ตอนที่ 4/1

เมื่อร่างสูงใหญ่มาถึงเขาก็วางมืออีกข้างไว้ที่โต๊ะของเธอ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้ๆ แสยะยิ้มร้ายพยายามเอาชนะทุกวิถีทาง ขณะนั้นพัชสิกาก็ได้เงยหน้าขึ้นมารอฟัง “เธอนี่ปากเก่งไม่เกรงใจฉันเลยนะ ฉันก็เริ่มที่จะสงสัยอะไรบางอย่างในตัวเธอแล้วล่ะสิ”

“คุณสงสัยอะไรฉันคะ” เธอถามเขาตรงๆ ที่เธอปากเก่งเพราะเธอต้องการให้เขาไล่เธอไปเองมากกว่า ใครจะไปโง่ยอมแพ้ในเรื่องงานง่ายๆล่ะ

“ฉันก็อยากจะรู้นัก ว่าเธอไปทำทีท่าไหนพ่อฉันถึงให้เธอได้งานง่ายขนาดนี้ บริษัทนี้รับคนเข้ามาทำงานยากมากเลยนะ หรือเธอกับพ่อฉันเป็นอะไรมากกว่านั้น”

“อะไรทำให้คุณตัดสินฉันง่ายๆแบบนั้นล่ะคะ” สงสัยเธอกับพ่อเนี่ยนะ เป็นลูกแบบไหน

คิมหันต์ยืนตัวตรงพลางหันหลังให้

“ถ้าเธอเป็นญาติพ่อฉัน ฉันก็ต้องรู้จักเธอมาก่อนสิ แต่นี่จู่ๆพ่อฉันก็รับเธอเข้ามาทำงานง่ายๆ แถมยังเสนอหน้ามาเรียกท่านว่าคุณลุง มันไม่แปลงไปหน่อยหรือไง” เขาหันกลับมาทางเธออีกครั้ง “ถึงฉันจะไม่มีหลักฐานแต่ฉันก็คาดการณ์ออก เธออย่ามาตีสองหน้าใส่ฉันหน่อยเลย ฉันไม่ใช่ผู้ชายมักง่ายโง่เง่าขนาดนั้น”

“แค่คุณตัดสินคนอื่นแค่ความคิดตัวเองฉันก็มองว่าไม่ได้ฉลาดสักเท่าไหร่นะคะ”

“นี่เธอ” คิมหันต์ยื่นมือเข้าไปจับต้นแขนหญิงสาวไว้แน่นพร้อมดึงตัวเธอออกมายืนใกล้ๆเขา จากนั้นก็จับบีบต้นแขนอีกข้างจ้องตาสวยอย่างไม่ยอมแพ้ “เธออย่าคิดที่จะมาต่อปากต่อคำกับคนอย่างฉันนะ ถึงพ่อจะให้ท้ายเธอ ฉันก็ไม่ได้กลัวขนาดนั้น”

“ฉันทราบค่ะ แต่คุณอย่าลืมสิว่าฉันเป็นเพศแม่ คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกหรือใช้คำพูดเหยียดหยามฉันตามใจคุณ ถ้าเกิดว่าคุณยังทำตัวปากไม่มีหูรูดแบบนี้ ฉันพร้อมด่ากลับเสมอ ที่สำคัญคุณหาเรื่องฉันก่อน ถ้าฉันจะโดนไล่ออก ฉันก็โดนไล่ออกอย่างมีศักดิ์ศรี” คิมหันต์เม้มปากมองด้วยอารมณ์เดือดดาล เธอคนนี้กล้ามาก

“ฉันไม่โง่ไล่เธอออกหรอก” เขาผลักตัวเธอออกไป “ฉันจะคอยดูว่าเธอจะทนฉันได้นานแค่ไหน”   

**************************************

        

ช่วงเวลากลางคืน ณ ร้านหมูกระทะใกล้ๆมหาลัย เป็นร้านปิ้งย่างที่พัชสิกาและเพื่อนๆเคยไปนั่งทานด้วยกันเป็นประจำตอนสมัยยังเรียนด้วยกันนั่นเอง

