LOGINบทที่30
ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายต่อไป
สามวันต่อมา…
ภาพบรรยากาศงานหมั้นที่ดูราวกับเทพนิยายถูกเผยแพร่ไปทั่วสื่อสังคมออนไลน์ ไฮโซหนุ่มเนื้อหอมอย่างอรรถพลบัดนี้มีเจ้าของตัวจริงอย่างเป็นทางการแล้ว... และผู้หญิงที่โชคดีที่สุดคนนั้นคือจีรนา
เอยนั่งนิ่งอยู่บนโซฟากลางวิลล่าหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยจับจ้องหน้าจอทีวีที่กำลังฉายภาพบทสัมภาษณ์ของว่าที่บ่าวสาวทั้งรอยยิ้ม คำพูดหวานหู และสายตาที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน มันช่างดูเหมาะสมกันจนหัวใจของคนที่มองอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับชาวาบ
ถามว่าเจ็บไหม... เอยตอบตัวเองได้ทันทีว่าเธอเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออก
แต่ในความเจ็บปวดนั้น กลับมีความจริงที่คอยเตือนสติเธอเสมอว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องอะไร มือบางตัดสินใจหยิบรีโมตขึ้นมาปิดหน้าจอภาพนั้นให้ดับวูบลง เธอไม่อยากเห็นภาพเหล่านั้นอีก
"พอทีเถอะเอย... เลิกทำร้ายตัวเองได้แล้ว" เธอพึมพำกับความว่างเปล่า
หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามฮึดสู้กับความอ่อนแอในใจ เธอสั่งตัวเองให้ยิ้ม แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ขมขื่นที่สุดก็ตาม
เธอต้องตัดใจ... ต้องลบเขาออกไปจากหัวใจให้ได้ เพราะยิ่งยังรู้สึก คนที่แหลกสลายก็มีแค่ตัวเธอเอง
เอยพาร่างกายที่อ่อนล้าเดินขึ้นห้องนอนไปเงียบ ๆ อรรถพลหายหน้าไปตั้งแต่วันนั้นจนกระทั่งวันนี้เข้าวันที่สามแล้วที่เขาไม่ได้โผล่มาที่นี่ ซึ่งนั่นถือเป็นเรื่องราวดี ๆ เพียงเรื่องเดียวในสถานการณ์ตอนนี้ เธอไม่อยากเห็นหน้าเขา... และเธอก็ไม่อยากให้เขามาเห็นสภาพอันน่าสมเพชของเธอในเวลานี้เช่นกัน
ร่างบางทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียงกว้าง หลับตาลงเพื่อพักผ่อนและเก็บออมพลังงานไว้สำหรับเตรียมตัวเริ่มงานใหม่ในไม่กี่วันข้างหน้าหน้า อรรถพลป้อนงานให้เธอแล้วเป็นบทนางร้ายที่เธอถนัด ซึ่งเอยรู้สึกพอใจไม่น้อยกับโอกาสที่เขาหยิบยื่นให้ในครั้งนี้…
ง่วง…
เอยรู้สึกอยากงีบหลับเพื่อหลีกหนีความเจ็บปวดที่สุมอก มือบางกระชับผ้าห่มเข้าหาตัว ข่มตานอนเพื่อหลบซ่อนจากความจริงอันปวดร้าว…
หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจพาคู่หมั้นสาวไปพบปะครอบครัวตามมารยาททางสังคมแล้ว อรรถพลก็ทำหน้าที่สุภาพบุรุษด้วยการขับรถกลับไปส่งจีรนาที่บ้าน แสงไฟสลัวจากหน้าปัดรถและบรรยากาศเงียบสงัดภายในรถหรูที่แล่นไปตามถนนยามค่ำคืน ถูกทำลายลงด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงความนัยเด่นชัดของหญิงสาวข้างกาย
จีรนาตัดสินใจแล้ว... เธอจะยอมเป็นฝ่ายเปิดไพ่ใบสำคัญ เพื่อมัดตัวเอยไว้ในกรงขังของอรรถพลตลอดไป!
"เฮียอรรถคะ จีนมีเรื่องสำคัญอยากจะคุยด้วยหน่อย ได้ไหม?"
