บทที่ 12 (ต่อ)

 #####บทที่ 12 (ต่อ)

            ซูเมิ่งยิ้ม “ที่ท่านพูดมาก็มีส่วนถูก…”

            นางพูดยังไม่ทันจบเสียงทุ้มต่ำอีกเสียงก็เอ่ยเเทรก

            “เจ้าผิดแล้ว! พวกข้าสืบดูแล้วเหยื่อทั้งสี่ไม่มีศัตรูร่วมกัน บางคนแทบไม่มีความเกี่ยวพันเลยด้วยซ้ำ” 

            มือปราบเซียวจากเมืองตงเปียนที่นั่งข้างรองหัวหน้าเซียวเอ่ยขึ้น แววตาเหยียดหยามนางอย่างออกอาการ เขาก็ว่าแล้วเชียว เจ้าเด็กหนุ่มนี่มือปราบก็ไม่ใช่ทำเป็นอวดเก่งเสียเปล่า ๆ แล้วยังสวมหน้ากากแสนเฉิ่มนั่นอีก

            “ข้าหาได้บอกว่าคนร้ายคือศัตรูร่วมไม่ ข้าหมายถึงคนร้ายอาจมีความแค้นจริงแต่ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นกับเหยื่อทั้งสี่ราย…”

            ซูเมิ่งหยุดพูดในหัวกำลังคิดคำอธิบายที่ฟังเข้าใจง่ายเพื่อให้ทุกคนเข้าใจว่าคดีแบบนี้เป็นกรณีการตอบสนองของคนที่มีอาการจิตเภทเพื่อเติมเต็มสิ่งที่ตนเก็บกดไว้ภายในใจ

            “หากท่านลองนำข้อมูลของเหยื่อแต่ละรายมาเทียบกันจะมีส่วนที่เหมือนกันหลายอย่าง นั่นคือ เหยื่อแต่ละรายล้วนเป็นบุรุษ ยังไม่ออกเรือน เป็นบุตรของตระกูลใหญ่ และมีนิสัยเสเพล ..เอ่อ เเฮ่ม ข้าหมายถึง รักความสนุก ใช่หรือไม่?” 

            ตอนพูดอยู่นางเผลอสบตากับสตรีผู้เป็นมารดาของเหยื่อคนหนึ่งซึ่งมองทางนางเขม็ง นางจึงรีบเปลี่ยนคำพูด ซึ่งส่วนใหญ่ก็พยักหน้าเห็นด้วย

            “นั่นทำให้สามารถคาดเดาได้ว่าเป้าหมายของคนร้ายคือเหยื่อที่มีลักษณะเหล่านี้”

            “จริงด้วย เพราะคุณชายหยางเจี้ยนผู้เป็นเหยื่อรายที่ห้าก็มีลักษณะแบบนี้เช่นกัน” 

            เลี่ยงหวงบ่นพึมพำ แต่เนื่องจากห้องเงียบสกัดทุกคนจึงต่างได้ยินที่เขาพูด สายตาที่มองมาที่ซูเมิ่งเริ่มเปลี่ยนไป

            “และจากที่ข้าพูดไปว่า เป้าหมายของคนร้ายคือเหยื่อที่มีลักษณะตามที่ข้าบอกไป ทำให้ข้าคาดเดาไว้ว่าคนร้ายอาจเคยถูกทำร้ายร่างกายเป็นประจำ และเขาต้องอยู่ในสถานะที่ไม่สามารถตอบโต้คนที่ทำร้ายได้ด้วย ทำให้ต้องเก็บความโกรธแค้นเหล่านี้เอาไว้ จนต้องมาลงที่เหยื่อเหล่านี้แทน”

            ซูเมิ่งถูกทางองค์กรบังคับให้เรียนวิชาจิตวิทยาและก็มีกรณีศึกษาเป็นเหล่าฆาตกรต่อเนื่อง ซึ่งฆาตกรส่วนใหญ่เป็นโรคทางจิตเภททั้งนั้น นางจึงขอยืมเทคนิคการวิเคราะลักษณะคนร้ายจากตำรวจในชาติก่อนนางมาใช้บ้าง ก่อนหน้านี้นางเคยถกเรื่องนี้กับเลี่ยงหวง และเขาก็บอกว่าหากเป็นบ่าวก็สามารถถูกกระทำแบบนี้ได้โดยไม่ถือว่าผิดกฎหมายแต่อย่างใด

