บทที่31 :: เงามืด 1/3

หลายวันต่อมา...

วันแต่งงานของนะโม

ในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึง... งานวิวาห์ของ นะโม ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและงดงามท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับที่ถักทอราวกับดวงดาวบนดิน

เอยดูโดดเด่นสะดุดตาในชุดราตรีสีหวานที่ช่วยขับผิวให้ดูผ่องใสและสง่างาม แม้ว่าการมาร่วมงานครั้งนี้เธอจะอยู่ในสายตาของครามลูกน้องคนสนิทที่อรรถพล ที่ส่งมาคอยคุมเข้มไม่ห่างแต่นั่นก็ไม่อาจทำลายความตั้งใจของเธอที่อยากมาแสดงความยินดีกับเพื่อนรักได้

ภายในงาน เอยขยับไปนั่งข้างปอร์เช่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่พรั่งพรูออกมาทำให้เอยลืมเลือนความทุกข์ใจไปชั่วขณะ เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรัก

เมื่อพิธีการบนเวทีสิ้นสุดลง ถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวจะออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างใกล้ชิด เอยปรี่เข้าไปหาเพื่อนรักก่อนจะเก็บภาพความทรงจำร่วมกัน เธอโผเข้ากอดและกระซิบคำยินดีด้วยความซาบซึ้งใจที่เห็นเพื่อนมีความสุขอย่างที่ควรจะเป็น

"ยินดีด้วยนะนะโม ขอให้แกมีความสุขมากๆ นะ..." เอยบอกก่อนจะหันไปทางเจ้าบ่าว "ฝากพี่รามดูแลเพื่อนเอยด้วยนะคะ อย่าทำให้ยัยโมเสียใจนะ"

“พี่สัญญาครับ ว่าจะดูแลเพื่อนเราให้ดีที่สุด” รามสูรเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและแววตาที่เต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้นะโมที่ยืนข้างๆ ยิ้มกว้างออกมาด้วยความตื้นตัน

"ฉันก็ดีใจกับแกด้วยนะนะโม" ปอร์เช่ที่ยืนเคียงข้างเอยขยับมายิ้มอวยพร "เพื่อนผมอาจจะดื้อรั้นไปบ้าง พี่รามอย่าถือสามันเลยนะครับ"

"ฮ่าๆๆ ถ้าพี่จะถือสา พี่คงยอมแพ้ไปนานแล้วล่ะ" รามสูรหัวเราะอย่างอารมณ์ดี เขารู้ซึ้งถึงความแสบสันของนะโมดียิ่งกว่าใคร แต่เพราะรักหมดหัวใจ... ความดื้อเหล่านั้นจึงกลายเป็นเสน่ห์ที่เขาเต็มใจจะโอบรับไว้

"พอเลยพวกแก! นี่มาอวยพรหรือมาแฉฉันกันแน่ฮะ?" นะโมแสร้งทำเป็นค้อนประชดประชัน ก่อนจะเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มร่าเริง "แต่บอกไว้ก่อนนะ พวกแกห้ามหนีกลับเด็ดขาด อยู่ถึงช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ด้วยกันก่อนนะ!"

"ถ้าไม่เมา... เอยไม่กลับแน่นอน!" เอยตอบพลางหัวเราะคิกคักอย่างขี้เล่น

"งั้นวันนี้ฉันคงหนีกลับไม่ได้เหมือนกัน เพราะต้องคอยคุมคนขี้เมาแถวนี้" ปอร์เช่กอดอกทำท่าระอาแต่แววตากลับเอ็นดูเพื่อนทั้งสองอย่างปิดไม่มิด

นะโมยิ้มแฉ่งอย่างมีความสุขที่สุดในชีวิต ก่อนจะขอตัวไปต้อนรับแขกคนอื่น ๆ และเตรียมตัวเปลี่ยนชุดเพื่อเข้าสู่ช่วงเวลาแห่งความสนุกสนานที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

เมื่อแสงไฟวอร์มไวท์ในฮอลล์เริ่มหรี่สลัวลง แทนที่ด้วยแสงสีนีออนสลับไปมาตามจังหวะดนตรีที่เร้าใจขึ้น บรรยากาศของงานแต่งที่แสนอ่อนหวานก็แปรเปลี่ยนเป็นแสงสีแห่งความสนุกสนานในทันที

นะโมปรากฏตัวอีกครั้งในชุดเดรสสั้นสีเงินระยิบระยับที่ดูคล่องตัวและโฉบเฉี่ยว เธอตรงดิ่งมาหาเพื่อนรักทั้งสองพร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือ รอยยิ้มของเจ้าสาวในคืนนี้ดูสว่างไสวยิ่งกว่าแสงไฟในงานเสียอีก

“มา! เริ่มต้นความสนุกกันอย่างเป็นทางการ!” นะโมชูแก้วขึ้นสูงพลางหัวเราะร่า

เอยที่เริ่มขยับกายตามจังหวะเพลงอย่างลืมตัว ลืมความทุกข์ระทมที่เคยแบกไว้ เธอหยิบแก้วขึ้นมาชนกับเพื่อนรัก เสียงแก้วคริสตัลกระทบกันดังกังวานใส เหมือนเสียงเริ่มต้นปาร์ตี้ของค่ำคืนนี้

“วันนี้เอยให้เต็มที่เลยนะโม... เพื่อความสุขของแก ชนน!”

