัดเจน

"กรี๊ด!!!!"

**********