บทที่ 11 (ต่อ)

บทที่ 11 (ต่อ)

            “เอ้า นี่ท่านยังไม่รู้หรอกรึ”

            …จะรู้ได้ไงล่ะ ก็ไม่เห็นมีใครบอกนางสักคำ ซูเมิ่งได้เเต่คิดในใจ แต่ถึงอย่างนั้นก็พยักหน้าหงึก ๆจนหน้ากากเขย่าตาม

            “คุณชายรองสกุลเย่น่ะ นามหยางเจี้ยน”

            …อ่อ ไม่ใช่หยางเหวินแต่เป็นน้องชายนี่เอง ตอนเป็นบ่าวรับใช้ที่จวนแห่งนี้นางเคยได้ยินแต่ชื่อไม่เคยเห็นหน้าหรือไม่แม้จะเฉียดผ่าน ไม่คิดว่าพอหนีออกจากจวนได้จนกลายมาเป็นจอมยุทธ์คนนึงยังถูกลิขิตให้มาเกี่ยวพันกับคนน้องแทน

            เย่หยางเจี้ยนงั้นหรือ จากที่นางจำได้ เขาเป็นคุณชายจอมเสเพลมีนิสัยต่างจากคนพี่ราวฟ้ากับเหว วัน ๆไม่ช่วยงานที่บ้าน ไม่สนใจการเรียน เอาแต่เที่ยวเตร็ดเตร่ตามเหลาสุราบ้าง หอนางโลมบ้าง ทำเอาทั้งฮูหยินใหญ่และฮูหยินผู้เฒ่าปวดหัวไม่เว้นวัน

            อู๋หลวนซานเดินนำคนทั้งหมดไปยังประตูใหญ่ชูป้ายประจำตำแหน่ง พอบ่าวรับใช้หน้าจวนเห็นป้ายดังกล่าวก็รีบเปิดประตูแล้วพาทุกคนเข้าไปในจวนรอที่โถงรับรองทันที

            ที่โถงรับรองวันนี้เเปลกกว่าทุกวันเพราะปกติที่โถงรับรองจะมีคนใหญ่คนโตบางคนมารอตรวจอาการบ้างแต่วันนี้ไม่มีสักราย พอพวกนางเข้าไปก็มีบ่าวใช้เข้ามารับรอง เทน้ำชาและบอกให้รอก่อนสักครู่

            ตั้งแต่เข้ามาหัวใจนางก็เต้นเเรงมาก ถึงจะรู้ว่าตนปลอมตัวจนไม่เหลือเค้าบ่าวอัปลักษณ์แต่มันก็อดกังวลไม่ได้ แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าภายใต้หน้ากากขาวยังคงสงบนิ่งผิดอาการข้างใน สองตาจ้องมองไปทางทิศที่บ่าวรับใช้หายไปและภาวนาว่าคนที่ไปตามให้มาคงไม่ใช่เย่หยางเหวิน

            “คารวะคุณชายใหญ่เย่ขอรับ”

            รองหัวหน้ามือปราบและคนอื่นลุกขึ้นทันทีที่เจ้าบ้านเดินเข้ามา

            …เย่หยางเหวิน!!

            ชายใบหน้าคุ้นเคยเดินเข้ามาท่าทีสง่าผ่าเผย เขายังสวมชุดขาวบริสุทธิ์ดังเดิมแม้บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มอบอุ่นแต่นางที่รับใช้ใกล้ชิดมานานย่อมมองเห็นถึงความโทรมความกังวลที่อยู่หลังนัยน์ตานั้น

            พอได้สติซูเมิ่งจึงลุกขึ้นคารวะ ปรับสีหน้าให้ปกติ

            “คารวะท่านรองหัวหน้ามือปราบอู๋ ท่านเลี่ยงหวง และ เอ่อ…”

            หยางเหวินมองไปยังบุรุษที่สวมหน้ากากขาวคนท้ายสุดพร้อมเผยสีหน้าเชิงถาม

            “จอมยุทธ์ช่างหลินน่ะ ช่างหลินนี่คุณชายหยางเหวิน พี่ชายของคุณชายหยางเจี้ยนที่เป็นผู้เสียหาย”

            อู๋หลวนซานเอ่ย “คนนี้เป็นผู้ช่วยข้าเอง”

            พอสบตาและมองไปที่ใบหน้าของบุรุษนามช่างหลิน คิ้วของหยางเหวินพลันขมวดเล็กน้อย

            …นัยน์ตาลึกล้ำนั้นช่างแสนคุ้นเคย แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออกว่าเหมือนใคร 

            “ข้าน้อยคารวะคุณชายขอรับ” 

            ซูเมิ่งอดไม่ได้ต้องเอามือลูบที่คอตัวเอง …เฮ้อ ลูกกระเดือกปลอมยังอยู่ เสียงที่เปล่งออกไปก็เปลี่ยนเป็นเสียงคล้ายชายหนุ่มวัยละอ่อน พอมั่นใจนางก็โค้งคารวะอีกครั้ง