            “ทำไมต้องลงที่เหยื่อเหล่านี้ด้วย ความจริงระบายความแค้นคนทั่วไปไม่ดีกว่าจะได้ไม่ถูกไล่ตามจับ” 

            ฉิงอีเอ่ยถาม ตอนนี้เขาเริ่มอยากรู้แล้วชายปิดบังใบหน้าตรงหน้าเป็นใคร และไปเรียนวิธีการเหล่านี้มาจากไหน ตั้งแต่เขาทำงานมาเพิ่งเคยเจอลักษณะการคิดแบบนี้ เพียงแค่ดูข้อมูลก็สามารถระบุรายละเอียดต่าง ๆได้มากกว่ามือปราบที่ไปดูที่เกิดเหตุจริง และมากกว่าเขาที่ถือได้ว่าเป็นดาวรุ่งแห่งวงการมือปราบ

            “ท่านพูดถูกขอรับ หากเลือกระบายที่คนทั่วไปก็จะเป็นเพียงคดีเล็ก ๆมีคนสนใจเพียงน้อยนิด แต่นั่นไม่ตรงต่อความต้องการของคนร้ายเอาเสียเลย”

            ซูเมิ่งสบตาเจ้าของคำถาม ในใจนางแอบยอมรับว่าเขาถือว่าเป็นคนที่หัวไว คิดตามนางทันจนสามารถแย้งออกมาได้ ซึ่งนั่นเป็นผลดีต่อซูเมิ่งที่นางถือโอกาสอธิบายให้คนอื่นเข้าใจมากขึ้น

            “เจ้าหมายถึง คนร้ายต้องการให้เกิดคดีใหญ่งั้นรึ?” 

            เจ้าเมืองต่งเอ่ยขึ้น เขาพาลนึกถึงตอนที่พบเจ้าหนุ่มคราแรกที่ถูกเด็กไร้ที่มาแย้งเรื่องการประกาศจับ

            “ใช่ อีกเหตุผลหนึ่งที่ยืนยันได้ว่าคนร้ายไม่ได้ต้องการปกปิดการฆ่าคือ สัญลักษณ์ที่ทิ้งเอาไว้ว่าต่อไปจะก่อคดีที่เมืองใด มิเช่นนั้นคนร้ายจะมีเหตุผลใดทำไมต้องบอกด้วยว่าจะก่อคดีที่เมืองไหนต่อไป พูดโดยสรุปคือ คนร้ายมีประสงค์เพื่อให้ชาวเมืองทุกคนรู้ และกำลังท้าทายพวกท่าน”

            ซูเมิ่งก้มลงยกชาขึ้นดื่มเเก้กระหาย

            พอนางพูดจบห้องก็เงียบสงัด ในห้องอึกครึมบรรยากาศเย็นเยียบ อารมณ์แต่ละคนบ่งบอกว่าอยากบีบคอใครสักคน

            “เเฮ่ม และจากลักษณะการก่อคดี ข้าบอกได้ว่าคนร้ายน่าจะมีลักษณะอย่างไร ไม่ทราบพวกท่านอยากลองฟังหรือไม่?” 

            ซูเมิ่งแกล้งหยุดพูด พอนางเห็นท่าทีราวจะฆ่าตนก็ยกยิ้มบางเบา ก่อนเอ่ยเสียงไม่ดังไม่เบา

            “หนึ่ง คนร้ายก่อคดีคนเดียว ต้องเป็นสตรีหรือไม่ก็บุรุษที่รูปร่างไม่ใหญ่มากติดออกผอมบางและไม่มีวรยุทธ์…”

            “เดี๋ยวก่อน!! เจ้าอย่าได้เดามั่วนะ! เหตุใดต้องเป็นแบบนั้นด้วย" รองหัวหน้าเซียวเอ่ยขัด

