บทที่ 12

#####บทที่ 12

            เลี่ยงหวงพาซูเมิ่งเข้ามาในห้องประชุมอันแสนคุ้นเคยเพราะห้องนี้นางเข้ามาถึงสามครั้งแล้ว พอนางเข้ามาก็อดตื่นตะลึงไม่ได้ นอกจากคนที่นางเจอในวันเเรกก็ยังมีชายแปลกหน้าอีกหลายคน แต่ละคนใส่ชุดดูภูมิฐานน่าจะมีฐานะไม่ธรรมดา แต่ที่น่าแปลกใจคือมีหญิงวัยกลางหนึ่งคนนั่งอยู่ด้วย จากห้องประชุมที่มีขนาดใหญ่ มีเก้าอี้หลายสิบตัว ตอนนี้ถูกคนจับจองเป็นที่เรียบร้อยแล้ว นางและเลี่ยงหวงจึงเดินไปนั่งข้าง ๆ ท่านรองหัวหน้าอู๋ โดยเป็นเลี่ยงหวงที่นั่งถัดจากอู๋หลานซาน ซูเมิ่งนั่งถัดจากเลี่ยงหวง ส่วนทางขวามือเป็นชายที่นางไม่เคยเจอมาก่อน

            เวลาผ่านไปราวชั่วก้านธูปหนึ่ง ประตูหน้าห้องถูกลงกลอน มีชายสองคนเฝ้าขนาบสองข้างของประตู ท่านเจ้าเมืองต่งปรายตามองซูเมิ่งวาบหนึ่งก่อนเบนสายตาออกไป สีหน้าของทุกคนเป็นไปในโทนเดียวกันก็คืออึมครึม เคร่งเครียด ทำให้ซูเมิ่งอดเเปลกใจมิได้

            “พี่เลี่ยงหวง เอ่อนอกจากคดีของคุณชายหยางเจี้ยนแล้ว เจ้าคนร้ายก่อคดีอีกแล้วหรือ?” นางเอ่ยเสียงเบาให้ได้ยินแค่สองคน

            “เปล่านะ ทำไมรึ?”

            “ก็ข้าเห็นสีหน้าของแต่ละคนในห้องนี้ดูเคร่งเครียดพิกล ก็นึกว่ามีใครตายอีกแล้ว”

            เลี่ยงหวงรีบหันมาส่งสายตาเชิงดุให้ซูเมิ่ง

            “พูดเป็นเล่นไป เจ้านี่ จะไม่ให้เครียดได้ไง ตอนนี้เจ้าหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบเรื่องจับคนร้ายต่างถูกกดดันจากหลายตระกูลใหญ่ หากจับไม่ได้เร็ว ๆนี้เรื่องนี้คงถูกส่งถึงโอรสสวรรค์ให้ล่วงรู้เป็นแน่”

            …ที่แท้ก็ถูกกดดันนี่เอง เจ้าคนร้ายนี่ก็ช่างเลือกเหยื่อนะ เหยื่อแต่ละรายเป็นลูกคนใหญ่คนโตของเเต่ละเมืองทั้งนั้น

            “ละเจ้าเห็นสตรีท่านนั้นไหม”

            เลี่ยงหวงพยักเพยิดไปทางสตรีหนึ่งเดียวในห้องที่นางเองก็สังเกตเห็นตั้งแต่เเรกเข้ามา นางจึงพยักหน้าเบา ๆ

            “นั่นเป็นมารดาของเหยื่อรายที่สี่ที่เกิดขึ้นที่หนานเปียน และเป็นฮูหยินใหญ่ของตระกูลเสิ่นซึ่งเป็นตระกูลใหญ่อันดับสามในเมืองหนานเปียน ไม่เพียงเท่านั้นยังเป็นน้องสาวของพระสนมคนโปรดของโอรสสวรรค์อีกด้วย เจ้าคิดว่านางมาทำอะไรล่ะ”

            ซูเมิ่งพยักหน้าเข้าใจ ก่อนก้มหน้าลงเล็กน้อยทำท่าครุ่นคิด

            …ว่าเเล้วเชียว นางก็สงสัยอยู่ว่าเหตุใดมีสตรีเข้าร่วมได้ด้วย(เว้นตัวเองที่ปลอมเป็นชาย) ที่เเท้ก็ใช้อำนาจมากดดัน