            “พวกท่านมาเพื่อสอบถามเกี่ยวกับเหตุการณ์เมื่อวานใช่หรือไม่ งั้นตามข้ามาเลย”

            หยางเหวินสะบัดหัวไล่ความคิดไร้สาระของตนเบา ๆก่อนเดินนำเพื่อพาไปพบน้องชายของตนที่พักผ่อนอยู่ที่เรือน เดินมาเพียงชั่วก้านธูปหนึ่งทั้งหมดก็หยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานหนึ่ง เบื้องหน้าคือห้องของหยางเจี้ยน เหยื่อผู้โชคร้ายนั่นเอง

            “หยางเจี้ยนยังขวัญเสียจากเหตุการณ์เมื่อวานอยู่บ้าง หากเขาทำอะไรผิดไปโปรดอย่าถือสา”

            หยางเหวินหมุนตัวกลับมาบอกเสียงเบา

            “ข้าเข้าใจขอรับ”

            หยางเหวินเปิดประตูพาทุกคนเข้าไป พลันมีวัตถุก้อนใหญ่พุ่งมาที่พวกเขา ทุกคนเบี่ยงหัวหลบทันทียกเว้นคนหลังสุดที่โดนเข้าไปเต็มเปา

            …เนื่องจากซูเมิ่งเดินตามเข้ามาหลังสุดและนางก็เป็นคนที่ส่วนสูงน้อยที่สุดทำให้เจ้าพวกคนตัวสูงบังทัศนียภาพเบื้องหน้าเสียสิ้น รู้ตัวอีกทีก็มีอะไรบ้างอย่างกระแทกหัวแล้ว

            “โอ้ย”

            ซูเมิ่งล้มหงายท้องก้นกระแทกพื้น “ใครปาหมอนใส่หัวข้าเนี่ย”

            นางหยิบหมอนยาวขึ้นมาจากพื้นส่วนสายตาก็กวาดหาเจ้าของ

            “พวกเจ้าจะมาซ้ำเติมข้างั้นรึ ออกไปให้หมดนะ! เเค่ก ๆ”

            ห่างออกไปไม่ไกลมีชายใบหน้าซีดเซียวนอนชะโงกตัวขึ้นมาอยู่บนเตียงคนหนึ่ง แม้ปากไร้สีเลือดฝาดแต่แววตาแสดงออกถึงความหงุดหงิดอย่างไม่เกร็งใจใคร พอเลื่อนสายลงมาจะเห็นว่าที่คอมีผ้าพันรอบเลือดซึมเล็กน้อย

            …เห็นว่าเป็นคนป่วยหรอกนะ นางจะไม่เอาเรื่องที่โยนหมอนมาใส่ละกัน 

            “หยางเจี้ยนเจ้าหยุดโวยวายก่อน นี่คือท่านรองหัวหน้ามือปราบต้องการถามคำถามเจ้า” หยางเหวินเอ่ยเสียงแข็ง

            “หึ หากไม่เพราะข้าฉุกคิดได้ คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงตอนนี้หรอก ทำหน้าที่ประสาอะไรปล่อยให้ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ทำร้ายชาวเมืองได้ มิสู้เอาคนของตระกูลข้าคุ้มครองเมืองเสียดีกว่า…”

            “หยางเจี้ยน!” 

            ก่อนที่จะบาดหมางไปทั้งสองฝ่ายหยางเหวินรีบห้ามผู้เป็นน้องชาย หยางเจี้ยนสบตาพี่ชายสักครู่ก่อนยอมปิดปากเงียบแต่ไม่วายส่งเสียง หึ ออกมา

            “แน่ใจนะพี่เลี่ยงหวง ว่านี่พี่น้องกันจริง นิสัยต่างกันราวฟ้ากับเหว” 

            ซูเมิ่งเอ่ยเสียงเบา พอเลี่ยงหวงได้ยินดังนั้นก็เผยยิ้มวาบหนึ่งเป็นการเห็นด้วย

            “ไม่เป็นไรหรอกคุณชายหยางเหวิน ข้าน้อยเข้าใจ”

            อู๋หลวนซานเอ่ยและเดินเข้าไปใกล้คนที่นอนอยู่บนเตียง “ข้าน้อยรบกวนเวลาคุณชายไม่นานหรอก”

            หยางเจี้ยนนิ่งเงียบ ตอนนี้เขาล้มตัวลงนอนอีกครั้งอย่างทุลักทุเล คงเพราะขยับมากและใช้แรงตอนอาละวาดเมื่อครู่ตอนนี้เลยเจ็บบริเวณแผลมากกว่าเดิม

            …หึ หากเจ้าพวกนี้ไม่มาเขาก็คงไม่ต้องเจ็บแผลแบบนี้หรอก! หยางเจี้ยนได้เเต่เอ่ยในใจเพราะเขากลัวพี่ชายตนเอง

            “ท่านจำหน้าคนร้ายได้หรือไม่ แล้วเหตุใดท่านจึงไปอยู่บริเวณนั้นช่วงนั้น”

