บทที่30 :: ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายต่อไป 1/3

เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เอยต้องชะงัก ร่างแกร่งของอรรถพลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ท่ามกลางสำรับมื้อเย็นที่จัดวางไว้อย่างประณีตบนโต๊ะอาหาร แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าคมคายที่ดูนิ่งลึกจนเดาใจไม่ถูก

เขาหายไปหลายวัน... วันนี้ได้เวลากลับมาแล้วสินะ

เอยทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไร้ความรู้สึกแปลกใจ เธอจำต้องลอบสังเกตใบหน้าของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้

"ว่างเหรอคะ ถึงมาหาเอยได้?" เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางหยิบช้อนขึ้นมาทานอาหารตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ถ้าไม่ว่าง... คงไม่มาให้เห็นหน้าหรอก" อรรถพลตอบสั้น ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบ เอยพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจ แล้วลงมือทานอาหารมื้อเย็นไปพร้อมกับเขาด้วยความเคยชิน

"แล้วงานเป็นยังไงบ้าง?" อรรถพลเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ

"ก็ดีค่ะ"

"ไม่เหนื่อย?"

"ก็เหนื่อยค่ะ... แต่เป็นงานที่ชอบ ก็เลยไม่รู้สึกเหนื่อยขนาดนั้น"

"ก็ดีแล้ว"

บทสนทนาเรื่องงานดำเนินไปอย่างประปราย ท่ามกลางเสียงช้อนกระทบจานกระเบื้องเคลือบที่ดังขึ้นเป็นระยะ เมื่อทานอาหารเสร็จ เอยจึงรีบเอ่ยขอตัว

"เอยอิ่มแล้ว ขอตัวก่อนนะคะ"

หญิงสาวหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หวังจะหนีความอึดอัดนี้ไปให้พ้น ๆ ทว่าเสียงของอรรถพลก็รั้งเธอเอาไว้เสียก่อน

"เตรียมน้ำด้วย... คืนนี้ผมอยากให้เอยอาบน้ำให้"

เอยชะงักนิ่ง... ถึงเวลาแล้วสินะ

เขาทิ้งเธอให้เผชิญความอ้างว้างเพียงลำพังมาหลายวัน เธอเคยแอบหวัง... หวังว่าเขาจะมีจิตสำนึกอยู่บ้าง หวังว่าเมื่อหมั้นหมายแล้ว เขาอาจจะหยุดยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอื่นนอกเหนือจากคู่หมั้นของตนเอง แต่ทุกอย่างกลับไม่ใช่อย่างที่คิด เป็นเธอเองที่คิดไปเองฝ่ายเดียว...

คนอย่างอรรถพลเลวได้มากกว่าที่เธอคิดไว้จริงๆ!

"ค่ะ" เอยรับคำเสียงแผ่ว หน้าที่เดิม ๆ ที่คุ้นเคยกลับมาตอกย้ำสถานะของเธออีกครั้งหนึ่ง

เอยเดินเลี่ยงขึ้นไปยังห้องนอน บรรยากาศภายในห้องยังคงหรูหราทว่ากลับรู้สึกหนาวเย็นจับใจ ร่างบางตรงไปที่ห้องน้ำหรู จัดการเปิดน้ำอุ่นลงอ่างพร้อมโรยกลีบกุหลาบและตีฟองนุ่มตามที่อรรถพลชอบ

เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก... ดวงตาคู่หวานที่เคยสดใสบัดนี้หม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด ความจำนนต่อโชคชะตาทำให้เอยได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ก่อนจะเดินกลับออกมาจัดเตรียมชุดคลุมอาบน้ำของเขาไว้บนเตียง ส่วนเธอเองก็กลับเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อวัดอุณหภูมิของน้ำให้ได้ระดับที่เขาพึงพอใจอีกครั้ง

ไม่นานนัก เสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออก พร้อมกับร่างแกร่งของอรรถพลที่ก้าวเข้ามาในสภาพที่มีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันกายท่อนล่างอย่างหมิ่นเหม่ อรรถพลเดินตรงไปยังอ่างอาบน้ำ เขาทรุดตัวลงพร้อมกับใช้สายตาจับจ้องไปยังเอยที่อยู่ในชุดคลุมอาบน้ำ

"มานี่..." อรรถพลเรียกเอยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

เอยจึงเดินเข้าไปหาเขาช้า ๆ พยายามกลั้นหายใจไม่ให้แสดงถึงความรู้สึกใด ๆ ออกมา เมื่อเธอถอดชุดคลุมออกจนเผยเรือนร่างเปลือยเปล่า

เพียงเท้าบางเหยียบลงในอ่างอาบน้ำ ชายหนุ่มก็คว้าข้อมือเธอไว้แล้วดึงเข้าหาตัวจนร่างบางถลาลงไปนั่งบนตักแกร่ง ท่ามกลางกลิ่นสบู่หอมอ่อน ๆ รอบกายทำเอาหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

"อื้อ!"

สายน้ำอุ่นฉ่ำรดชโลมผิวกายไม่ได้ช่วยลดทอนอุณหภูมิความเร่าร้อนในใจของทั้งคู่ลงได้เลย ร่างบางถูกอรรถพลถือสิทธิ์สัมผัสซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงแค่เธอเริ่มช่วยอาบน้ำให้เขาได้ไม่ถึงห้านาที สัญชาตญาณดิบของชายหนุ่มก็ปะทุขึ้น

เขาพุ่งเข้าหาเธอด้วยความหิวกระหาย สาดไฟพิศวาสใส่กันอย่างรุนแรงราวกับจะชดเชยช่วงเวลาที่ห่างหายกันไปหลายวัน ร่างแกร่งถาโถมเข้าใส่เธออย่างหนักหน่วงจนน้ำในอ่างกระเพื่อมไหวเป็นคลื่นตามแรงอารมณ์ที่พุ่งพล่าน

ริมฝีปากหนาบดจูบลงมาซ้ำ ๆ อย่างโหยหาและบ้าคลั่ง ทุกลมหายใจของเขาอวลไปด้วยกลิ่นอายของความหึงหวง ยามนึกถึงภาพเอยที่ต้องปรากฏตัวต่อสายตาชายอื่นในวงการบันเทิง เขาก็ยิ่งฝังรอยกัด ขบเม้มไปทั่วผิวเนียนละเอียด เพื่อตีตราจองและแสดงความเป็นเจ้าของในทุกตารางนิ้ว

ทรวงอกอิ่มถูกบีบเค้นจนขึ้นรอยมือพร้อมกับแรงกระแทกกระทั้นจากสะโพกสอบ มือหนาเอื้อมมาจับท้ายทอยของหญิงสาวไว้แน่น บังคับให้เธอรับแรงส่งที่โถมเข้าหาอย่างไม่ปรานี จนเกิดเสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องไปทั่วห้องน้ำ

"ฮื่อออ..."

เอยทำได้เพียงส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ สองมือเรียวเกาะขอบอ่างไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาวเพื่อระบายความเสียวซ่านที่จู่โจมจนแทบทรงตัวไม่อยู่

อรรถพลที่ซ้อนอยู่ด้านหลังกระหน่ำความถี่ใส่เธอไม่ยั้งจนหญิงสาวเสร็จสมไปก่อน แรงตอดรัดรอบแก่นกายร้อนผ่าวฉุดรั้งให้ชายหนุ่มพุ่งทะยานตามเธอไปติด ๆ ในอารมณ์ที่พุ่งขึ้นสู่จุดสูงสุด

เมื่อพายุพิศวาสสงบลง ความเงียบกลับเข้าปกคลุมอีกครั้ง อรรถพลเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายปรนนิบัติอาบน้ำให้เอยอย่างทะนุถนอม สลับกับที่เธอช่วยทำความสะอาดร่างกายให้เขาจนเสร็จสิ้น

"ไม่ต้องใส่ชุดชั้นใน... ยังไงคืนนี้ก็ต้องถอด" อรรถพลออกคำสั่งเสียงพร่าเมื่อออกมาเปลี่ยนเสื้อผ้าด้านนอก เอยซึ่งอยู่ในชุดนอนซาตินทูพีชสีหวานบางเบาจำต้องชะงักมือที่กำลังจะหยิบซับในมาสวมใส่

เอยรู้ดีว่าอรรถพลยังมีความต้องการที่มอดดับไม่สนิท คนอย่างเขาไม่มีวันพอใจเพียงแค่รอบเดียว ข้อนี้เธอรู้ดีจึงทำได้เพียงทำตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่าย...