ตอนที่ 14 จะให้โอกาสครั้งสุดท้าย

ห้องครัว 

"เป็นยังไงบ้างแก้ว กินข้าวแล้วโอเคหรือยัง"

"ดีขึ้นแล้วครับพี่สมพร ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงแก้ว"

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยขอบคุณสมพรที่ถามด้วยความเป็นห่วง แต่สีหน้าของใบแก้วก็ยังดูไม่ค่อยดี ดวงตาที่แดงและบวมเล็กน้อยนั้นเหมือนกับคนร้องไห้ 

"ฉันว่าแก้วไม่ได้ดีขึ้นนะ ไม่สบายหรือเปล่าแก้ว"

สมพรเอื้อมมือไปสัมผัสที่แขนของใบแก้ว เพื่อเช็กว่าใบแก้วนั้นตัวร้อนหรือไหม ใบแก้วเองก็ยืนอยู่นิ่งๆ ให้สมพรสัมผัสที่แขนและสัมผัสที่หน้าผากเหมือนกับเก่งกล้าที่ทำกับใบแก้ว พอตรวจเรียบร้อยแล้วนั้นใบแก้วก็ไม่ได้มีอาการตัวร้อนอะไร 

"ตัวก็ไม่ร้อนนะ"

"แก้วไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ครับ"

"แล้วทำไมตาแก้วถึงแดงล่ะ เหมือนกับร้องไห้เลยนะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่าที่ฉันไม่รู้"

ถ้าไม่ได้ตัวร้อนหรือเป็นไข้ แล้วทำไมใบแก้วถึงร้องไห้ล่ะ นอกจากว่าจะมีเรื่องอะไรที่ทำให้ใบแก้วไม่สบายใจ เมื่อสมพรเอ่ยถามออกไปแบบนั้น ใบแก้วเองก็สะดุ้งเล็กน้อย เพราะตอนนี้ในหัวของใบแก้วก็คิดมากเรื่องคุณท่าน ไหนจะมารู้สึกแย่กับคำพูดของชมพู่อีก 

"แก้วแค่คิดถึงยายเฉยๆ ครับ"

ผมตอบพี่สมพรไปที่ดูจะเป็นห่วงผมมากจนสีหน้าแสดงออกมาอย่างชัดเจน แต่แท้จริงแล้วนั้นผมเครียดเรื่องคำพูดของคุณท่านที่มันส่งผลในการทำงานในบ้านหลังนี้ซะมากกว่า และก็คำพูดของพี่ชมพู่ที่ไม่ชอบผมเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรไม่ดีกับพี่เขาเลย ผมรู้สึกว่าตอนนี้ความรู้สึกของผมมันแย่ ผมเองก็อยากบอกพี่สมพรเรื่องคุณท่าน แต่พี่สมพรก็คงไม่เชื่อแน่ เพราะในสายตาของพี่สมพรนั้นมองคุณท่านเป็นคนที่ดีมาก ส่วนเรื่องพี่ชมพู่ผมก็ไม่อยากบอกเพราะไม่อยากมีปัญหากับพี่ชมพู่ไปมากกว่านี้

"คิดถึงยายนี่เอง วันเสาร์อาทิตย์ก็ไปหายายได้นะแก้ว"

"แก้วก็คิดแบบนั้นครับพี่สมพร"

เพร้ง! เคร้ง!

"!!!"

ระหว่างที่สมพรกับใบแก้วพูดคุยกันอยู่นั้นก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อได้ยินเสียงของหล่นตกแตกหน้าประตูห้องครัว ทำเอาใบแก้วยิ่งหวั่นไหวมากกว่าเดิม เพราะเสียงมันดังมาก สมพรที่ก็สงสัยว่าอะไรตกแตก เหมือนกับคนตั้งใจทำให้มันตกแตก ก็เลยจะเดินออกไปดู แต่ยังไม่ทันที่จะก้าวขาออกไป ชมพู่เองก็เดินเข้ามาด้วยสีหน้าที่โมโห

"กรี๊ดด อีใบแก้ว!"

เพร้ง! 

