ตอนที่ 13 อย่าให้ต้องลงไปหา

"แหะ ๆ แก้วไม่คุยกับผู้ชายคนอื่นหรอกครับ แก้วคุยกับพี่เก่งกล้านี่แหละ"

"ดีแล้วแหละ ถ้าไปคุยกับคนอื่น พี่คงเป็นห่วงแก้วมากแน่ มีอะไรก็คุยกับพี่ได้นะ"

เก่งกล้าเอ่ยน้ำเสียงเป็นห่วง เพราะถ้าใบแก้วพูดเรื่อง 18+ กับผู้ชายคนอื่น เขาคงไม่ปล่อยใบแก้วแน่ เพราะใบแก้วเป็นคนที่หน้าตาดี นิสัยก็น่ารักจนทำให้เก่งกล้าเอ็นดูใบแก้วมาก 

"ขอบคุณครับพี่ ทั้ง ๆ ที่ก็เป็นเรื่องที่ไม่น่าถาม"

"ถามได้ ไม่ว่าแก้วจะถามอะไรพี่ พี่ก็ตอบได้หมดนะ สงสัยอะไรก็บอกพี่ได้เลย กินข้าวเถอะ เดี๋ยวแก้วก็จะขึ้นไปเสิร์ฟของว่างให้คุณท่านไม่ใช่เหรอ"

"เอ๊ะ! พี่เก่งกล้ารู้ได้ยังไงเหรอ"

"ก็ป้าสมพรเป็นคนบอกพี่เอง"

ทำเอาผมไม่อยากขึ้นไปหาคุณท่านเลย แต่จะทำยังไงได้ล่ะ สุดท้ายแล้วผมก็ต้องขึ้นไปหาคุณท่านอยู่ดี ถึงแม้ว่าผมจะไม่อยากเจอหน้าคุณท่าน แต่ในเมื่อผมทำงานที่นี่ ก็ต้องอดทนและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นให้ได้ 

"ก๋วยเตี๋ยวแก้วอร่อยมากเลยนะ พี่กินไปตั้งสามชาม"

"โห! พี่กล้ากินเยอะจัง แค่ชามเดียวแก้วก็จะกินไม่หมดอยู่แล้ว"

"ก็แก้วทำอร่อยนี่นา กินข้าวให้เรียบร้อยนะ เดี๋ยวพี่ไปทำงานช่วยลุงต้นก่อน"

"โอเคครับพี่เก่งกล้า ขอบคุณนะครับที่พูดให้แก้วเข้าใจ"

ใบแก้วเอ่ยขอบคุณเก่งกล้าด้วยความจริงใจ พร้อมรอยยิ้มที่สดใสกว่าตอนแรก นั่นทำให้เก่งกล้ารู้สึกสบายใจ ที่ได้เห็นใบแก้วยิ้ม มือใหญ่ลูบหัวไปแก้วด้วยความอ่อนโยน ก่อนจะเดินออกจากห้องครัวไปยังสวน เพื่อไปช่วยงานลุงต้น 

"ดีจัง ที่มีพี่เก่งกล้า ที่แก้วสามารถพูดคุยได้"

ผมรู้สึกดีและรู้สึกขอบคุณในใจกับพี่เก่งกล้า การได้พูดคุยกับพี่เก่งกล้ามันทำให้ผมรู้สึกสบายใจมากขึ้น ก่อนที่ผมจะหันมาสนใจก๋วยเตี๋ยวที่พี่เก่งกล้าเป็นคนตักให้ แถมตักให้ผมซะเยอะเลย แล้วผมจะกินหมดไหมนะ แต่พี่เก่งกล้ากินไปได้ยังไงตั้งสามชาม ไม่จุกเหรอ แต่พี่เขาไม่น่าจุกอ่ะ เพราะพี่เขาเป็นคนตัวใหญ่ก็ต้องกินเยอะๆสิถึงจะถูก 

"กินดีกว่า จะได้เอาของว่างไปให้คุณท่าน"

"ไม่ต้อง!"

"!!!"

