บทที่30 :: ช่วยเก็บเธอไว้ข้างกายต่อไป 1/2

คำว่ารักที่เธอเคยพร่ำบอกเขา บัดนี้เขากลับลังเลไม่น้อยว่าความรู้สึกเหล่านั้นของเอยที่มีต่อเขา ตอนนี้มันยังคงหลงเหลืออยู่หรือเปล่า…

ในวันที่เธออาจจะก้าวเดินออกไปจากชีวิตเขาได้ทุกเมื่อ กลับกลายเป็นวันที่เขาไม่อยากสูญเสียเธอไปมากที่สุด

ในทุกวันที่เขาแทบไม่แสดงความรู้สึก ใครจะรู้ว่าเขาโหยหากลิ่นกายหอมกรุ่นและผิวสัมผัสนุ่มละมุนของเอยอยู่ทุกลมหายใจ

และช่วงหลังมานี้ ลึก ๆ เขาก็เริ่มแคร์ความรู้สึกของเธออยู่ตลอดเวลา ยิ่งเรื่องงานหมั้นของเขาที่ผ่านมา ยิ่งทำให้เขากังวลใจว่าเธอจะรู้สึกอย่างไร... ทั้งที่เขาไม่จำเป็นต้องสนใจใยดีความรู้สึกของของเล่นอย่างเธอเลยด้วยซ้ำ!

"ขอบคุณที่เข้าใจเฮียนะจีน" อรรถพลไม่อยากคิดมากเรื่องของเอยอีกเขาเอ่ยขอบคุณจีนที่ยอมให้เขามีโลกอีกใบ เพื่อกลบความคิดบ้า ๆ ในใจ

"เพราะจีนเข้าใจเฮียไงคะ เฮียออกจะหล่อ รวย สมาร์ทขนาดนี้ มีผู้หญิงเสนอตัวให้ไม่ขาดสายย่อมเป็นเรื่องปกติ และบางคนก็อาจจะถูกตาต้องใจ ไม่แปลกหรอกค่ะที่เฮียจะมี จีนเข้าใจดี ดังนั้นในอนาคตเฮียไม่ต้องรู้สึกผิดกับจีนเลยนะคะ"

จีรนายิ้มหวาน จ้องมองอรรถพลด้วยแววตาจริงจังเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เธอพูดออกไปเป็นความจริงทุกประการ

อรรถพลยกยิ้มมุมปากอย่างพึงพอใจ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่แทบไม่หลงเหลืออยู่ในใจ

เขาเลือกแล้ว... และเขาก็จะเห็นแก่ตัวให้ถึงที่สุด

ในเมื่อคู่หมั้นอย่างจีรนาเป็นคนอนุญาต เขาก็จะใช้สิทธิ์นั้นกักขังเอยไว้ข้างกายตลอดไป ไม่ว่าเธอจะเกลียดเขาจนเข้าไส้เพียงใดก็ตาม!

หลายวันต่อมา...

แสงสปอร์ตไลท์สาดส่องลงมาที่ร่างของเอยอีกครั้ง ทว่าคราวนี้มันสว่างไสวและร้อนแรงไปด้วยเสียงรัวชัตเตอร์และแสงแฟลชจากกองทัพนักข่าว ข่าวการเซ็นสัญญาเข้าสังกัดช่องยักษ์ใหญ่ภายใต้การดูแลของอรรถพล กลายเป็นทอล์กออฟเดอะทาวน์ที่สะเทือนไปทั้งวงการบันเทิง ซึ่งถือเป็นการต้อนรับการกลับมาของดาราสาวได้เป็นอย่างดี

หากแต่เบื้องหลังความสำเร็จอันรุ่งโรจน์นั้น กลับมีสายตาคู่คมกริบเฝ้ามองอยู่ด้วยความรู้สึกปะทุร้อนสุมไฟอยู่ในอก อรรถพลทอดสายตามองหน้าจอทีวีที่ปรากฏภาพของเอย... ผู้หญิงที่เขาตีตราจองไว้ในสถานะเมียเก็บ

ความหวงแหนพุ่งริ้วขึ้นมาจนจุกอก เขารู้สึกไม่อยากให้ชายใดได้ยลโฉมหรือชื่นชมเธอ ลึก ๆ เขาอยากจะกักขังเธอไว้ในกรงขังส่วนตัวที่มีเพียงเขาผู้เดียวที่เข้าถึงได้ แต่ชายหนุ่มก็รู้ดีว่า... เขาทำแบบนั้นไม่ได้ในตอนนี้

แค่เขาพันธนาการเธอเอาไว้ด้วยตำแหน่งที่ไร้เกียรตินี้ ก็บีบคั้นเธอมากพอแล้ว เขาจึงทำได้เพียงสะกดกลั้นความไม่พอใจเอาไว้ภายใต้ใบหน้าเรียบเฉย และปล่อยให้เธอได้ทำตามความต้องการของตัวเอง ตราบใดที่เธอยังว่านอนสอนง่าย เรื่องเล็กน้อยเหล่านี้เขาจะพยายามไม่ใส่ใจมัน!

