บทที่9 :: การกลับมา 1/3

นะโมพยักหน้าเข้าใจ ความรักของปอร์เช่ที่มีต่อเอยนั้นบริสุทธิ์ใจจนเธอเองก็สัมผัสได้ และเธอมั่นใจว่าเพื่อนชายคนนี้จะดูแลเอยได้ดีกว่าผู้ชายคนไหนในโลกใบนี้แน่นอน

"เรื่องนั้นฉันเชื่อใจมันนะ... แต่เป็นไงมาไงล่ะเนี่ย ไปตกลงคุยกันตอนไหน?"

เอยจึงเริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมด ตั้งแต่วันที่เธอหนีไปพักใจที่ภูเก็ต แล้วจู่ๆ ปอร์เช่ก็โผล่ไปหาที่นั่นโดยไม่บอกกล่าว เขาไปเพื่อขอโอกาสพิสูจน์ตัวเองในฐานะผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่แค่เพื่อนสนิทคนเดิมอีกต่อไป…

"หึ! แอบบินไปหาแกคนเดียว! ที่แท้ก็ไม่อยากพาฉันไปเป็นก้างนี่เอง ร้ายนักนะไอ้เสือปอร์!" นะโมต่อว่าเพื่อนชายคนสนิท แต่แววตากลับเจือไปด้วยความยินดี "แต่เอาเถอะ ฉันไม่โกรธมันหรอก อย่างน้อยมันก็เป็นคนที่เข้ามาช่วยฮีลใจเพื่อนรักของฉันให้กลับมาสดใสได้ขนาดนี้"นะโมยิ้มกว้างเมื่อเห็นแววตาของเอยที่กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ต่างจากวันที่เพิ่งถูกทิ้งมาอย่างสิ้นเชิง

"เออ... แล้วสรุปคือตอนนี้แกเปิดใจให้มันเต็มร้อยแล้วเหรอ?"

"อาจจะเกือบเต็มร้อยนะ แต่เอยอยากลองคุยแบบนี้ไปเรื่อยๆ ก่อน แค่เรารู้ว่าเรามีกันและกันก็พอแล้ว ส่วนสถานะที่จริงจังกว่านี้... ให้เวลาเป็นตัวตัดสินเถอะ"

"ฉันรู้ว่าแกกลัวอะไร" นะโมมองลึกเข้าไปในตาเพื่อนอย่างเข้าใจ

"อืม... ลึกๆ เอยก็กังวล ความสัมพันธ์ของเรามันข้ามเส้นคำว่าเพื่อนมาไกลมาก อนาคตความสัมพันธ์ของเราจะเป็นยังไง สุดท้ายเอยก็ไม่อยากเสียปอร์เช่ไปเลยจริงๆ"

นะโมตบบ่าเพื่อนเบาๆ ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดปลอบ "มากอดหน่อยมา... เอยแต่ฉันเชื่อนะว่า คนอย่างปอร์เช่ไม่มีวันทำให้แกเสียใจแน่นอน"

เอยพยักหน้าและซบลงบนไหล่เพื่อนอยู่อย่างนั้นด้วยความรู้สึกอบอุ่น

"แต่จำไว้นะ! ถ้ามันทำแกน้ำตาตกเมื่อไหร่ บอกฉันคำเดียว ฉันจะไปหยุมหัวมันแทนแกเอง!"

"ฮ่า ๆ เอยรู้แล้วว่าโมรักเอยมาก" เอยหัวเราะออกมาได้ในที่สุด

"ต้องรักสิ เอยเพื่อนเรานะ!"

"เอยก็รักโมเหมือนกันนะ" ทั้งสองผละห่่างจากกันก่อนจะยิ้มสบตากันด้วยแววตาจริงใจ

"แล้วหลังจากนี้ล่ะ วางแผนเรื่องงานไว้ยังไงบ้าง?”

"เอยกะว่าจะกลับไปรับงานในวงการเหมือนเดิมน่ะ"

"ก็ดีนะ แต่กลับมารอบนี้ต้องมีผู้จัดการ แกได้ติดต่อไปหาพี่ผู้จัดการคนเก่าหรือยัง?"

เอยนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "คงไม่ได้ติดต่อแล้วล่ะ ตอนที่เอยออกจากวงการ พี่เขาก็ไม่ได้ว่าอะไรและก็เงียบหายไปเลย เอยได้ยินว่าตอนนี้ไปดูแลดาราดังคนอื่นอยู่ เอยเลยคิดว่ารอบนี้จะลองรับงานเองดูน่ะ"

"ไม่ได้หรอก! งานในวงการดีเทลมันเยอะ งั้นเอาแบบนี้... ตอนนี้ฉันกำลังว่างพอดี ฉันจะเป็นผู้จัดการให้แกเอง ดีไหม?!"

"จริงนะโม!" เอยตาเป็นประกายด้วยความดีใจ

“จริงสิ! งั้นตกลงตามนี้ แต่ว่างานแรกเราต้องทำยังไงกันก่อนดีล่ะ?”

“ไปแคสบทก่อนแล้วกัน ถ้าได้บทดีๆ สักเรื่อง งานอื่นๆ ก็คงตามมาเองอ่ะ”

นะโมพยักหน้าหงึกๆ อย่างมุ่งมั่น เอยจึงกุมมือนเพื่อนรักไว้แน่น “ขอบคุณนะโมที่อยู่ข้างๆ เอยเสมอเลย”

"ก็เราเพื่อนกันนี่นา" เอยยิ้มหวานก่อนจะกอดนะโมอีกครั้งอย่างซาบซึ้งในใจ

ตกเย็น

ปอร์เช่กลับมาพร้อมอาหารเย็นมื้อพิเศษ เขาอยากฉลองให้กับงานใหม่ของเอย ซึ่งการเข้าร่วมประชุมในครั้งนี้ บริษัทต้องการแแอมบาสเดอร์ของสายการบินประจำตระกูล ซึ่งเขาได้เสนอชื่อเอยให้กับท่านประธานนั่นก็คือพี่ชายของเขานั่นเอง 

ซึ่งการตอบรับจากทุกฝ่ายต่างชื่นชอบเอยเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ทุกอย่างจึงถูกมติลงที่เอย เรื่องนี้เขาขอเป็นคนติดต่อเธอเอง ซึ่งพี่ชายเขาไม่มีปัญหา 

และเมื่อประชุมเสร็จเขาจึงแวะสั่งอาหารจานโปรดของเอยและนะโมมาทานด้วยกัน

ร่างสูงโปร่งในส่วนสูงร้อยแปดสิบเก้าเดินมุ่งตรงไปยังห้องของนะโม ซึ่งตอนนี้กลายเป็นที่พักของเขาด้วยแล้วเรียบร้อย

เพราะในห้องมีสามห้อง ห้องนี้นะโมเลือกไว้เพื่อให้พวกเขาได้พัก เมื่อเวลาเมาและตี้กัน

แกร๊ก

"ทำอะไรกันอยู่?" ร่างสูงเดินเข้าห้องมาก็เห็นสองสาวกำลังขมักเขม้นทำอะไรกันตรงหน้าทีวี

สุ้มเสียงทุ้มที่ดังขึ้นกะทันหันทำให้สองสาวที่กำลังตั้งอกตั้งใจหางานจนไม่ทันระวังตัวถึงกับสะดุ้ง นะโมขบเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อเห็นว่าบุคคลที่สามเดินเข้ามาในห้องหน้าตาเฉย

"ตกใจหมดเลย กำลังหางานให้เอยทำน่ะ"

**********

ฝากกดติดตาม กดเข้าชั้น เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ พรีส~ */\*