ใบแก้วสะดุ้งตกใจทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงของหญิงสาวที่เต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ก่อนที่จะเดินเข้ามาตรงหน้าของใบแก้วด้วยสีหน้าที่โมโห จนใบแก้วถึงกับงุนงง

"พ..พี่ชมพู่"

"ฉันจะไปเสิร์ฟเอง แกไม่ต้องสะเออะมายุ่ง"

"ก็ได้ครับ งั้นพี่ไปเสิร์ฟเถอะ"

ผมเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีที่พี่ชมพู่มักจะพูดด้วยความไม่พอใจเสมอ ถ้าพี่เขาอยากเป็นคนเสิร์ฟของว่างให้คุณท่าน ก็ให้พี่เขาเสิร์ฟไปเถอะ เพราะผมเองก็ไม่อยากขึ้นไปหาคุณท่าน ไม่อยากจะเห็นหน้าเลยด้วยซ้ำ 

"แกอย่าหวังนะ ว่าฉันจะให้แกอยู่ใกล้ชิดกับคุณท่าน"

"แก้วก็ไม่ได้อยากอยู่ใกล้คุณท่านครับ แก้วไม่ได้คิดอะไรกับคุณท่านเกินเลย แล้วแก้วเป็นลูกจ้างจะคิดกับนายจ้างได้ยังไง"

"เออ! ก็อยากให้ฉันรู้แล้วกัน ว่าแกคิดหวังอยากเป็นเมียของคุณท่าน"

พี่ชมพู่พูดเสียงดังใส่ผมตลอด จนผมรู้สึกปวดหัว หาว่าผมอยากเป็นเมียคุณท่าน ทั้งที่ในหัวของผมไม่เคยคิดแบบนั้นเลย แล้วไหนจะสิ่งที่คุณท่านเอ่ยกับผมอีก ผมยิ่งไม่ชอบคุณท่านเข้าไปใหญ่ 

"ถ้าพี่อยากเสิร์ฟ พี่ก็ไปเสิร์ฟเลย แต่ผมขอกินข้าวก่อนได้ไหม เพราะนี่ก็ยังไม่ถึงเวลาบ่าย"

"ไม่ได้! แกต้องรีบจัดของว่างให้คุณท่านตอนนี้ เพราะฉันจะขึ้นไปหาคุณท่าน"

"งั้นพี่ทำเองได้ไหม เพราะผมหิวข้าวมาก"

ผมถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อย ที่พี่ชมพู่อยากให้ผมรีบทำของว่างให้คุณท่าน ทั้ง ๆ ที่ก็ยังไม่ถึงเวลาบ่าย ผมไม่มีแรงที่จะทำตอนนี้หรอกนะ เพราะผมหิวข้าวมาก แล้วไหนจะคำพูดของคุณท่านอีกที่ทำให้ผมรู้สึกปวดท้อง เพราะผมคิดมากเกินไป

"อีใบแก้ว! มึงลุกขึ้นมาทำเลยนะ กูไม่ทำ"

"อึก ขอผมกินข้าวก่อนเถอะพี่ เพราะผมหิวข้าวมากจริงๆ เดี๋ยวผมทำเสร็จเวลาบ่ายโมงพี่ก็มาเอาเลย"

ผมสะอึกออกมาเล็กน้อยเมื่อพี่ชมพู่ขึ้นอีใส่ผม แถมก็ยังไม่หยุดที่จะพูดตะคอกใส่ผมอีก มันทำให้ผมรู้สึกแย่มากๆ เอาจริงนะผมก็ไม่เข้าใจ ว่าผมไปทำอะไรให้พี่เขาไม่ชอบ ทั้งที่ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลย แถมยังคิดว่าผมจะจับคุณท่านอีก 

"ไม่ได้! ฉันจะเอาตอนนี้ ถ้าแกไม่ทำ แกได้เห็นดีกับฉันแน่"

"เฮ้อ ก็ได้ครับ ผมจะทำให้ตอนนี้เลย"

สุดท้ายแล้วผมก็ต้องทำให้พี่เขา เพราะผมก็รำคาญพี่เขาที่ตามตื๊อและไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูด และยังไม่เห็นอกเห็นใจผมอีก ถ้าผมยังดื้อที่จะปฏิเสธ ผมคงไม่ได้กินข้าวอย่างสบายใจแน่ๆ รีบทำของว่างให้จบๆ พี่เขาจะได้รีบไปเสิร์ฟให้คุณท่าน เพราะผมรำคาญเสียงที่เขาเต็มที 

"จำไว้ด้วยนะ ต่อจากนี้ แก! ห้าม! เสิร์ฟ! อาหาร! ให้คุณท่าน ฉันจะเป็นคนไปเสิร์ฟให้เอง"

ชมพู่เอ่ยเน้นย้ำใบแก้วที่กำลังจัดของว่างให้คุณท่านอยู่เงียบๆ โดยไม่ได้หันมาสนใจชมพู่เลย เพราะถ้าใบแก้วพูดหรือตอบโต้ชมพู่ไป ก็มีแต่จะทำให้รู้สึกเจ็บ เพราะตอนนี้ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา เพราะใบแก้วหิวข้าวแล้วรู้สึกไม่ดีเป็นอย่างมากทั้งเรื่องคุณท่านแล้วก็พี่ชมพู่อีกด้วย 