"อีชมพู่แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย!"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจชมพู่เป็นอย่างมาก เมื่อชมพู่เดินเข้ามาและกรี๊ดเสียงดังก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงตะคอกโฮกฮากใส่ใบแก้ว สองมือของชมพู่ก็ปัดข้าวของที่อยู่ตรงหน้ากระเด็นกระดอนตกแตกเต็มพื้นไปหมด จนสมพรถึงกับโมโหเป็นอย่างมาก ชมพู่มาอาละวาดโดยไม่สนใจผู้อื่นและความเสียหายที่เกิดขึ้นอีก 

"ป้าไม่ต้องมายุ่งเลย!"

"อึก ใจเย็นก่อนครับพี่"

ใบแก้วเองสะอึกออกมาด้วยความกลัว เมื่อชมพู่มองมาที่ใบแก้วด้วยสายตาที่กริ้วโกรธและทำท่าจะเดินเข้ามาเหมือนจะเข้ามาทำร้ายใบแก้ว จนสมพรต้องรีบมาบังแทนใบแก้วทันที ในมือนั้นก็หยิบตะหลิวเอาไว้แน่น เพื่อจะเอามาป้องกัน

"มึงหยุดเลยนะอีชมพู่! นับวันยิ่งเป็นหมาบ้า"

"กรี๊ด ป้าหลบไปเลยนะ! นี่มันเป็นเรื่องของฉันกับอีใบแก้ว"

"อีผีบ้า! ถ้ามึงไม่หยุดนะ ฉันจะฟ้องคุณท่านให้ไล่แกออกแน่"

สมพรชี้หน้าด่าชมพู่ที่ยังทำตัวเป็นหมาบ้าที่ไม่สามารถระงับความโมโหในใจได้ แม้ว่าสมพรจะไม่รู้ว่าเป็นเรื่องอะไร แต่ชมพู่ก็ไม่ควรทำตัวแบบนี้ พอชมพู่ได้ยินว่าสมพรจะไปฟ้องคุณท่าน ชมพู่มันก็เริ่มสงบลงทันที เพราะชมพู่ไม่อยากไปไหน ไม่อยากถูกไล่ออกเพราะชมพู่รักคุณท่านมาก

"ป้าอย่ามาขู่ฉัน! ถ้าป้าไล่ฉันออก ป้าก็ต้องไล่อีใบแก้วออกด้วย"

"ทำไมต้องไล่ใบแก้วออก ใบแก้วมันไม่ได้ทำอะไรผิด"

"มันผิดที่มาอ่อยคุณท่าน"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงขุ่นเคืองและโมโหเป็นอย่างมากซ้ำยังชี้หน้าด่าใบแก้วด้วยความโกรธที่คุณท่านสนใจใบแก้วจนออกหน้าออกตา 

"อะไรนะ ใบแก้วมันจะไปอ่อยคุณท่านทำไม"

"แก้วไม่ได้อ่อยคุณท่านเลยนะครับ พี่ชมพู่เข้าใจผิด แก้วยังไม่ได้ทำอะไรเลยด้วยซ้ำ"

"ฉันไม่ได้เข้าใจผิด! แกอ่อยคุณท่าน ฉันไปเสิร์ฟให้คุณท่าน แต่คุณท่านไล่ฉันออกมา แล้วยังบอกให้แกไปเสิร์ฟ ไม่อย่างงั้นคุณท่านจะไม่กิน ถ้าไม่ใช่แก"

เมื่อใบแก้วได้ยินสิ่งที่ชมพู่เอ่ยออกมาแบบนั้นก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าคุณท่านจะทำแบบนี้ ใบแก้วเองก็รู้สึกไม่ค่อยดีแล้วที่พี่ชมพู่เข้าใจว่าใบแก้วอ่อยคุณท่าน แต่ความเป็นจริงนั้นใบแก้วไม่ได้คิดอะไรกับคุณท่านเลย แต่เป็นคุณท่านเองมากกว่าที่คิดเกินเลยกับใบแก้ว ส่วนสมพรนั้นก็ไม่ได้คิดว่ามันจะมีเรื่องแปลกอะไร เพราะว่าคุณท่านอยากให้ใบแก้วเป็นคนเสิร์ฟ แล้วอีกอย่างสมพรก็รู้ว่าคุณท่านนั้นดูจะรำคาญชมพู่ 

"แล้วใครใช้ให้แกขึ้นไปเสิร์ฟ คุณท่านเขาสั่งใบแก้ว แล้วแกเสนอหน้าขึ้นไปทำไมห้ะ!"

