บทที่10 เลื่อนสถานะ 1/2

ปอร์เช่ไม่ตอบอะไร เขาค่อย ๆ เอื้อมมือหนามากุมมือเธอไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหากออกแรงมากเกินไป เขากระชับมือนั้นไว้ในอุ้งมือที่อบอุ่นก่อนจะก้มลงสบตากับเธอ ดวงตาคมที่เคยดูแข็งกร้าวในสายตาคนอื่น บัดนี้กลับฉายแววรักใคร่และอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิดภายใต้แสงจันทร์

"ยังไงปอร์ก็ดีใจอยู่ดี... ขอบคุณที่ให้โอกาสปอร์ได้ยืนอยู่ข้าง ๆ เอยแบบนี้นะ"

เอยมองลึกลงไปในดวงตาคู่เดิมที่ยังคงความมั่นใจและความมั่นคงไว้เสมอ ความรู้สึกขอบคุณก่อตัวขึ้นในหัวใจ เธอย่อมรู้ดีว่าที่ผ่านมาเขาพยายามเพื่อเธอมากแค่ไหน "เอยต่างหากที่ต้องขอบคุณ ขอบคุณที่รอเอย และขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่ปอร์ทำให้เอยมาตลอดนะ"

เอยส่งยิ้มที่กลั่นออกมาจากความรู้สึกข้างในจริงๆ ให้เขา ปอร์เช่บีบมือเธอเบา ๆ เป็นเชิงรับรู้ ก่อนที่ทั้งคู่จะยืนซึมซับบรรยากาศพิเศษนี้ด้วยกันอีกครู่ใหญ่ แล้วจึงแยกย้ายกันไปพักผ่อน ทิ้งไว้เพียงกลิ่นอายความหวานที่ยังคงอบอวลท่ามกลางลมเย็นของค่ำคืน

ทางด้านอรรถพล ภายในเพนท์เฮาส์หรูที่บัดนี้ปกคลุมไปด้วยความเงียบสงัด เขานั่งเอนกายจมลงกับโซฟาหนังตัวยาว ในมือถือแก้วคริสตัลที่มีน้ำสีอำพันบรรจุอยู่เพียงครึ่ง เขาจิบมันซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อใช้ความร้อนแรงดับความรุ่มร้อนในอก

สิ่งเดียวที่เคลื่อนไหวคือความคิดที่วนเวียนอยู่กับการตามหาเอย...

ครามยังหาเอยไม่เจอ

คำรายงานนั้นเปรียบเสมือนเชื้อไฟที่โยนเข้ากองเพลิง ดวงตาคมกริบวาวโรจน์ด้วยความขัดใจและกรุ่นโกรธ หัวใจที่เคยเยือกเย็นบัดนี้ร้อนรุ่มเหมือนถูกแผดเผา เมื่อผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับธาตุอากาศ

"ไปอยู่ไหนของเธอนะ!"

เขาพึมพำแผ่วเบาด้วยความมึนเมา หลายวันที่ผ่านมาความเครียดเข้าจู่โจมจนแทบเสียสติ อรรถพลโหมงานหนักเพื่อหวังจะลืมความฟุ้งซ่าน แต่สุดท้ายเมื่อความมืดมาเยือน เขาก็ต้องกลับมาพึ่งพารสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์เพื่อให้ข่มตาหลับลงได้

เขานึกถึงใบหน้าของเธอ นึกถึงดวงตาที่เป็นประกายคู่นั้น พลันสบถกับตัวเองอย่างหัวเสีย เขาเกลียดที่ปล่อยให้ผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งมีอิทธิพลต่อความรู้สึกของเขามากมายขนาดนี้

"แค่ยังไม่เบื่อ... ใช่ ฉันก็แค่ยังไม่เบื่อเธอก็เท่านั้น!" เขาพยายามหลอกตัวเองว่าความกระวนกระวายนี้ไม่ใช่ความผูกพัน แต่มันคือความหวงของเล่นที่เขายังเล่นไม่หนำใจ!

"นายครับ..." เสียงของครามดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ อรรถพลชะงักแก้วที่กำลังจะจรดริมฝีปาก เขาเงยหน้าขึ้นมองลูกน้องคนสนิทด้วยสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงแรงกดดันมหาศาล

"เราได้เบาะแสของคุณเอยแล้วครับ"

สิ้นคำรายงาน อรรถพลผุดลุกขึ้นนั่งตัวตรงทันที ความง่วงงุนมลายหายไปเป็นปลิดทิ้ง "เธออยู่ที่ไหน!?"

"อยู่คอนโดของคุณนะโมครับ เธอเพิ่งไปเซ็นโอนกรรมสิทธิ์รถและบ้านให้เดชกุล เพราะมีการเคลื่อนไหวทางเอกสาร ผมเลยตามสืบจนทราบว่าช่วงที่หายไป เธอเดินทางไปพักผ่อนที่ภูเก็ต และตอนนี้กลับมาพักอยู่ที่คอนโดแล้วครับ"

วินาทีนั้น อรรถพลพรูลมหายใจออกมาอย่างไม่รู้ตัว ความหนักอึ้งในอกเบาบางลงเมื่อรู้ว่าเธอยังปลอดภัย ทว่าความโล่งใจกลับถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิด เมื่อคิดได้ว่าตลอดเวลาที่เขากระวนกระวายแทบบ้า เธอกลับใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและไม่คิดจะหวนกลับมาหาเขาเลยแม้แต่น้อย

"เอยพักอยู่กับใคร? กับนะโมจริง ๆ ใช่ไหม" เขาถามย้ำด้วยความระแวง อยากมั่นใจว่าการที่เธอตัดขาดจากเขาได้อย่างเด็ดขาดขนาดนี้ ไม่ใช่เพราะมีใครคนใหม่เข้ามา

ครามเงียบไปอึดใจหนึ่ง ท่าทางอึกอักนั้นทำให้อรรถพลเริ่มใจคอไม่ดี "เงียบทำไม?"