อรรถพลละสายตาจากท้องถนนหันมามองคู่หมั้นสาวชั่วครู่ พร้อมส่งรอยยิ้มจาง ๆ เป็นเชิงอนุญาต จีนจึงไม่รอช้าที่จะเปิดประเด็นที่ขัดแย้งกับภาพลักษณ์แสนดีของเธอโดยสิ้นเชิง
"เรื่องผู้หญิงที่ชื่อ... เอย"
มือหนาที่กุมพวงมาลัยชะงักกึก อรรถพลรู้สึกอึ้งไปชั่วขณะที่จีรนารู้ความลับที่เขาซุกซ่อนไว้ แต่ชายหนุ่มก็รีบปรับสีหน้าให้เคร่งขรึมและเอ่ยถามด้วยเสียงต่ำติดจะดุดัน "จีนสืบเรื่องของเฮียเหรอ?"
จีรนายิ้มรับอย่างไม่สะทกสะท้าน เธอพยักหน้ายอมรับตรง ๆ อย่างสง่างาม หลังจากที่เธอเจอเอยที่สปาวันนั้น ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เธอตามสืบจนได้รู้ถึงความสัมพันธ์ลับ ๆ ของทั้งคู่
ยิ่งไปกว่านั้น ข่าวแถลงเปิดตัวแอมบาสเดอร์คนใหม่ของสายการบิน ยิ่งทำให้เธอรู้ชัดว่าคนในใจของปอร์เช่คือใคร มันจึงทำให้เธอเลือกที่จะเงียบ และไม่คิดโวยวายให้อารมณ์เสีย
"ก็เฮียเป็นคู่หมั้นจีนนี่คะ" เธอเว้นจังหวะไปครู่หนึ่งก่อนจะรุกต่อ "แต่เฮียวางใจเถอะค่ะ จีนไม่ได้คิดจะห้าม... ถ้าเฮียอยากจะเลี้ยงผู้หญิงคนนั้นเอาไว้"
"หมายความว่ายังไงครับ?" อรรถพลขมวดคิ้วแน่น เขาไม่คาดคิดว่าผู้หญิงระดับจีรนาจะใจกว้างถึงขนาดนี้
"จีนทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นเรื่องนี้ได้ค่ะ ตราบใดที่ผู้หญิงคนนั้นไม่ลุกขึ้นมาทำให้ชื่อเสียงของจีนพัง หรือล้ำเส้นออกมาจากพื้นที่ของเธอ"
"เอยไม่มีวันทำแบบนั้นได้" อรรถพลตอบด้วยความมั่นใจ เพราะเขามั่นใจว่าอำนาจและพันธะสัญญาที่เขามี จะสยบเอยไว้ใต้อาณัติได้ตลอดไป
"จีนก็หวังว่าเฮียจะกักขังเธอไว้ในเงามืดนั้น... ตลอดไปนะคะ"
"แน่นอนครับ" อรรถพลเอ่ยปากรับคำออกมาได้อย่างไม่รู้สึกผิด
"...แล้วเฮียจะเก็บเธอไว้แบบนี้นานแค่ไหน?"คำถามนี้ทำให้ชายหนุ่มนิ่งงัน เขาตระหนักดีว่าตัวเองกำลังสวมบทผู้ชายสารเลวที่จับปลาสองมือ แต่ความรู้สึกบางอย่างที่มีต่อเอย มันรุนแรงเกินกว่าจะยอมปล่อยมือจากเธอ
"ถ้าเฮียบอกว่าไม่มีกำหนด... จีนจะรับได้ไหมถ้าเฮียจะมีผู้หญิงอีกคน?"
