บทที่31 :: เงามืด 1/1

บทที่31

เงามืด

ภายใต้แสงไฟสลัวที่ส่องสว่างจากหัวเตียง เอยทอดกายลงบนที่นอนนุ่ม เนื้อผ้าซาตินลื่นละเอียดสัมผัสไปกับผิวกายเนียน ร่างบางสั่นสะท้านเล็กน้อยเมื่อรับรู้ได้ถึงฟูกเตียงที่ยุบตัวลงข้างกาย ตามมาด้วยร่างแกร่งที่ค่อย ๆ คืบคลานขึ้นมาคร่อมทับเธอเอาไว้

พายุสวาทที่เพิ่งจะสงบลงไปในห้องน้ำ ดูเหมือนจะพร้อมปะทุขึ้นใหม่ได้อย่างง่ายดาย อรรถพลในกางเกงขายาวเพียงตัวเดียวขยับกายขึ้นมาทาบทับร่างบางอีกครั้ง แสงไฟสลัวขับเน้นมัดกล้ามเนื้อกำยำและแผ่รังสีคุกคามที่เต็มไปด้วยแรงปรารถนาอันแรงกล้า

ชายหนุ่มโน้มตัวลงสำรวจเรือนร่างแสนยั่วยวนภายใต้ชุดนอนซาตินบางเบา ยิ่งได้เห็นผิวขาวจัดตัดกับสีหวานของเนื้อผ้า ความหิวกระหายที่ยังไม่มอดดับก็ยิ่งลุกโชนขึ้นมาอีกเท่าทวี

ซึ่งเอยไม่ได้ขัดขืน...

เธอทำเพียงแค่นอนนิ่ง หลับตาลงช้า ๆ ยอมให้อรรถพลซุกซบใบหน้าลงกับลำคอระหงและสูดดมกลิ่นกายของเธอตามอำเภอใจ ความใกล้ชิดที่ควรจะอบอุ่นกลับกลายเป็นความอึดอัดที่บีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก

"คุณอรรถ... เบา ๆ หน่อยค่ะ อื้ออ... อย่าทำรอยเยอะได้ไหม เอยต้องทำงาน"

เธอเอ่ยปากขอร้องเบา ๆ เสียงที่หลุดออกมาสั่นพร่าและแผ่วเบาด้วยความรู้สึกเสียวกระสันที่เริ่มจู่โจม เอยไม่อยากให้อรรถพลฝากรอยรักไว้มากเกินไป เพราะกลัวว่าตัวเองจะใช้เครื่องสำอางกลบมันได้ไม่มิดยามเข้ากองถ่าย

หากทว่าคำขอร้องนั้นกลับถูกเมินเฉยอย่างสิ้นเชิง อรรถพลไม่ได้หยุดมือที่เริ่มซุกซนลูบไล้ไปตามสัดส่วนโค้งเว้าภายใต้ผ้าซาตินบางเบา เขายังคงจูบซับและขบเม้มลงที่ลาดไหล่เนียนซ้ำ ๆ อย่างจาบจ้วงเอาแต่ใจ

"ทำเบาไป... แล้วเอยจะจำได้เหรอว่าใครเป็นเจ้าของเอย" น้ำเสียงทุ้มต่ำที่กระซิบชิดใบหูนั้นเต็มไปด้วยน้ำเสียงแห่งอำนาจ

เอยเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้าตา อรรถพลดูไม่ใส่ใจความรู้สึกของเธอเลยสักนิด เขายังคงซุกไซ้สูดดมกลิ่นกายสาวที่เขาหลงใหลราวกับคนเสพติด

มือหนาลูบไล้ไปตามเรียวขาเนียนสวย ก่อนจะค่อย ๆ ถลกชายกระโปรงตัวสั้นขึ้นเหนือเอวบาง จนกระทั่งความงดงามเบื้องล่างปรากฏแก่สายตา สิ่งที่เขาเคยดื่มด่ำมันมานับครั้งไม่ถ้วนและยังคงสร้างความเสียวซ่านให้เขาได้เสมอไม่เคยเปลี่ยน

ริมฝีปากหนาเริ่มจูบซับหนัก ๆ ไปตามอกอิ่ม แวะดูดกลืนชิมยอดถันสีหวานทั้งสองข้างอย่างเอร็ดอร่อย มือหนาเค้นคลึงเต้างานอย่างเกลี้ยงเกลา พลันค่อย ๆ เลื่อนไล้จูบซับต่ำลงไปที่ท้องน้อยและต้นขาด้านใน

เอยได้แต่จิกขยำผ้าปูที่นอน หลับตาแน่นและจิกปลายเท้าเกร็งไปด้วยความเสียวซ่านที่จู่โจมอย่างรวดเร็ว เธอสัมผัสได้ถึงแรงขบเม้มที่จงใจทิ้งรอยรักเอาไว้บนผิวเนื้อเนียน ก่อนที่เขาจะเลื่อนไล้ปลายลิ้นร้อนระอุลงมาจนถึงจุดอ่อนไหวกึ่งกลางกายสาว