            “ข้า ข้าก็เดินเล่นของข้าตามปกติ”

            หยางเจี้ยนไม่สบตาใคร ก่อนเล่าต่อ

            “ตรอกนั้นมืดมาก ข้าไม่เห็นอะไรทั้งสิ้น รู้ตัวอีกทีก็มีอะไรเย็น ๆมาจ่อที่คอข้า มันบ่นพึมพำอะไรไม่รู้ข้าขัดขืนจนกระทั่งมีคนมามันก็หนีไป ข้ารู้เพียงเท่านี้เเหละ ตอนนี้ข้าเพลียมากแล้วอยากพักผ่อน” 

            พูดจบหยางเจี้ยนก็พลิกตัวหันหน้าเข้าด้านใน พอเห็นดังนั้นทุกคนจึงได้แต่เดินออกมาเงียบ ๆ

            “วันนั้นคุณชายหยางเจี้ยนออกไปข้างนอกกับใครรึ? ข้าขอคุยด้วยหน่อย” รองหัวหน้าอู๋เอ่ย

            จากนั้นหยางเหวินพาพวกเขาไปที่ห้องโถงกลางก่อนนำตัวบ่าวรับใช้คนสนิทของหยางเจี้ยนเข้ามา เขาเป็นชายร่างใหญ่ ใบหน้าเข้มดูโหด

            “วันนั้นคุณชายไปทานข้าวที่หอกุ้ยหลง จากนั้นไปที่ถนนทิศประจิมก็เพื่อไป เอ่อ หาฟางเอ๋อเลยบอกให้ข้าน้อยไปเดินเล่นแล้วคุณชายก็ไปหาแม่นางฟางเอ๋อ บ่าวนึกขึ้นได้ว่าคุณชายลืมถุงเงินไว้ บ่าวกลับไปตามหาคุณชายอยู่สักพักก็เจอคุณชายที่ตรอกมืดนั้น ตอนบ่าวไปถึงก็มีแค่คุณชายยืนอยู่คนเดียวแล้วขอรับ”

            “ใครคือฟางเอ๋อรึ?”

            “เอ่อ เป็นแม่นางที่ช่วงนี้คุณชายโปรดปรานขอรับ สองสามวันมานี้   คุณชายมักแวะไปหาแม่นางฟางเอ๋อที่ถนนทิศประจิม นางเป็นลูกสาวเจ้าของร้านขายเต้าหู้ขอรับ”

            สิ้นเสียงบ่าวรับใช้ร่างโต บริเวณโดยรอบก็เงียบสนิท จนซูเมิ่งเอ่ยขึ้น

            “แล้วทุกครั้งก่อนไปหาแม่นางฟางเอ๋อเจ้าก็แยกกับคุณชายหยางเจี้ยนงั้นหรือ?” 

            “ใช่ขอรับเป็นแบบนี้มาหลายวันแล้ว”

            อู๋หลวนซานสอบถามอีกสักพักก็ขอตัวกลับ พอถึงที่ว่าการเวลาก็ล่วงเลยไปยามอิ๋นแล้ว ซูเมิ่งถูกบังคับให้พักอยู่ในที่ว่าการ พอนางอ้างว่าไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนก็มีคนนำเสื้อผ้าชุดใหม่มาให้และเอาชุดของนางไปซัก มีอาหารมาส่งถึงห้องนอน มองออกไปนอกเรือนนอนก็มีคนเฝ้า 

            …ดูท่าท่านเจ้าเมืองจะไม่ไว้ใจนาง คงกลัวนางนำเรื่องเกี่ยวกับคดีไปเผยแพร่กระมัง เล่นไม่ปล่อยให้นางหนีไปไหนได้เลย

            ก่อนแยกจากเลี่ยงหวงนางได้ขอกระดาษกับหมึกมาชุดหนึ่ง คิดไว้ว่าก่อนนอนนางจะเขียนทุกอย่างที่ได้รู้วันนี้ให้เป็นลายลักษณ์อักษรไว้ มันจะทำให้จับประเด็นได้ง่ายขึ้น ข้อมูลที่รู้วันนี้ถือว่ามีประโยชน์มากคดีนี้เป็นกรณีของฆาตกรที่ป่วยเป็นจิตเภทอย่างไม่ต้องสงสัย เพราะทั้งพฤติกรรมการฆ่าที่มีแบบเเผนราวกับต้องการตอกย้ำบางอย่าง อีกทั้งเหยื่อเเต่ละรายแทบไม่มีความเกี่ยวเนื่องกันและไม่มีศัตรูร่วมกัน แต่ก็มีบางจุดที่นางยังไม่สามารถหาคำตอบได้ 

            เห็นเลี่ยงหวงบอกว่าพรุ่งนี้จะมีประชุมครั้งใหญ่ซึ่งรวมตัวแทนจากหลายเมืองมาร่วมถกหาวิธีจับคนร้ายซึ่งนางก็ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมด้วยได้ เพื่อเงินแล้วนางต้องจับคนร้ายมาให้ได้!