บทที่31 :: เงามืด 1/2 NC

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกิจวัตรเดิม ๆ แต่บรรยากาศกลับกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายพิศวาสที่ยังไม่จางหาย เอยในชุดนอนซาตินสีหวานตัวเดิมของเมื่อคืนดูเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติ ตอนนี้เธอกำลังช่วยอรรถพลแต่งตัว

มือบางผูกเนคไทให้กับเขาอย่างคุ้นชิน ทว่าความเย้ายวนและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอนั้นปลุกปั่นอารมณ์ชายหนุ่มจนเริ่มขาดสติ เขาอดใจไม่ไหวจึงรวบตัวเอยเข้ามากอดจูบนัวเนียเธออย่างเร่าร้อนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่

กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหญิงที่คลอเคลียจูบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อรรถพลในชุดสูทเนี้ยบกริบดูภูมิฐานและทรงอำนาจ กำลังกักขังร่างบอบบางที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินลื่นมือเอาไว้ในอ้อมแขน

เขาพลิกกายเธอจนแผ่นหลังนวลเนียนแนบชิดกับอกแกร่งใต้เนื้อผ้าเชิ้ตราคาแพง อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานผ่านกระจกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว

"คุณอรรถ... เดี๋ยวเสื้อยับนะคะ" เอยประท้วงเสียงแผ่ว เมื่อเขาพลิกตัวเธอเข้าหากระจกบานใหญ่ ทำให้ตอนนี้คนทั้งสองจ้องสบตากันผ่านเงาสะท้อน

"ยับก็แค่เปลี่ยนใหม่... แต่ตอนนี้ผมอยากเอาเอยก่อนไปทำงานมากกว่า" เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดใบหู จนเอยย่นคอหนีด้วยความเสียวซ่าน

"อื้ออ..."

อรรถพลซุกไซ้ใบหน้าลงกับซอกคอขาวผ่อง สูดดมกลิ่นกายสาวผสมกลิ่นครีมอาบน้ำอ่อน ๆ อย่างหิวกระหาย ราวกับว่าบทรักเมื่อคืนยังไม่เพียงพอที่จะเติมเต็มความต้องการของเขาได้ มือหนากำรอบคอระหงบังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นเพื่อรับจูบอย่างสะดวก

ริมฝีปากหนาบดจูบเธออย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ ปลายลิ้นร้อนแทรกซึมตักตวงความหอมหวานจนเอยแทบพยุงกายไม่อยู่ มือหนาข้างหนึ่งบีบคอเธอไว้ ส่วนอีกข้างเริ่มซุกซนถลกชายชุดนอนขึ้นสูงจนสัมผัสได้ถึงผิวเนื้ออ่อนละมุนเบื้องล่าง ความรัญจวนใจที่จู่โจมกะทันหันทำให้เอยเผลอจิกเล็บลงบนแขนแกร่งของเขา

คนหื่น!

"อ๊ะ! ฮื่อออ..."

กระจกตรงหน้ากลายเป็นพยานของบทรักอันร้อนแรงในช่วงเช้า อรรถพลตักตวงความสุขจากร่างบางซ้ำ ๆ อย่างไม่รู้จักอิ่ม สองกายสอดประสานกันท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่สาดส่องเข้ามา ยิ่งเห็นใบหน้าหวานที่เหยเกด้วยความเสียวซ่านสะท้อนอยู่ในกระจก เขาก็ยิ่งโหมแรงกระแทกเข้าใส่จนร่างน้อยสั่นคลอนไปตามแรงอารมณ์

อกอิ่มสั่นกระเพื่อมไปตามแรง ยอดอกชูชันผ่านเนื้อผ้าซาตินยิ่งเพิ่มปะทุอารมณ์ปรารถนาในกายของอรรถพลได้มากขึ้นเรื่อย ๆ

มือหนาดึงชุดนอนของเอยลงเผยให้เห็นอกอวบอิ่มเนียนสวยที่มียอดถันสีชมพูสวยเด้งรับทุกแรงกระแทก อรรถพลปรนเปรอเอยอย่างหลงใหล ทั้งบีบขยี้ยอดถันเล่น ปลุกปั่นอารมณ์บดขยี้เม็ดเสียวไปพร้อมๆ กัน

"อ่ะ... อื้อออ"

เอยครางอื้อด้วยความเสียวซ่าน ทั้งจุกทั้งเสียวจนไม่อาจแยกแยะอารมณ์ของตัวเองได้ จมูกคมสูดดมกลิ่นกายของเอยอย่างเสพติด บีบเค้นอกอิ่มบดขยี้ยอดอกอย่างเอาแต่ใจซ้ำ ๆ เอยเปล่งเสียงครางออกมาอย่างสุขสมเร้าอารมณ์กันและกัน

จวบจนพายุพิศวาสมอดดับลง เอยก็ตกอยู่ในสภาพอ่อนแรงจนแทบจะทรงตัวไม่อยู่ เธอหอบหายใจถี่ ในขณะที่อรรถพลกลับมีสีหน้าอิ่มเอมใจ เขาพลิกกายเอยกลับมาจูบซับบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อของเธออย่างรักใคร่ พลางจัดระเบียบชุดนอนของเธอไปด้วย