            “เมื่อไรพวกท่านจะจับคนร้ายได้! ต้องรอให้มีคนตายอีกสักกี่คน” 

            สตรีวัยกลางคนที่ก่อนหน้าเลี่ยงหวงพูดถึงเอ่ยขึ้น เสียงอ่อนนุ่มที่แฝงความเอาแต่ใจไว้สักสิบส่วนสร้างความไม่พอใจให้ปรากฎบนหน้าของหลายคนในห้องนี้ 

            “น้องหญิงใจเย็น ๆก่อน” ชายวัยกลางคนที่นั่งข้าง ๆเอื้อมมือไปกุมมืออีกฝ่าย ก่อนเอ่ยบอกเสียงเบา

            สตรีนางนั้นส่งเสียง หึ อย่างขัดใจ ก่อนยอมสงบลง

            …ดูท่าสมัยนี้ก็มีบุรุษที่กลัวภรรยาด้วย นึกว่าทุกบ้านสมัยนี้บุรุษจะเป็นใหญ่เสียอีก

            “ตอนนี้ทางการกระจายคนออกติดตามบุคคลที่เพิ่งเข้าเมืองมาทั้งหมดแล้ว อยู่ในช่วงสังเกตการณ์และยังไม่มีรายงานความคืบหน้า และในวันที่เกิดเหตุกับคุณชายหยางเจี้ยน คนเหล่านั้นส่วนใหญ่มีหลักฐานที่อยู่ชัดเจน ส่วนคนที่เหลือคุมตัวสอบสวนและกักบริเวณชั่วคราว นี่คือสาเหตุที่เมืองของเราต้องขอยืมกำลังจากเมืองพวกท่าน เนื่องจากหลังจากวันที่เกิดเหตุของเหยื่อรายที่สี่จนถึงตอนนี้มีคนเข้าออกมาที่เมืองซีเปียนเป็นจำนวนมาก ทำให้กำลังคนของเมืองซีเปียนไม่พอ”

            หัวหน้ามือปราบกู่เอ่ยเสียงทุ้มน่าเกรงขาม ใบหน้าแฝงความอ่อนล้าอย่างปิดไม่มิด

            “ข้าเห็นด้วยกับท่านหัวหน้ามือปราบกู่ ในเมื่อเราไม่มีเบาะเเสเกี่ยวกับคนร้ายคงต้องใช้วิธีนี้เท่านั้น ทางข้ายินดีแบ่งกำลังคนให้ตามที่ท่านต้องการ” 

            ชายผมดำแซมขาวบ่งบอกถึงอายุที่มากเอ่ยขึ้น เขาเป็นตัวแทนกองปราบของเมืองหนานเปียนที่ถูกส่งมาช่วยเหลือ ขณะพูดเขาแอบเหลือบสายตามองสตรีตัวต้นเหตุที่ทำให้ทุกเมืองต้องรีบเร่งจับคนร้ายจนแต่ละคนแทบไม่ได้หลับได้นอน

            “ข้าเช่นกัน”

            อีกเสียงดังขึ้น เขาคือรองหัวหน้ามือปราบเซียวซึ่งเป็นตัวแทนจากเมืองตงเปียนมาเข้าร่วมประชุม 

            กู่เทียนหลิวพอคลายกังวลบ้าง เเต่ผลจากการส่งคนไปสอบถามไม่มีใครน่าสงสัยจึงทำให้เรื่องการตามจับคนร้ายยังไม่คืบหน้า 

            กู่เทียนหลิวนั่งลง ทำให้ในห้องกลับมาเงียบอีกครั้ง

            “ได้ข่าวว่าก่อนหน้านี้มีเด็กหนุ่มบอกว่าเขามีเเผนจับกุมคนร้ายมิใช่หรือ อยู่ไหนเสียแล้วล่ะ” 

            ฉิงอีเอ่ยเสียงสงบราบเรียบเกริ่นขึ้นมาทำเป็นไม่รู้ว่าใครแต่หางตาเขาเหลือบไปทางเด็กหนุ่มสวมหน้ากากสีขาว อันที่จริงคือเขาสังเกตเห็นเด็กหนุ่มได้ตั้งเเต่เดินเข้ามา และนั่งมองอยู่ตลอดก็เห็นว่าเจ้าเด็กหนุ่มคนนี้เป็นคนเดียวในห้องนี้ที่มีใบหน้าไร้ความกังวล เห็นสีหน้าระรื่นแล้วรู้สึกขัดตาจึงแกล้งเอ่ยถึง