"เสร็จแล้วครับ"

"เออดี! ไม่ต้องสะเออะไปฟ้องอีแก่นะ ไม่งั้นแกเจอดีแน่"

ชมพู่ก็ยังเอ่ยน้ำเสียงตะคอกและไม่พอใจ ซ้ำยังไม่ได้เอ่ยขอบคุณอะไรใบแก้วเลยด้วยซ้ำ ชมพู่เมื่อได้รับของว่างจากไปแก้ว ก็รีบเดินออกไปจากห้องครัว โดยไม่ได้หันมาสนใจใบแก้ว ที่หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความรู้สึกแย่ 

"ฮึก ไม่ร้อง ไม่ร้อง อดทนสิ"

มือเล็กเช็ดและซับน้ำตาตัวเองที่ร้องไห้ออกมาไม่หยุด เมื่อความรู้สึกมันดิ่ง เพราะคำพูดของคนอื่นที่ไม่ได้เห็นใจของใบแก้วเลยด้วยซ้ำ แค่เจอคำพูดของคุณท่านมันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกอึดอัดมากพอแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าจะมีหน้าไปเจอคุณท่านไหม เพราะต่อให้รู้สึกไม่พอใจ ก็ต้องเก็บเอาไว้ในใจ เพราะต้องอดทนเก็บเงินมาเลี้ยงดูยายที่ใบแก้วรัก ไหนจะเป็นห่วงยายอีกที่ต้องอยู่คนเดียวในบ้าน แต่ถึงแม้จะมีคนไม่ชอบบางคน แต่ใบแก้วก็ยังมีสมพร กล้วยหอม อ้อนและเก่งกล้าที่ดูจะเป็นห่วงตนจากใจจริง เพราะงั้นจะต้องอดทนและไม่อ่อนแอ 

ห้องทำงาน

ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ ที่เต็มไปด้วยหนังสือและเอกสาร โดยมีร่างสูงใหญ่ของภูบดีนั่งทำงานในห้องด้วยสีหน้าที่รู้สึกดี ทั้งที่ควรจะเป็นสีหน้าที่ตึงเครียดกับงาน นัยน์ตาเหลือบมองอาหารที่อยู่บนโต๊ะ แล้วนึกถึงใบแก้วเด็กใหม่ที่มาเป็นพ่อบ้าน พร้อมกระตุกยิ้มด้วยความสนุกกับคำพูดของใบแก้ว ที่เป็นคนแรกที่ปฏิเสธเขา 

"ยิ่งได้ยาก ฉันยิ่งชอบ"

ภูบดีรู้ดีว่าใบแก้วเป็นคนที่รักในศักดิ์ศรี และตัวเขานั้นสนุกกับการกลั่นแกล้งคนที่ชอบคิดว่าตัวเองจะไม่ลดตัวมาทำสิ่งที่คิดว่าไม่ดี มันไม่มีหรอกที่จะไม่มีคนเห็นแก่เงิน เพราะที่ผ่านมา ภูบดีก็ล้วนเจอคนประเภทนี้กันหมด แม้ในตอนแรกจะรักในศักดิ์ศรีมาก แต่ถ้ามันจนตรอกไม่มีหนทางแก้ไข นอกจากวิธีสุดท้ายที่มนุษย์หลีกเลี่ยงที่สุดแล้ว ก็ต้องเอามาใช้และยอมรับมัน 

เงินมันหอมหวาน เพียงแค่พูดถึงเงินพวกเขาก็มักจะมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความปรารถนาอยากจะครอบครอง แต่ก็ต้องตอบแทนและจ่ายมาให้คุ้มค่ากับสิ่งที่เขาจ่ายไปตั้งมาก เพชรที่แสนไร้ที่ติและสวยงาม ก็ย่อมมีราคาที่สูง ถ้าอยากได้ก็ต้องจ่ายเพื่อได้ครอบครองมันมาเหมือนกัน บนโลกนี้ไม่มีอะไรที่ฟรี และมนุษย์ทุกคนก็มีแต่ความโลภรวมถึงเขาด้วย 

"ฉันจะคอยดู ว่าคนอย่างนาย จะรักในศักดิ์ศรีไปนานเท่าไหร่ ฉันอุตส่าห์ให้ความสบายใจกับนายได้ แต่นายก็ไม่เลือกที่จะรับ เพราะไม่กล้าจ่ายสินะ น่าสนใจชะมัด" 