"ก็ฉันอยากจะขึ้นไปเสิร์ฟของว่างให้คุณท่าน ฉันไม่อยากให้อีใบแก้วขึ้นไปหาคุณท่าน"

ชมพู่ยังคงเอ่ยน้ำเสียงโกรธเคืองใบแก้ว ซ้ำยังมองมาด้วยสายตาเกลียดชัง โกรธที่คุณท่านเรียกหาใบแก้ว แค่สั่งให้ใบแก้วเป็นคนทำอาหารให้ทุกวันก็มากพอแล้ว ยังจะให้ใบแก้วเป็นคนเสิร์ฟของว่างให้อีก จะไม่ให้ชมพู่คิดได้ยังไงว่าคุณท่านชอบใบแก้ว ถ้าไอ้ใบแก้วมันไม่ไปอ่อยคุณท่าน 

"อ๋ออีนี่! ในหัวของแกเนี่ยหยุดคิดได้แล้วไหม คิดเหรอว่าคนอย่างแกจะได้เป็นเมียคุณท่าน ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะอีชมพู่ เรื่องนี้ฉันไม่ปล่อยไปแน่ ฉันจะไปฟ้องคุณท่าน ให้ไล่แกออก"

"พี่พรอย่าไล่พี่ชมพู่ออกเลย มันเป็นเรื่องเข้าใจผิด"

ผมพูดกับพี่สมพรที่ตอนนี้มีสีหน้าที่โมโหพี่ชมพู่เป็นอย่างมาก ถึงขั้นจะไปฟ้องคุณท่านให้ไล่พี่ชมพู่ออก ผมไม่อยากให้เป็นเรื่องใหญ่ขนาดนั้น อีกอย่างพี่ชมพู่ก็เข้าใจผิด ผมไม่เคยคิดอะไรกับคุณท่านเลยด้วยซ้ำ แล้วก็ไม่ได้ชอบคุณท่านเลยด้วย แต่ทำไมคุณท่านถึงพูดแบบนั้นกับพี่ชมพู่ อาจจะไม่พอใจที่ผมปฏิเสธก็เป็นได้ แต่ถึงอย่างนั้นผมก็ไม่อยากให้พี่ชมพู่ออก ถ้าออกไปแล้วจะทำงานอะไร อีกอย่างก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร แม้ว่าตอนนี้พี่เขาจะทำข้าวของเสียหายจนพี่สมพรโมโหก็ตามเถอะ

"แกอย่าทำตัวเป็นคนดีไปหน่อยเลย แล้วอีกอย่างฉันไม่ได้เข้าใจผิด แกอ่อยคุณท่าน"

"แก้วไม่ได้อ่อยคุณท่านนะครับพี่ พี่ชมพู่เข้าใจผิดแล้ว เเก้วไม่เคยคิดอะไรกับคุณท่านเลย"

"ฉันไม่เชื่อ! แกอย่ามาตอแหล"

สมพรที่ยืนฟังใบแก้วและชมพู่พูดคุยกันอยู่นั้น ก็รู้สึกไม่พอใจในสิ่งที่ชมพู่พูดเป็นอย่างมาก และเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าที่ใบแก้วรู้สึกไม่ดีและที่ร้องไห้นั้นอาจเป็นเพราะชมพู่ที่ขึ้นไปเสิร์ฟของว่างให้คุณท่าน คงจะพูดอะไรไม่ดีใส่ใบแก้วแน่ๆ แล้วที่สำคัญไปกว่านั้นสมพรนั้นเชื่อในตัวใบแก้วเพราะใบแก้วเป็นเด็กที่ดี ไม่มีทางคิดเกินเลยกับคุณท่านอย่างแน่นอน คนดีๆแบบนี้ไม่น่ามาเจอกับคนอย่างชมพู่มันเลย ใบแก้วคงจะเสียความรู้สึกเป็นอย่างมาก

"ดูสิใบแก้ว นายคิดว่าฉันควรจะเก็บมันไหม มันไม่สมควรทำตัวแบบนี้เลยด้วยซ้ำ มาทำลายข้าวของตกแตกเสียหายไปหมดแล้ว เพราะเอาแต่หึงหวงคุณท่าน ทั้งที่คุณท่านไม่ได้เป็นอะไรกับแกเลย"