เมื่อเปิดใจคุยกันตรง ๆ อรรถพลจึงลองเอ่ยหยั่งเชิงดู จีรนายิ้มหวาน ทว่าแววตาของเธอเป็นประกายประหลาดที่ผสมปนเประหว่างความสะใจและซึมเศร้าจนเขายากจะคาดเดา
"จีนสามารถยกเลิกงานแต่งของเราได้นะ ถ้าจีนไม่โอเค" อรรถพลยื่นข้อเสนอเปิดทาง
"ไม่ค่ะ จีนไม่ยกเลิก" เธอตอบทันควันโดยไม่ต้องเสียเวลาคิด "และจีนก็ยินดีที่เฮียจะมีผู้หญิงคนนี้ จีนให้เฮียเก็บเธอไว้เล่นสนุกนานเท่าที่เฮียต้องการได้เลยค่ะ" จีรนาเอ่ย พร้อมกับย้ำคำขอของตนเองอีกครั้งหนึ่ง "ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายแบบนี้ตลอดไปได้ไหมคะ"
อรรถพลรู้สึกวูบโหวงอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินคำขอนั้น ลึก ๆ ในใจเขาแอบผิดหวังที่จีรนาไม่คิดคัดค้านหรือยกเลิกงานแต่งงาน
ภาพของผู้หญิงอีกคนที่เขาปล่อยให้จมอยู่กับความอ้างว้างมาตลอดสามวันผุดซ้อนขึ้นมาในมโนภาพ หัวใจที่เคยกระด้างพลันสั่นคลอนยามนึกถึงถ้อยคำของเธอ
'เอยเกลียดคุณ'
คำพูดตัดพ้อนั้นของเอยดังก้องสะท้อนอยู่ในหัว ราวกับจะตอกย้ำความผิดพลาดของตัวเอง เขาเกลียดคำเหล่านั้นของเธอที่สุด! เพราะมันทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังจะสูญเสียเธอไปได้ทุกวินาที
หลายวันต่อมา...วันแต่งงานของนะโมในที่สุด วันที่รอคอยก็มาถึง... งานวิวาห์ของ นะโม ถูกจัดขึ้นอย่างอบอุ่นและงดงามท่ามกลางแสงไฟระยิบระยับที่ถักทอราวกับดวงดาวบนดินเอยดูโดดเด่นสะดุดตาในชุดราตรีสีหวานที่ช่วยขับผิวให้ดูผ่องใสและสง่างาม แม้ว่าการมาร่วมงานครั้งนี้เธอจะอยู่ในสายตาของครามลูกน้องคนสนิทที่อรรถพล ที่ส่งมาคอยคุมเข้มไม่ห่างแต่นั่นก็ไม่อาจทำลายความตั้งใจของเธอที่อยากมาแสดงความยินดีกับเพื่อนรักได้ภายในงาน เอยขยับไปนั่งข้างปอร์เช่ เสียงหัวเราะและบทสนทนาที่พรั่งพรูออกมาทำให้เอยลืมเลือนความทุกข์ใจไปชั่วขณะ เธอปล่อยตัวปล่อยใจไปกับบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยความรักเมื่อพิธีการบนเวทีสิ้นสุดลง ถึงเวลาที่คู่บ่าวสาวจะออกมาต้อนรับแขกเหรื่ออย่างใกล้ชิด เอยปรี่เข้าไปหาเพื่อนรักก่อนจะเก็บภาพความทรงจำร่วมกัน เธอโผเข้ากอดและกระซิบคำยินดีด้วยความซาบซึ้งใจที่เห็นเพื่อนมีความสุ
เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยกิจวัตรเดิม ๆ แต่บรรยากาศกลับกรุ่นไปด้วยกลิ่นอายพิศวาสที่ยังไม่จางหาย เอยในชุดนอนซาตินสีหวานตัวเดิมของเมื่อคืนดูเซ็กซี่อย่างเป็นธรรมชาติ ตอนนี้เธอกำลังช่วยอรรถพลแต่งตัวมือบางผูกเนคไทให้กับเขาอย่างคุ้นชิน ทว่าความเย้ายวนและกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของเธอนั้นปลุกปั่นอารมณ์ชายหนุ่มจนเริ่มขาดสติ เขาอดใจไม่ไหวจึงรวบตัวเอยเข้ามากอดจูบนัวเนียเธออย่างเร่าร้อนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่กระจกบานใหญ่สะท้อนภาพชายหญิงที่คลอเคลียจูบกันอย่างเอาเป็นเอาตาย