"คือว่า... ดูเหมือนคุณเอยจะคบคนใหม่แล้วครับ" ครามตัดสินใจรายงานความจริงที่อาจระเบิดอารมณ์ของเจ้านาย "ตอนที่ผมส่งคนตามต่อ เราถ่ายรูปนี้มาได้ครับ"

ซองสีน้ำตาลถูกเปิดออก ภาพถ่ายหลายใบวางลงตรงหน้า อรรถพลหรี่ตามองครู่หนึ่งก่อนจะหยิบขึ้นมาดูด้วยมือที่สั่นเทาเล็กน้อย

"ผู้ชายในรูปคือคุณปอร์เช่ ปรภัทร ชาร์น ครับ เป็นเพื่อนสนิทของคุณเอย และเป็นรองประธานสายการบินตระกูลชาร์นด้วยครับ"

ภาพตรงหน้าคือหญิงสาวที่เขานึกถึงทุกลมหายใจ กำลังแย้มยิ้มอย่างสดใสเคียงข้างชายหนุ่มท่าทางภูมิฐาน อรรถพลจ้องมองภาพนั้นจนตาพร่า ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมาในลำคอ แสยะยิ้มร้ายที่ไปไม่ถึงดวงตาซึ่งบัดนี้วาวโรจน์ไปด้วยเพลิงโทสะ

"เลือกคนเลี้ยงใหม่ได้ดีนี่" เขาเหยียดปากอย่างดูแคลน พยายามฝังความเจ็บแปลก ๆ ไว้ใต้ท่าทีรังเกียจ ในใจกู่ร้องตอกย้ำความเชื่อเดิมของตนเอง...

ผู้หญิงอย่างเอยก็เท่านี้ แค่เงินถึง เธอก็พร้อมจะเร่เอาหัวใจไปประเคนให้คนอื่นทันที!

"หึ!" เสียงแค่นหัวเราะของเขาฟังดูเย็นชาจนน่าขนลุก

"ให้คนของเราตามต่อไหมครับ?" ครามถามหยั่งเชิง

"ไม่จำเป็น!" อรรถพลตวาดเสียงกร้าว โทสะพุ่งทะลุจุดเดือดจนสั่นไปทั้งร่าง 'ผู้หญิงแบบเอยก็เป็นได้แค่ของไร้ค่า... เป็นของเล่นที่ใคร ๆ ก็เล่นได้!'

"ดีแล้วครับ เพราะเดือนหน้านายมีกำหนดการต้องเข้าพิธีหมั้น การมีคุณเอยอยู่ข้างกายอาจส่งผลเสียต่อภาพลักษณ์ และคุณจีนเองก็อาจจะไม่พอใจหากรู้เรื่องนี้เข้า"

ครามเอ่ยเตือนสติ อรรถพลชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะสบตาครามด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก "กูรู้ว่าอะไรเป็นอะไร มึงไม่ต้องสนใจหรอก กลับไปพักได้แล้ว"

ทันทีที่ครามลับสายตาไป ความเกรี้ยวกราดที่สะกดกลั้นไว้ก็ระเบิดออกมา ภายในใจของเขามันตีกันรวนจนแทบบ้า แม้ปากจะบอกว่าเอยไร้ค่า แต่ลึก ๆ เขากลับโหยหา... อยากที่จะกระชากเธอกลับมาไว้ในกำมือ และจองจำเธอไว้ในกรงทองที่มีแค่เขาคนเดียวเท่านั้นที่มีสิทธิ์ครอบครอง!

"โธ่เว้ย!" เขาพ่นคำสบถพลางปัดข้าวของบนโต๊ะจนกระจัดกระจาย

"เลิกเพ้อเจ้อสักทีอรรถพล! ยัยนั่นผ่านมือคนอื่นไปแล้ว เลิกสนใจขยะเน่า ๆ แบบนั้นสักที!"

เขาก่นด่าตัวเองด้วยถ้อยคำร้ายกาจ หวังจะใช้ความเกลียดชังดับความต้องการที่ยังหลงเหลือ "ต่อไปนี้เรื่องระหว่างเธอกับฉัน สมควรจบสิ้นกันจริง ๆ สักที!" มือหนาคว้าขวดเหล้ามากรอกลงคออึกใหญ่ แก้วแล้วแก้วเล่าอย่างคนขาดสติ

จนในที่สุดเขาก็ทรุดกายนอนราบลงกับโซฟา พ่ายแพ้ให้กับความมึนเมาและจมดิ่งสู่ห้วงนิทรา...

**********

ฝากกดติดตาม กดใจ กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*