"รำคาญ! ป้าน่ะไปพูดอะไรให้คุณท่านฟังหรือเปล่า คุณท่านถึงไม่ชอบฉัน"

"โอ๊ย! ฉันไม่พูดคุณท่านเขาก็รู้ดี ว่าแกเป็นคนยังไง อย่าทำตัวให้มันทุเรศไปมากกว่านี้อีกเลย"

"กรี๊ดด ฉันไม่ได้ทุเรศ ฉันผิดหรือไงที่ชอบคุณท่าน"

ชมพู่กรี๊ดโวยวายอีกครั้งเมื่อถูกสมพรเอ่ยต่อว่า มันทำให้เธอรู้สึกเจ็บที่ใจ และไม่ชอบสมพรมากด้วยที่สมพรมักจะคอยเอาแต่ขัดขวางเธอมาตลอด เพราะเห็นว่าเธอไม่เหมาะกับคุณท่าน 

"คุณท่านไม่มาเอากับคนอย่างแกหรอก คุณท่านจะเอาคนใช้มาเป็นเมียทำไม ทั้งที่ก็มีผู้หญิงตั้งมากมายที่คู่ควรกับคุณท่าน"

"...."

ผมฟังพี่สมพรพูดผมก็เข้าใจเลย ว่าคนอย่างคุณท่านไม่มาเอากับคนใช้มาเป็นเมียหรอก คงจะแค่เล่นสนุกไปก็เท่านั้น เหมือนกับที่เสนอผมให้ผมมีเซ็กส์ ด้วยสีหน้าที่เจ้าเล่ห์และไม่รู้จักพอเหมือนกับผู้ชายเจ้าชู้ แถมคุณท่านก็เป็นผู้ใหญ่ที่อายุมากกว่าผมตั้งหลายปี แต่กลับใช้คำพูดและคิดกับผมเหมือนกับผมเป็นคนที่จะทำอะไรก็ได้ คนรวยคนมีอำนาจจะทำผิดก็คงไม่สนใจอยู่แล้ว ไม่คิดเลยว่าคุณท่านจะเป็นคนแบบนี้ พี่ชมพู่ไปชอบคุณท่านได้ยังไงกัน 

"ฮึก ฉันไม่ยอมให้แกได้คุณท่านไปแน่"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงที่สั่นเคืองไปด้วยความเจ็บใจและเสียใจ นัยน์ตาที่มีแต่ความไม่พอใจนั้นกลับเศร้าสร้อยไปทั้งน้ำตา จนผมรู้สึกไม่ค่อยดี เพราะผมเองที่ทำให้พี่ชมพู่รู้สึกแย่ แม้ว่าผมจะไม่เคยคิดอะไรกับคุณท่าน แต่พี่ชมพู่เขาเข้าใจผิด ก่อนที่พี่ชมพู่จะรีบเดินออกไปจากห้องครัว พร้อมเสียงร้องไห้ ที่สะเทือนใจผม

"จะไปไหนของแก! กลับมาคุยกันเดี๋ยวนี้เลยนะ แกจะเอายังไงกับที่แกทำ"

"พ..พี่สมพรใจเย็น ๆ ก่อนนะครับ ตอนนี้พี่ชมพู่เองก็คงจะรู้สึกไม่ดี เดี๋ยวค่อยไปคุยดีกว่านะครับ"

ผมคว้ามือพี่สมพรที่จะเดินออกไปหาพี่ชมพู่ ผมรู้ว่าพี่สมพรโมโหที่พี่ชมพู่มาอาละวาดทำข้าวของเสียหายเพราะความหึงหวงและความเข้าใจผิด ถึงพี่สมพรตามไปผมก็แอบกลัวว่ามันจะแย่กว่าเดิมและจะทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่ แค่ตอนนี้ที่พี่ชมพู่ทำมันก็หนักพอแล้ว ถึงพูดกันไปก็จะมีแต่เจ็บปวดไปเท่านั้น ผมว่ารอให้ใจเย็นและสงบสติอารมณ์ให้มากกว่านี้ดีกว่า แล้วค่อยเข้าไปคุย

"เฮ้อ ฉันอยากเอามันออกนะใบแก้ว เพราะทุกวันนี้มันไม่เคยทำงานบ้าน ไม่เคยช่วยงานฉันเลย ทำแต่แค่ช่วงที่เข้ามาแรก ๆ เท่านั้น ถ้าไม่ติดที่แม่มันป่วยหรือมันขอฉัน ฉันคงฟ้องคุณท่านไปตั้งนานแล้ว"