อรรถพลในชุดสูทเนี้ยบกริบดูภูมิฐานและทรงอำนาจ กำลังกักขังร่างบอบบางที่สวมเพียงชุดนอนผ้าซาตินลื่นมือเอาไว้ในอ้อมแขนเขาพลิกกายเธอจนแผ่นหลังนวลเนียนแนบชิดกับอกแกร่งใต้เนื้อผ้าเชิ้ตราคาแพง อรรถพลจ้องมองใบหน้าหวานผ่านกระจกด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แพรวพราว"คุณอรรถ... เดี๋ยวเสื้อยับนะคะ" เอยประท้วงเสียงแผ่ว เมื่อเขาพลิกตัวเธอเข้าหากระจกบานใหญ่ ทำให้ตอนนี้คนทั้งสองจ้องสบตากันผ่านเงาสะท้อน
บทที่31เงามืดภายใต้แสงไฟสลัวที่ส่องสว่างจากหัวเตียง เอยทอดกายลงบนที่นอนนุ่ม เนื้อผ้าซาตินลื่นละเอียดสัมผัสไปกับผิวกายเนียน ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงฟูกเตียงที่ยุบตัวลงข้างกาย ตามมาด้วยร่างแกร่งที่ค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาคร่อมทับเธอเอาไว้พายุสวาทที่เพิ่งจะสงบลงไปในห้องน้ำ ดูเหมือนจะพร้อมปะทุขึ้นใหม่ได้อย่างง่ายดาย อรรถพลในกางเกงขายาวเพียงตัวเดียวขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง แสงไฟสลัวขับเน้นมัดกล้ามเนื้อกำยำและแผ่รังสีคุกคามที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้าชายหนุ่มโน้มตัวลงสำรวจเรือนร่างแสนยั่วยวนภายใต้ชุดนอนซาตินบางเบา ยิ่งได้เห็นผิวขาวจัดตัดกับสีหวานของเนื้อผ้า ความหิวกระหายที่ยังไม่มอดดับก็ยิ่งลุกโชนขึ้นมาอีกเท่าทวีซึ่งเอยไม่ได้ขัดขืน...เธอทำเพียงแค่นอนนิ่ง หลับตาลงช้า ๆ ยอมให้อรรถพลซุกซบใบหน้าลงกับลำคอระหงและสูดดมกลิ่นกายของเธอตามอำเภอใจ ความใกล้ชิดที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก"คุณอรรถ... เบา ๆ หน่อยค่ะ อื้ออ... อย่าทำรอยเยอะได้ไหม เอยต้องทำงาน"เธอเอ่ยปากขอร้องเบา ๆ เสียงที่หลุดออกมาสั่นพร่าและแผ่วเบาด้วยความรู้สึกเสียวกระส
เสียงประตูปิดลงพร้อมกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ทว่าภาพเบื้องหน้ากลับทำให้เอยต้องชะงัก ร่างแกร่งของอรรถพลนั่งรออยู่ก่อนแล้ว ท่ามกลางสำรับมื้อเย็นที่จัดวางไว้อย่างประณีตบนโต๊ะอาหาร แสงไฟสลัวขับเน้นใบหน้าคมคายที่ดูนิ่งลึกจนเดาใจไม่ถูกเขาหายไปหลายวัน... วันนี้ได้เวลากลับมาแล้วสินะเอยทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามโดยไร้ความรู้สึกแปลกใจ เธอจำต้องลอบสังเกตใบหน้าของชายผู้ได้ชื่อว่าเป็นเจ้าชีวิตอย่างเลี่ยงไม่ได้"ว่างเหรอคะ ถึงมาหาเอยได้?" เธอเอ่ยถามเสียงเรียบ พลางหยิบช้อนขึ้นมาทานอาหารตรงหน้าอย่างไม่ใส่ใจนัก"ถ้าไม่ว่าง... คงไม่มาให้เห็นหน้าหรอก" อรรถพลตอบสั้น ๆ น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นราบเรียบ เอยพยักหน้ารับคำอย่างเข้าใจ แล้วลงมือทานอาหารมื้อเย็นไปพร้อมกับเขาด้วยความเคยชิน"แล้วงานเป็นยังไงบ้าง?" อรรถพลเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความเงียบ"ก็ดีค่ะ""ไม่เหนื่อย?"