“มาแล้ว สาวๆ” ลุงหนุ่ยผู้เป็นเจ้าของร้านยกเตามาวางไว้กลางโต๊ะและต้องการมาบริการลูกค้าแก๊งนี้ด้วยตนเอง “ตั้งแต่เรียนจบไปไม่ค่อยเจอหน้าเลยน๊าาาา”

“ช่วงนี้ยุ่งๆกับการหางานทำค่ะ พอได้งานก็ตั้งใจมาฉลองที่นี่เป็นที่แรกเลยค่ะ” เปรมสิริพูดขณะรินน้ำหวานให้เพื่อนๆ แต่มีแค่พัชสิกาที่ดื่มแค่น้ำเปล่า

“จริงเหรอ ลุงดีใจกับพวกหนูด้วยนะ ถือเป็นบัณฑิตที่หางานทำได้เร็วมากๆเลยแหละ” ลุงหนุ่ยชอบตามข่าวเศรษฐกิจเป็นประจำ รู้ว่าช่วงนี้เป็นช่วงที่นักศึกษาจบใหม่หางานทำยากมาก แต่เมื่อได้ยินว่าแก๊งนี้ได้งานทำกันครบทุกคนและเร็วกว่าใครๆ เขาจึงดีใจตามไปด้วย

“ขอบคุณค่า” ทั้งสามกล่าวขอบคุณและยกมือไหว้คุณลุงคนนั้นพร้อมกัน เพราะลุงหนุ่ยไม่ใช่เป็นแค่เจ้าของร้านที่ทำอาหารอร่อยแต่ยังเป็นที่ปรึกษาให้พวกเธอมาตั้งแต่ปีแรกจนถึงจบการศึกษา ซึ่งตอนนี้ก็สนิทกันมากแทบจะเป็นพ่อคนหนึ่งเลยก็ว่าได้

“งั้นเพื่อเป็นของขวัญจบการศึกษา ลุงให้กินฟรีหนึ่งมื้อไปเลย ไม่ต้องจ่ายเงิน”

“จะดีเหรอคะ สามคนก็เกือบพันแล้วนะ” พัชสิกาถามเพื่อความแน่ใจ เพราะร้านลุงหนุ่ยเป็นร้านหมูกระทะที่ขึ้นชื่อ ค่าหัวต่อคนก็ถือว่าสูงพอสมควร เนื่องจากข้าวของก็แพง ลุงหนุ่ยจึงต้องปรับราคาให้พออยู่รอด

“ไม่หรอกน่า สามคนเอง ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก” ลุงหนุ่ยยังยืนยันที่จะเลี้ยงส่งซึ่งเปรมสิริก็พูดตามมา

“เอาสะพวกเราเกรงใจเลยค่ะ”

“คุณลุงขา พวกเราขอบคุณมากๆเลยนะคะ ลุงเนี่ย ทั้งหล่อแถมใจดี เสียดายมีเมียแล้ว” คิวมิกส์เอ่ยชมกลับเพราะจู่ๆก็ได้กินข้าวฟรี

“คิว...กับลุงหนุ่ยก็ไม่เว้นนะ” เปรมสิริหันไปตำหนิ

“เอาน่าๆ ทานให้อร่อยนะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็กลับมาปรึกษาลุงได้เหมือนเดิมนะ”

 “ขอบคุณนะคะคุณลุง”

 “เอ๊า ไปไหนคะลุง หนูจะให้รางวัลคืนบ้าง” คิวมิกส์ชะเง้อมองตามแผ่นหลังแล้วแกล้งร้องทัก จนพัชสิกาและเปรมสิริต่างขำคิกคักออกมาเบาๆ

***************************************************

“หนูพัชเป็นยังไงบ้างลูก” สุวรรณรัตน์ถามลูกชายเมื่อเห็นเขาเดินเข้าบ้านมา แต่เป็นคิมหันต์เองที่รู้สึกแปลกใจกับตำถามของแม่

ไปรู้จักคนแบบพัชสิกาได้ยังไง

“แม่รู้จัก?” เขาหันมาถามพลางขมวดคิ้ว

“ทำไมแม่จะไม่รู้จักล่ะ”