"ส่งคนติดตามเอยหรือยัง?" อรรถพลเอ่ยถามครามเสียงเรียบแต่หนักแน่น เขาต้องการรู้ทุกความเคลื่อนไหวของเธอ

"ครับ ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว และสั่งให้ตามติดอยู่ห่าง ๆ โดยที่คุณเอยจะไม่มีวันรู้ตัวแน่นอนครับ" ครามรายงานอย่างนอบน้อม

"ดี แล้วงานวันนี้ล่ะ?"

"มีประชุมช่วงบ่ายครับ หลังจากนั้นก็ไม่มีอะไรแล้วครับ"

"อืม"

ภายในห้องพักส่วนตัวของเอย นะโมกำลังก้มหน้าก้มตาจัดแจงเสื้อผ้าชุดสวยให้เพื่อนรักอย่างเบามือ หน้าที่ดูแลเอยในกองถ่ายยังคงเหมือนเดิม ทว่าอำนาจในการตัดสินใจรับงานกลับถูกเปลี่ยนมือไปโดยสมบูรณ์... ซึ่งกลายเป็นของอรรถพลไปโดยปริยาย

"เอย... ฉันถามแกตรง ๆ นะ แกอยู่ตรงนี้ มีความสุขจริง ๆ ใช่ไหม?" นะโมเงยหน้าขึ้นถามด้วยแววตาที่เป็นห่วงเป็นใย เธอไม่อยากเห็นเพื่อนต้องยอมจำนนให้อรรถพลมากขนาดนี้

เอยคลี่ยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่อ่อนหวานทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนล้า "เอยโอเคโม... โมสบายใจได้"

คำตอบนั้นทำให้นะโมได้แต่เก็บความอัดอั้นไว้ในอก เธอไม่อยากซักไซ้ให้เพื่อนต้องลำบากใจไปมากกว่านี้ จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาไปถึงข่าวดีของตัวเอง "ช่างเถอะ... อย่าลืมแล้วกัน งานแต่งของโมเดือนหน้า เอยต้องไปให้ได้นะ"

ดวงตาของเอยเป็นประกายวาววับขึ้นมาทันที ความยินดีที่เปี่ยมล้นฉายชัดบนใบหน้าหวาน "ต้องไปสิ... งานสำคัญของเพื่อนรักทั้งคน เอยไม่พลาดแน่นอน"

"ถ้าแกไม่ตกอยู่ในสภาพแบบนี้ ฉันอาจจะดีใจมากกว่านี้..." นะโมพึมพำเสียงแผ่ว

เอยนิ่งงัน มองนะโมผ่านกระจกบานใหญ่ "เอยเลือกทางนี้เอง โมไม่ต้องห่วงเอยเลยนะ ตั้งใจจัดงานแต่งไป รอวันที่ได้เป็นเจ้าสาวที่แสนสวย ส่วนเรื่องของเอย... สักวันมันจะดีขึ้นเอง เข้าใจไหม?"

"อืมม..." แม้จะพยักหน้ารับ แต่นะโมก็ยังทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้

"อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ เอยจะร้องด้วยแล้วเนี่ย" นะโมก้มลงมากอดเอยอย่างปลอบประโลม

"แม้แกจะเจอมรสุมชีวิตแค่ไหน ฉันจะอยู่ข้าง ๆ แกนะเอย ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง แกต้องนึกถึงฉันเป็นคนแรก เข้าใจไหม?"

"รู้หน่า... อย่าคิดมากเรื่องเอยเลย" เอยฝืนยิ้ม "เอยไม่ได้เศร้าขนาดนั้นสักหน่อย เดิมทีเอยก็แลกทุกอย่างเองมาตั้งแต่ต้น ตอนนี้ก็แค่กลับไปสู่จุดเดิมที่เคยต้องการ นี่ไง... เห็นไหม ชื่อเสียง เงินทองกลับมาแล้ว แถมได้ทำงานที่เรารักด้วย"

"แกนี่นะ..."

"อย่าคิดมาก ป่ะกลับกันเถอะ เอยอยากพักผ่อนแล้ว"

"อืมม"

นะโมอาสาเป็นคนขับรถให้เอยเพื่อให้เพื่อนรักได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เมื่อรถหรูจอดลงหน้าวิลล่า นะโมจึงปลุกเอยให้ตื่นจากการหลับใหล

"ตื่นได้แล้ว ถึงบ้านแล้วจ้าคุณหนู"

เอยงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนจะยิ้มให้เพื่อน "ขอบคุณนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้จ้ะ"

"จ้า" นะโมมองเพื่อนที่ถือกระเป๋าก้าวลงจากรถ เอยหันมาโบกมือลา นะโมจึงยิ้มและโบกมือกลับ เธอมองเพื่อนเดินเข้าวิลล่าไปจนหายลับตา แล้วจึงตัดสินใจเคลื่อนรถกลับคอนโดของพี่รามแฟนหนุ่มของเธอ...