คำว่ารักที่เธอเคยพร่ำบอกเขา บัดนี้เขากลับลังเลไม่น้อยว่าความรู้สึกเหล่านั้นของเอยที่มีต่อเขา ตอนนี้มันยังคงหลงเหลืออยู่หรือเปล่า…ในวันที่เธออาจจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ กลับกลายเป็นวันที่เขาไม่อยากสูญเสียเธอไปมากที่สุดในทุกวันที่เขาแทบไม่แสดงความรู้สึก ใครจะรู้ว่าเขาโหยหากลิ่นกายหอมกรุ่นและผิวสัมผัสนุ่มละมุนของเอยอยู่ทุกลมหายใจและช่วงหลังมานี้ ลึก ๆ เขาก็เริ่มแคร์ความรู้สึกของเธออยู่ตลอดเวลา ยิ่งเรื่องงานหมั้นของเขาที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขากังวลใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร... ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องสนใจใยดีความรู้สึกของของเล่นอย่างเธอเลยด้วยซ้ำ!"ขอบคุณที่เข้าใจเฮียนะจีน" อรรถพลไม่อยากคิดมากเรื่องของเอยอีกเขาเอ่ยขอบคุณจีนที่ยอมให้เขามีโลกอีกใบ เพื่อกลบความคิดบ้า ๆ ในใจ"เพราะจีนเข้าใจเฮียไงคะ เฮียออกจะหล่อ รวย สมาร์ทขนาดนี้ มีผู้หญิงเสนอตัวให้ไม่ขาดสายย่อมเป็นเรื่องปกติ และบางคนก็อาจจะถูกตาต้องใจ ไม่แปลกหรอกค่ะท
บทที่30ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายต่อไปสามวันต่อมา…ภาพบรรยากาศงานหมั้นที่ดูราวกับเทพนิยายถูกเผยแพร่ไปทั่วสื่อสังคมออนไลน์ ไฮโซหนุ่มเนื้อหอมอย่างอรรถพลบัดนี้มีเจ้าของตัวจริงอย่างเป็นทางการแล้ว... และผู้หญิงที่โชคดีที่สุดคนนั้นคือจีรนาเอยนั่งนิ่งอยู่บนโซฟากลางวิลล่าหลังใหญ่ ดวงตาคู่สวยจับจ้องหน้าจอทีวีที่กำลังฉายภาพบทสัมภาษณ์ของว่าที่บ่าวสาวทั้งรอยยิ้ม คำพูดหวานหู และสายตาที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกัน มันช่างดูเหมาะสมกันจนหัวใจของคนที่มองอยู่นิ่ง ๆ ถึงกับชาวาบถามว่าเจ็บไหม... เอยตอบตัวเองได้ทันทีว่าเธอเจ็บจนแทบจะหายใจไม่ออกแต่ในความเจ็บปวดนั้น กลับมีความจริงที่คอยเตือนสติเธอเสมอว่าเธอไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะเรียกร้องอะไร มือบางตัดสินใจหยิบรีโมตขึ้นมาปิดหน้าจอภาพนั้นให้ดับวูบลง เธอไม่อยากเห็นภาพเหล่านั้นอีก
หลายวันต่อมา...เอยได้รับคัดเลือกให้เป็นแบรนด์แอมบาสเดอร์คนใหม่ของสายการบินชาร์นแอร์เวย์ วันนี้เธอมีนัดถ่ายทำวิดีโอโปรโมตและถ่ายภาพนิ่งตั้งแต่เช้าตรู่ โดยมีปอร์เช่และนะโมตามมาคุมที่กองถ่ายด้วย
ปอร์เช่ไม่ตอบอะไร เขาค่อย ๆ เอื้อมมือหนามากุมมือเธอไว้หลวม ๆ ราวกับกลัวว่าเธอจะแตกสลายหากออกแรงมากเกินไป เขากระชับมือนั้นไว้ในอุ้งมือที่อบอุ่นก่อนจะก้มลงสบตากับเธอ ดวงตาคมที่เคยดูแข็งกร้าวในสายตาคนอื่น บัดนี้กลับฉายแววรักใคร่และอ่อนโยนอย่างปิดไม่มิดภายใต้แสงจันทร์
บทที่10เลื่อนสถานะ"อ๋อ งันพักกันก่อนมีเรื่องอะไรอยากคุยด้วย""เรื่องอะไรอ่ะ อย่าบอกว่าซื้อแหวนเพชรมาขอเอยมันแล้วน่ะ รวยจังนะ"เอยยิ้มขำเมื่อเห็นท่าทางของนะโมที่ทำท่าเหมือนอยากจะหยุมหัว ทั้งจิกกัดปอร์เช่ตั้งแต่เห็นหน้า"แน่นอนสิว่ารวย แต่ฉันยังไม่ขอเอยตอนนี้หรอกนะ ถ้าขอจริงๆต้องเซอร์ไพรส์ครับ" ปอร์
นะโมพยักหน้าเข้าใจ ความรักของปอร์เช่ที่มีต่อเอยนั้นบริสุทธิ์ใจจนเธอเองก็สัมผัสได้ และเธอมั่นใจว่าเพื่อนชายคนนี้จะดูแลเอยได้ดีกว่าผู้ชายคนไหนในโลกใบนี้แน่นอน"เรื่องนั้นฉันเชื่อใจมันนะ... แต่เป็นไงมาไงล่ะเนี่ย ไปตกลงคุยกันตอนไหน?"เอยจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่วันที่เธอหนีไปพักใจที่ภูเก็ต แ




![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