            “ที่เป็นอย่างนั้นเพราะ เหยื่อทุกรายตอนเกิดเหตุจะอยู่คนเดียว และทุกคนล้วนไม่มีวรยุทธ์ทั้งสิ้น ตัวอย่างเช่น คุณชายหยางเจี้ยนเหยื่อรายที่ห้าซึ่งจากคำของบ่าวที่รับใช้ติดตัวเขาบอกว่า ช่วงนั้นเป็นเวลาที่เหยื่อจะไปหาหญิงสาวนางหนึ่งที่เเถวนั้นเป็นประจำซึ่งทุกครั้งจะไม่ให้เขาไปด้วย และวันที่เกิดเหตุก็เช่นกัน คนร้ายติดตามสังเกตเหยื่อจนรู้ว่าเวลาเหยื่ออย่างแน่ชัดและเลือกเวลาที่เหมาะสมเพื่อลงมือ แต่วันนั้นเป็นโชคดีของเหยื่อที่บ่าวผู้ติดตามมีเหตุให้ต้องหาเจ้านายตนก่อนเวลาจึงทำให้คนร้ายก่อคดีไม่สำเร็จ”

            มีหลายคนอ้าปากพะงาบ ๆอยากแย้งนางใจแทบขาดแต่ก็จนด้วยเหตุผลจึงได้แต่หุบปากนิ่ง

            “ข้าว่าที่ช่างหลินพูดมาก็มีเหตุผล มิสู้ลองนำลักษณะคนร้ายไปค้นหาดูโดยเฉพาะคนที่เข้าเมืองซีเปียนในช่วงนี้”

            หัวหน้ามือปราบกู่เอ่ยขึ้นก่อนหันไปสบตากับซูเมิ่ง นัยน์ตานั้นดูอบอุ่น ทำเอาเจ้าตัวหันรีหันขวางทำตัวไม่ถูก

            …ก็นางไม่ค่อยได้รับสายตาแบบนี้นี่นา ชาติก่อนบุพการีก็ตายตั้งแต่นางยังเด็ก ชาตินี้ก็ยังกลับบ้านไม่ได้ ต้องเหงาเปล่าเปลี่ยวหัวใจ หากท่านพ่อของไป๋ซูเมิ่งเจ้าของร่างมีสายตาอบอุ่นแบบท่านหัวหน้ามือปราบกู่ก็คงจะดี

            ซูเมิ่งสะบัดหัวไล่ความคิดเหล่านั้นทิ้งไป นางกลับมาจดจ่อกับเรื่องตรงหน้าอีกครั้ง นางยิ้มส่งคืนก่อนรีบตอบ

            “ใจเย็นก่อนขอรับท่านเจ้าเมือง ข้ายังมีลักษณะคนร้ายอื่นอีก”

            นางหมุนกลับมาเผชิญหน้ากับทุกคน “คนร้ายต้องเป็นคนที่ไม่มีคนสนิทด้วยมากนัก ชอบอยู่คนเดียว และอดีตอาจเคยเป็นบ่าวคอยรับใช้คุณชายที่มีลักษณะนิสัยประมาณเดียวกับเหยื่อผู้ตาย หรือเป็นชายที่ถูกกระทำเป็นเวลานานจากคนในครอบครัวหรือจากคนที่ตนเองไม่สามารถตอบโต้ได้”

            “ข้ามีข้อสงสัย ทำไมเจ้าถึงระบุว่าอดีตเคยเป็นบ่าว หมายความว่าตอนนี้ไม่ใช่แล้วงั้นรึ” ท่านหัวหน้ามือปราบกู่เอ่ย

            “ใช่…” ซูเมิ่งยังเอ่ยไม่จบฉิงอีก็เเทรกขึ้น

            “เพราะว่าหากเป็นบ่าวจะไม่สามารถก่อคดีได้สะดวก และไม่สามารถเดินทางได้อย่างอิสระโดยเฉพาะการก่อคดีข้ามเมืองเช่นนี้ ใช่หรือไม่?”

            ซูเมิ่งพยักหน้าให้ทุกคนหลังนางสบตาลึกล้ำนั่นของเจ้าของคำพูดเมื่อครู่

            “งั้นข้าจะนำคนไปตรวจสอบตามที่เจ้าบอกก่อน ข้าขอตัว!”

            หัวหน้ามือปราบกู่พูดจบก็หมุนกายออกจากห้องไปพร้อมกับลูกน้องหลายคน

            ซูเมิ่งกลับมานั่งที่ นางพูดเท่าที่ตอนนี้นางรู้ออกไปหมดแล้ว ที่เหลือก็หน้าที่พวกเขาแล้ว 

            …ขอให้หาตัวคนร้ายพบเถอะ นางคันมืออยากสัมผัสเงินนับพันตำลึงแล้ว