กริ๊งง~

เอยดื่มเข้าไปอึกใหญ่จนแก้มเริ่มซับสีระเรื่อ ความมึนเมาอ่อน ๆ ทำให้เธอดูขี้เล่นและร่าเริงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด โดยมีปอร์เช่คอยยืนประคองอยู่ข้าง ๆ อย่างรู้ใจ

แม้ปากจะบ่นพึมพำว่าพวกเธอคือตัวแสบ แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู เขาคอยระแวดระวังไม่ให้ใครเดินมาชนเพื่อนสาวทั้งสองที่กำลังออกสเต็ปเต้นกันอย่างสนุกสนาน

“เบาหน่อยพวกมึง เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาปวดหัวไม่รู้ด้วยนะ” ปอร์เช่บอกพลางขำ เมื่อเห็นนะโมกับเอยกอดคอพากันเต้นโยกย้ายอย่างไม่ยอมกัน

ในขณะที่ความสนุกกำลังไต่ระดับขึ้นไปเรื่อย ๆ รามสูรที่ยืนคุยกับแขกผู้ใหญ่อยู่ไม่ไกลก็มักจะหันกลับมามองเมียรักและกลุ่มเพื่อนของเธอเป็นระยะ เขายิ้มมุมปากเมื่อเห็นนะโมหัวเราะจนตาหยี และเห็นเอยที่ดูมีความสุขที่สุดในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา

ความวุ่นวายที่แสนสนุกดำเนินไปท่ามกลางเสียงเพลงจังหวะเร้าใจและกลิ่นอายของแชมเปญชั้นเลิศ เอยรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบที่เคยหนักอึ้งได้รับการเยียวยา เธอบรรจงซบหน้าลงกับไหล่ของนะโมครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมายิ้มกว้างแล้วกลับไปโยกย้ายร่างกายตามจังหวะเพลงอย่างสนุกสุดเหวี่ยง

เอยกอดนะโม ดื่มด่ำกับบรรยากาศ และแดนซ์จนลืมความเศร้า แม้จะเป็นแค่ช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เธอลืมเลือนความรู้สึกเหล่านั้นไปได้

แต่สำหรับเอย... มันคือช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมที่สุด อย่างน้อยเธอก็หลุดพ้นจากเรื่องทุกข์ใจไปได้ชั่วคราว

ทว่า... ความสุขกลับแสนสั้นเหมือนความฝันตื่นหนึ่ง

เมื่อเข็มนาฬิกาบอกเวลาตีสาม งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา หมดเวลาสนุก เอยจำต้องกลับเพราะอรรถพลโทรศัพท์ตาม และเขายังจงใจใช้อำนาจเตือนให้รู้ผ่านทางครามที่เดินเข้ามาในงาน การปรากฏตัวของครามเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกว่า เวลาอิสระของเธอได้หมดลงแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องกลับเข้าสู่กรงขังนั่นอีกครั้ง...

"เอยกลับก่อนนะ ดึกแล้ว" เอยหันไปบอกนะโม ที่ตอนนี้เมามายอยู่ในอ้อมแขนแกร่งของรามสูร เจ้าสาวของรามสูรพยักหน้างึกงักรับรู้ด้วยสติที่ไม่เต็มร้อยนัก

"กลับดีๆ นะครับ โมตอนนี้คงไม่รู้เรื่องแล้ว" เอยยิ้มบางเบา เธอเองก็เมาพอสมควร แต่ยังคงประคองสติได้ดีกว่าเพื่อน

"ค่ะ... เอยกลับก่อนนะ" เอยหันไปสบตากับปอร์เช่พลางยิ้มให้เขา ก่อนจะหมุนกายเดินออกไปยังรถหรูที่จอดรอรับอยู่ด้านนอก

"เอย..." เสียงเรียกของปอร์เช่ดังขึ้นไล่หลัง เอยจึงชะงักและหันกลับไปหา

"หืม?" ปอร์เช่ยืนนิ่งมองเธอ ในดวงตามีคำพูดมากมายที่อยากจะเอื้อนเอ่ย แต่สุดท้ายเขาก็เลือกที่จะเงียบ

"กลับดีๆ นะ เดินไหวไหม?"

"อืม..." เอยพยักหน้า ส่งยิ้มบางๆ ให้ปอร์เช่เป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหันหลังเดินไปยังรถหรูที่จอดรอเธออยู่…