"มีแรงอยู่ไหม?" อรรถพลถามพร้อมแววตาหยอกล้อ

"มีค่ะ" เอยโกหก เธอพยายามสะบัดตัวออกจากการกอดก่ายของเขา พออรรถพลยอมปล่อยเธอจริงๆ เอยก็แทบจะทรุดลงไปนั่งกองกับพื้น เอยเม้มริมฝีปาก พยายามจะพยุงตัวเอง แต่ร่างแกร่งกลับช้อนตัวเธอขึ้นมาในอ้อมแขนเสียก่อน

"ไปทานข้าวก่อนแล้วค่อยมานอนพัก" เอยมองดวงหน้าคมจากมุมนี้แล้วก็นึกเศร้าใจ เขาเดินไปอย่างแข็งแรงทว่ากลับทำให้เธอรู้สึกอ่อนแอเหลือเกิน

"แล้ววันนี้ไปไหนอีกไหม?" อรรถพลถาม เขารู้แค่ว่าวันนี้เอยมีคิวถ่ายตอนเย็น

"ช่วงเช้าเอยมีนัดกับโมค่ะ แล้วก็ช่วงเย็นมีเข้ากองถ่าย"

"โอเค อยากให้ครามไปส่งไหม?"

"ไม่ค่ะ เอยจะขับไปเอง" รถคันเดิมที่เธอขายไป ตอนนี้ถูกจอดอยู่หน้าบ้านตั้งแต่ที่เธอก้าวเข้ามาอยู่วิลล่าหลังนี้

"เค... งั้นก็ตามใจ"

อรรถพลพูดจบก็พาเอยลงมาที่ห้องอาหาร ซึ่งครามจัดการมื้อเช้าให้เขาเรียบร้อยแล้ว วันนี้ยังคงเป็นข้าวต้มกุ้งของโปรดของเธอเช่นเคย

หลังจากส่งอรรถพลไปทำงาน เอยที่ไม่มีคิวกองถ่ายในช่วงเช้าจึงรีบไปตามนัดของนะโมที่ร้านชุดวิวาห์ บรรยากาศภายในร้านเวดดิ้งสตูดิโอหรูหรานั้นอบอวลไปด้วยมวลความสุขที่เอยสัมผัสได้ตั้งแต่ก้าวแรกที่เดินเข้าไป กลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้สดและภาพชุดเจ้าสาวลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ที่เรียงรายดูราวกับความฝัน

แต่สิ่งที่ตรึงสายตาของเธอไว้มากที่สุด กลับไม่ใช่ความงามของชุดเหล่านั้น แต่เป็นภาพของนะโมที่ยืนหมุนตัวอยู่หน้ากระจกในชุดเจ้าสาวทรงหางปลาดูสง่างาม โดยมีพี่รามยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาประคองเอวคนรักไว้พลางกระซิบชมไม่ขาดปาก

แววตาของพี่รามที่ทอดมองนะโมนั้น... มันคือแววตาของคนที่พร้อมจะประกาศให้คนทั้งโลกได้รับรู้ว่าผู้หญิงคนนี้คือหัวใจของเขา เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยการให้เกียรติ ยกย่อง และทะนุถนอม ราวกับเธอเป็นอัญมณีล้ำค่าที่เขาไม่มีวันยอมให้ใครมาทำให้บุบสลาย

"เอย! มาแล้วเหรอ ดูสิ ชุดนี้โอเคไหม?" นะโมหันมาทักทายเพื่อนรักด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มกว้าง สองแก้มระเรื่อด้วยความเขินอายเมื่อพี่รามแกล้งหอมแก้มกันต่อหน้าเพื่อน

เอยคลี่ยิ้มกว้าง ตอบกลับด้วยน้ำเสียงร่าเริง "สวยมากเลยนะโม... สวยจนเอยแทบละสายตาไม่ได้เลย"

แต่ในขณะที่ปากพูดคำยินดี หัวใจของเอยกลับวูบโหวงเหมือนตกลงไปในหลุมอากาศที่มองไม่เห็น เธอมองภาพคนรักที่หยอกล้อกันอย่างเปิดเผย แล้วสะท้อนใจถึงตัวเอง...

'รักแท้ที่เปิดเผยได้... มันช่างดูมีความสุขเหลือเกิน'

เอยพึมพำในใจอย่างเศร้าสร้อย พลางก้มลงมองมือตัวเองที่ว่างเปล่า ไม่มีแหวนแทนใจ ไม่มีสิทธิ์แม้จะฝันถึงชุดสีขาว และไม่มีวันที่จะอรรถพลจะยืนประคองกอดเธอท่ามกลางสายตาผู้คนอย่างมีเกียรติแบบนี้ 

เพราะสำหรับอรรถพล... เธอเป็นเพียงความลับที่ต้องซ่อนไว้ในเงามืด เป็นแค่เพียงดอกไม้ที่เขาจะเด็ดมาดมในวันที่ต้องการเท่านั้น

ความอิจฉาเล็ก ๆ ที่ปนมากับความยินดีทำให้น้ำตาเกือบจะรื้นขึ้นมา เอยจึงต้องรีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่น แสร้งทำเป็นเดินดูชุดอื่นในร้านเพื่อซ่อนความขมขื่นที่แล่นขึ้นมาจุกอก

ยิ่งเห็นเพื่อนมีความสุขเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งตระหนักได้ชัดเจนว่าชีวิตที่เธอเป็นอยู่ตอนนี้...

มันช่างห่างไกลจากคำว่าความรักที่แท้จริงเหลือเกิน