"ให้โอกาสพี่เขาเถอะครับ แม่พี่เขาก็ป่วย ถ้าลูกสาวไม่ได้ทำงานหรือไม่มีเงินเดือน ตัวพี่เขาก็จะลำบากนะครับพี่สมพร"

"นายเป็นคนดีเกินไปแล้วนะ ทั้งที่มันก็พูดไม่ดีกับนายมากขนาดนี้ แถมยังทำตัวไม่ดีอีก ยังจะเข้ามาทำร้ายนายอีก"

สมพรเอ่ยกับใบแก้วด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นลง พร้อมสบตามองใบแก้วที่ไม่รู้สึกโกรธอะไรกับชมพู่เลย แต่ก็ยังมีความเศร้าในแววตา ตัวสมพรเองก็ไม่อยากจะให้โอกาสแล้ว แต่ติดที่แม่ของชมพู่ขอไว้ มันก็ทำให้สมพรหนักใจ 

"แก้วแค่ไม่อยากให้มันเป็นเรื่องใหญ่ครับพี่พร อีกอย่างพี่ชมพู่เข้าใจผิด เพราะคิดว่าผมจะจับคุณท่าน ผมไม่คิดเอาเรื่องอะไรหรอกครับ เพราะงั้นอย่าไล่พี่ชมพู่ออกเลยครับ"

"นี่จะเป็นครั้งสุดท้าย ที่ฉันจะปิดหูปิดตาไม่เอาเรื่องมัน แต่ถ้ามันยังทำอีก ฉันคงต้องรายงานคุณท่านแล้วแหละ"

"ก็ได้ครับพี่พร ขอบคุณแทนพี่ชมพู่นะครับ ที่พี่พรยังให้โอกาสพี่เขา"

ผมนั้นรู้สึกดีนะที่พี่สมพรไม่ไล่พี่ชมพู่ออก ผมก็อาจจะเป็นคนดีจริง ๆ นั่นแหละ เพราะผมไม่ค่อยโกรธเคืองใครแม้ว่าคนนั้นจะมาต่อว่าผมและไม่ชอบผมก็ตาม ผมไม่ได้รู้สึกโกรธพี่ชมพู่ เพียงแต่แค่เสียใจเท่านั้นที่พี่ชมพู่ไม่เคยพูดดีกับผมเลยสักครั้งตั้งแต่วันแรก แต่ถ้าพี่เขาเข้าใจแล้ว ผมก็โอเคครับ

"อืม ถึงแม้ฉันไม่อยากจะให้ก็เถอะ อีกอย่างนายทุกข์ใจเรื่องอะไรก็บอกฉันได้นะใบแก้ว ยิ่งถ้าชมพู่มาหาเรื่องอีกก็มาบอกฉันได้เลย"

"ได้เลยครับ ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วงแก้ว"

"ฉันก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว ในเมื่อเราเป็นแม่บ้านและทำงานด้วยกัน ส่วนของว่างของคุณท่านนายก็ขึ้นไปเสิร์ฟเลยนะ นี่ก็เลยบ่ายโมงมาแล้ว"

"ครับพี่พร แก้วจะขึ้นไปเสิร์ฟให้ตอนนี้เลยครับ"

แม้ว่าผมจะไม่อยากขึ้นไปก็ตามที ยิ่งพี่ชมพู่มาเป็นแบบนี้ เสียใจที่คิดว่าคุณท่านสนใจผม แต่มันก็เป็นความจริงที่คุณท่านสนใจผมเพราะอยากมีเซ็กส์ คุณท่านเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่ดีเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่ผมก็ยังไม่บรรลุนิติภาวะ แต่ก็ยังจะมาพูดแบบนี้กับเด็กแบบผม เอาจริงเลยนะผมไม่อยากเห็นหน้าคุณท่านเลยด้วยซ้ำ แต่ผมจะทำยังไงได้ เพราะมันเป็นงานผมจึงต้องอดทนเอาไว้ ไม่คิดเลยว่ามาทำงานที่ใหม่จะทำให้ทุกข์ใจ คิดว่ามันจะดีมากกว่านี้ซะอีก