ผมยอมรับเลยว่าผมนั้นสนใจใบแก้วตั้งแต่แรกเห็น ถ้าใครหน้าตาดีและสะดุดตาผม ผมมักจะเสนอให้มาเป็นคู่นอนหรือเด็กเลี้ยงของผม ผมก็ทำแบบนี้และเสนอราคาให้กับพวกเขาทุกครั้ง ไม่มีใครที่จะปฏิเสธผมสักคน ยกเว้นใบแก้วที่แตกต่างและขัดตาผมจนผมหงุดหงิดและสนุกที่ได้เห็นสีหน้าที่ไม่พอใจผมเป็นครั้งแรก 

"เป็นเด็กเลี้ยงฉัน มีแต่ดีไม่มีข้อเสีย แต่แค่ต้องตอบแทนด้วยร่างกาย ถ้าทำกับนายจะรู้สึกดีมากแค่ไหนนะ เวลาเห็นนายมองฉัน ด้วยสายตาที่ขยะแขยงและไม่พอใจสุดๆ มันทำให้ฉันมีอารมณ์มากเลย"

ปกติผมก็ไม่ได้เป็นคนโรคจิตที่ชอบเห็นคู่นอนมีสีหน้าที่เจ็บปวด เพราะส่วนมากผมชอบคู่นอนที่มีประสบการณ์และเร่าร้อน แม้ว่าจะอายุเด็กอย่างเช่นลูกพีช ที่ผมเปิดซิงครั้งแรกให้กับเขา แววตาของลูกพีชก็ยังสื่อไปด้วยความปรารถนา ที่อยากจะให้ผมสอดใส่เข้าไปในรูสวาทที่ร้อนและตอดรัดลำร้อนของผมไม่หยุด 

แต่ทำไมพอได้เห็นใบแก้วและได้เห็นสีหน้าแบบนั้นผมกลับรู้สึกอยากทำให้ใบแก้วเจ็บปวด มันคงจะรู้สึกดีไม่น้อยที่ในยามผมสอดใส่และกระแทกใส่ช่องทางหลังของคนที่รักในศักดิ์ศรีอย่างใบแก้ว สายตาที่มองมาด้วยความรังเกียจและพ่นคำด่าทอใส่ผม เพียงแค่นึกถึง ตรงส่วนล่างของผมก็ดันแข็งซะแล้ว

"อยากเห็นสีหน้าของนายมากกว่านี้ มันคงจะทำให้ฉันรู้สึกดีมากแน่"

อยากเห็นใบหน้าที่งดงามแห่งวัยเยาว์ที่แสนน่ารักของใบแก้วเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและเสียวซ่านที่ถูกส่วนลับของผมอัดกระแทกช่องทางหลังแรงๆ จนร้องอ้อนวอนขอให้ผมหยุด ร่างกายที่ดิ้นหนีและอยากให้หลุดพ้นจากลำร้อนของผมที่สอดใส่คาในช่องทางหลังไปทั้งน้ำตา อยากเห็นร่างกายเรียวเล็กสะดุ้งทุกครั้งเมื่อกดย้ำและกระแทกทุกจังหวะ มือเล็กที่ปัดป่ายไปตามอากาศและดันผมออก บิดเบี้ยวไปด้วยความเสียวซ่านและเจ็บปวด มันคงจะสนุกไม่น้อยเลยทีเดียว 

"หึ ทำเอาฉันโรคจิตเลย"

ผมหัวเราะในลำคอกับตัวเองที่ดูโรคจิตทั้งที่ไม่ได้ชอบเซ็กส์ที่ซาดิสม์ แต่พอได้เจอกับใบแก้วกับอยากมีเซ็กซ์ที่ทำให้อีกฝ่ายเจ็บปวด ตลกชะมัด ต้องเก่งมากแค่ไหนถึงทำให้ผมเปลี่ยนรสนิยมทางเพศได้ บางทีผมอาจจะเป็นกับแค่ใบแก้วแค่คนเดียว ทุกครั้งที่สบตามองดวงตาที่แสนไร้เดียงสานั่น ก็มีอารมณ์ทางเพศทุกครั้ง ผมคงจะโรคจิตจริงๆ 

ก๊อก ก๊อก 

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมา ทำให้ร่างสูงที่คิดถึงภาพที่ใบแก้วถูกเขากระทำนั้นก็ตื่นขึ้นมาทันที ก่อนจะเหลือบมองไปที่ประตูด้วยความตื่นเต้น เพราะคิดว่าใบแก้วเป็นคนเคาะประตู ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เริ่มจะอดใจรอไม่ไหวที่จะได้เห็นร่างบางที่มองเขาด้วยสายตาที่ไม่ชอบ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงเรียกกับคนที่อยู่ข้างนอกประตู