"อ๊ะ! คุณอรรถ... อื้ออ" เอยครางอื้ออึงพลางแอ่นกายรับสัมผัสอย่างลืมตัว

อรรถพลปรนเปรอจุดกึ่งกลางลำตัวของเธอด้วยความช่ำชอง ลิ้นร้ายตวัดเลียขึ้นลงสร้างความรัญจวนใจจนเอยต้องแอ่นกายรับรสนุ่มนวล รสชาติหวานล้ำที่เขาโหยหาทำให้อรรถพลยิ่งทวีความรุนแรงในการสำรวจกลีบกุหลาบที่บานสะพรั่งตรงหน้า

"ชอบไหมเอย... บอกผมสิว่าชอบที่ผมทำแบบนี้" เขากระซิบถามเสียงพร่าขณะตวัดลิ้นจู่โจมจุดอ่อนไหวจนร่างบางกระตุกเกร็ง

"อืม... อ๊ะ... คุณอรรถ"

ลิ้นร้อนดูดกลืนกินความหวานของเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า ยิ่งมือหนาเอื้อมมาบีบเค้นยอดอกอิ่ม ก็ยิ่งเพิ่มความเร่าร้อนในกายเอยให้พุ่งปะทุ สัมผัสที่บีบเค้นผสมผสานกับลิ้นเรียวที่เฝ้าไล้เลียดูดดึงขบเม้ม ทำให้ในที่สุดเอยหดเกร็งหน้าท้องจนร่างกระตุกเสร็จสมสมใจอรรถพล

"อือออ..."

อรรถพลยกยิ้มพอใจ เขาค่อย ๆ จูบซับไล้เลียขึ้นมาจนถึงอกอิ่มทั้งสองข้างอีกครั้ง มือหนาเฝ้าเค้นคลึงพร้อม ๆ กับดูดกลืนอกอิ่มอย่างหิวกระหาย เอยหลับตาแน่นรับสัมผัสในทุกอณูที่อรรถพลมอบให้

ความแข็งแกร่งที่ถูกควักออกจากกางเกงขายาวกำลังถูไถเล่นอยู่ตรงร่องกลีบกุหลายสวย เอยถูกปลุกสัญชาตญาณอันดิบเถื่อนจนความปรารถนาพุ่งปะทุและเริ่มเรียกร้องให้เขาเติมเต็มเธอ

"คุณอรรถ... เอยไม่ไหวแล้ว... ได้โปรด" เอยอ้อนวอนทั้งน้ำตา ร่ายกายเรียกร้องหาความเติมเต็มจากเขาอย่างหลงลืมตัว

"บอกก่อนสิเอย... บอกมาว่าเอยเป็นของใคร"

"เอย… เอยเป็นของคุณอรรถ... เป็นของคุณอรรถแค่คนเดียวค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้อรรถพลยิ้มอย่างพอใจ เขาบดจูบเอยซ้ำ ๆ ส่วนล่างหยอกเย้าจุดอ่อนไหวก่อนจะสอดผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกัน สะโพกแกร่งขยับเข้าออกเบา ๆ แล้วจึงออกแรงตามลำดับจนกระแทกถี่รัว

ปึก! ปึก! ปึก!

เตียงนอนนุ่มที่กลายเป็นสนามรบของทั้งสองร้อนแรงจนเสียงครางก้องผสานกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อ เพิ่มความต้องการที่เดือดดาลให้พุ่งทะยานจนถึงขีดสุด สะโพกสอบกระแทกกระทั้นเข้าหาเอยด้วยความหลงใหล

ร่างบางสั่นคลอนถูกสัมผัสเค้นคลึงไปทั่วทั้งเรือนร่าง หยาดเหงื่อหยดลงบนตัวของเธอซ้ำ ๆ เอยหลับตารับแรงกระแทกจนเธอเกร็งกระตุกเสร็จตอดรัดท่อนเอ็นอุ่นจนร่างแกร่งเกร็งกระตุกตาม ปลดปล่อยทุกสายธารหยาดหยดเข้าสู่ร่างกายของเธอจนหมดสิ้น

"อ่าห์... เอย แม่ง" อรรถครางฮึมต่ำในลำคออย่างสุขสม เอยทำให้เขารู้สึกอิ่มเอม

รู้สึกเสียวกระสันมีความสุขในทุกครั้งที่ได้ปลดปล่อยอยู่ในกายของเธอ

เธอเป็นแม่มดที่ร้ายกาจมากจริง ๆ

"พอแล้วนะคะ... วันนี้เอยเหนื่อยแล้ว"

"..." อรรถพลไม่ตอบ แต่พลิกกายกลับมานอนตะแคงพร้อมดึงร่างบางเข้ามากอดแน่นในอ้อมกอดแกร่ง เอยซุกหน้าลงกับหมอนนุ่มไม่ดิ้นรนขัดขืนเพราะรู้ดีว่าต่อให้สู้แค่ไหน สุดท้ายเธอก็พ่ายแพ้เขาอยู่ดี

"หลับเถอะ" อรรถพลกระซิบข้างหู พลางกดจูบคลอเคลียเอยอย่างหลงใหล เอยไม่สนใจคนข้างกายอีก เปลือกตาบางค่อย ๆ ปิดลง และผล็อยหลับไปพร้อม ๆ กันด้วยความเหนื่อยล้า…