            ฉิงอี ปัจจุบันนี้เขาได้ชื่อว่าเป็นมือปราบที่อายุน้อยที่สุด หรือถือว่าเป็นดาวรุ่งเลยก็ว่าได้ ตอนที่ท่านเจ้าเมืองต่งเอ่ยถึงเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ไม่มีตำแหน่งทางการอันใดว่าจะให้เข้ามาฟังการประชุมนี้ด้วย เขาก็เป็นคนหนึ่งที่แย้งขึ้น แม้ว่าที่เขาเข้ามาประชุมเพราะบังเอิญเดินทางมาที่เมืองซีเปียนและถูกเชิญให้มาช่วย แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปล่อยให้คนนอกที่ไม่รู้ที่มามาทำผิดกฎเข้าฟังได้ แต่วันนี้เขาก็ยังเห็นเจ้าหนุ่มนี่ในห้องอยู่ดีจึงอดขัดใจไม่ได้

            ซูเมิ่งหันไปสบตากับฉิงอี นางกำลังเพลิน ๆเรื่องวิ่งเข้ามาเฉย แต่นางหากลัวไม่!

            “ช่างหลิน” 

            ท่านเจ้าเมืองต่งเผยสีหน้ากระอักกระอ่วนแต่ก็ตอบรับ นี่เขาอุตส่าห์บอกให้เจ้าหนุ่มนี่อยู่เงียบ ๆห้ามส่งเสียงแล้วเชียว ไม่คิดว่าจะถูกฉิงอีทักได้

            ซูเมิ่งยืนขึ้น โค้งคารวะใบหน้าเปื้อนยิ้ม

            “ข้าน้อย ช่างหลิน คารวะทุกท่านขอรับ”

            ฉิงอียิ้มมุมปาก “เจ้าคิดเห็นอย่างไร” 

            ทุกคนหันมองไปที่ซูเมิ่ง บางคนมีสีหน้าดูถูกอย่างเห็นได้ชัด มีบางคนเผยสีหน้าสงสัย

            …วางกับดักนางเสียด้วย หากนางตอบว่าไม่ดีก็ต้องผิดใจกับท่านหัวหน้ากู่ แต่หากตอบในเชิงเห็นด้วย ก็คงถูกหยามยิ่งกว่าเดิม ซูเมิ่งยกยิ้มมุมปากแค่นเสียงในลำคอก่อนเอ่ย

            “ข้าน้อยเห็นด้วยกับวิธีของท่านหัวหน้ามือปราบกู่ขอรับ แต่ข้าน้อยมีสงสัยเพียงเล็กน้อยอยากถามทุกท่าน…”

            นางเผยรอยยิ้มมั่นใจปรายตามองฉิงอีอย่างท้าทายก่อนพูดต่อ

            "หนึ่งจากลักษณะการฆ่าเหยื่อทั้งสี่รายมีลักษณะที่เหมือนกันทุกประการ คือ เหยื่อมีรอยฟกช้ำจากการถูกต่อยตีทั่วทั้งเนื้อตัว และมีรอยแผลจากมีดที่คอซึ่งเป็นสาเหตุจากการตายของเหยื่อและถูกจัดท่าทางนอนหงาย แต่จากผลการพิสูจน์ศพผู้ตายทั้งสี่ยืนยันได้ว่ารอยฟกช้ำเหล่านั้นเกิดขึ้นหลังจากเหยื่อเสียชีวิตแล้ว นั่นหมายความว่าคนร้ายปาดคอเหยื่อก่อนและจึงต่อยตีทำร้ายเหยื่ออีกที ข้าจึงมีข้อสงสัยว่าเหตุใดคนร้ายจึงทำเช่นนี้ทั้งที่หากเป้าหมายคือการฆ่าคนแค่ปาดคอเหยื่อก็ตายแล้ว"

            ทุกคนในห้องประชุมเงียบกริบ ใบหน้าของทุกคนเเสดงออกว่ากำลังครุ่นคิดสิ่งที่นางเอ่ยก่อนหน้า ก่อนหัวหน้ามือปราบกู่จะเอ่ยขึ้น

            “เจ้ากำลังจะบอกว่าคนร้ายมีความแค้นกับเหยื่อทั้งสี่คนรึ? เขาจึงระบายแค้นลงบนศพ”