"เข้ามา"

แกร็ก

เมื่อร่างสูงได้เอ่ยสั่งให้เข้ามานั้น คนด้านนอกก็เปิดประตูเข้ามาทันที จากที่คิดว่าต้องเป็นใบแก้วอย่างแน่นอน ก็ต้องทำให้ร่างสูงถึงกับบึ้งตึงทันที เมื่อคนที่เข้ามาไม่ใช่ใบแก้ว แต่เป็นผู้หญิงที่น่ารำคาญสำหรับเขา

"คุณท่านคะ พู่เอาของว่างมาให้ค่ะ"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงหวานด้วยความดีใจที่ได้เข้ามาในห้อง โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าภูบดีมีสีหน้าที่ไม่พอใจสุดๆ ถึงกลับคิ้วขมวดด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ใช่ใบแก้ว 

"ใครให้เธอเข้ามา"

"พู่เอาของว่างมาให้คุณท่านไงคะ"

"ฉันรู้ แต่ฉันไม่ได้สั่งให้เธอขึ้นมา ทำไมใบแก้วไม่ขึ้นมาให้เอง"

ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจจนชมพู่ถึงกลับหน้าเสียขึ้นมาทันที แล้วรู้สึกเสียใจที่ภูบดีดูผิดหวังที่เธอไม่ใช่ใบแก้ว มันทำให้เธอรู้สึกเกลียดใบแก้วมากกว่าเดิม เพราะภูบดีดูสนใจใบแก้วมาก 

"มันกินข้าวอยู่ค่ะ ก็เลยไม่ได้ขึ้นมาเสิร์ฟให้คุณท่าน"

"แต่นี่ก็ยังไม่ถึงเวลาบ่าย ทำไมถึงรีบมาเสิร์ฟ"

"คือว่า...พู่แค่อยากมาเสิร์ฟให้คุณท่านค่ะ"

เมื่อภูบดีได้ยินอย่างนั้น ก็ยิ่งคิ้วขมวดมากกว่าเดิม ถ้าภูบดีไม่ไปเหลือบมองนาฬิกาก็คงไม่รู้ว่าตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา 13:00 น แต่กลายเป็นว่าขึ้นมาเสิร์ฟของว่างให้เขาก่อนเวลา นั่นทำให้เขาเข้าใจแล้ว ว่าชมพู่เสนอตัวอยากขึ้นมาหาเขาสักมากกว่า และภูบดีก็รู้นิสัยใจคอชมพู่เป็นอย่างดี ใบแก้วก็คงพูดอะไรมากไม่ได้ แล้วก็คงไม่อยากขึ้นมาเห็นหน้าเขาแน่ๆ

"ถ้าฉันไม่ได้สั่ง ก็ไม่ต้องมา"

"ข...ขอโทษค่ะคุณท่าน"

"เอาลงไป"

"อะไรนะคะ จะให้พู่เอาลงไปเหรอคะ"

ชมพู่ถึงกับตกใจเมื่อภูบดีสั่งให้เธอเอาของว่างลงไปข้างล่าง และยังคงมีสีหน้าที่บึ้งตึงจนทำให้ชมพู่ถึงกลับรู้สึกกลัว 

"อย่าให้ฉันเอ่ยซ้ำสอง ฉันจะไม่ทาน ถ้าไม่ใช่ใบแก้วเป็นคนเอาขึ้นมาเสิร์ฟ"

"อึก"

ชมพู่ถึงกับสะอึกด้วยความเจ็บที่ใจกับสิ่งที่คุณท่านเอ่ยออกมาอย่างเย็นชา แถมก็ยังเอาแต่เรียกแต่ใบแก้ว จนสองมือของเธอกำถาดแน่นด้วยความเจ็บใจ 

"ฉันสั่งใคร คนนั้นก็ต้องเอาขึ้นมา วันหลังอย่ามาอีก"

"ทำไมล่ะคะ ทำไมต้องเป็นใบแก้วด้วย พู่เอามาเสิร์ฟให้ก็ได้ค่ะ"

"เธอมีสิทธิ์อะไรมาถามฉัน เป็นแค่ลูกจ้างอย่ามาเกินเลยกับฉัน"

"อึก ขอโทษค่ะ พู่แค่ไม่เข้าใจ"

"ออกไป แล้วไปบอกใบแก้วด้วย ว่าถ้าไม่ขึ้นมาเอง ฉันจะลงไปหา"

"ค..ค่ะ ๆ "