ตอนที่ 33 ไม่อยากไป แต่ก็ต้องไป

"ถ้าพูดถามเป็นครั้งที่สองอีก ฉันจะลงโทษนาย"

"ค..ครับ แก้วไม่พูดแล้ว"

ใบแก้วเอ่ยเสียงเบาอย่างเข้าใจ เมื่อคุณท่านนั้นไม่อยากให้ใบแก้วเอ่ยถามอีก นัยน์ตากลมสวยสบตามองคุณท่านด้วยความรู้สึกหวาดหวั่น เพราะตอนนี้คุณท่านดูไม่พอใจเป็นอย่างมาก แล้วคุณท่านก็ยังเหลือบมองมือของเก่งกล้าที่โอบไหล่ใบแก้ว นั่นทำให้เขาหงุดหงิดขึ้นไปใหญ่ ใบหน้าคมสะบัดหน้าหนีด้วยความไม่พอใจ ก่อนที่คุณท่านนั้นจะเดินจากไปและทิ้งให้พวกเขาทุกคนนั้นยืนนิ่งด้วยความรู้สึกอึดอัด โดยเฉพาะกับใบแก้ว

"ขอบคุณใบแก้วสิชมพู่ เพราะใบแก้วถึงทำให้เธอได้อยู่ที่นี่ต่อ"

สมพรเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งกับชมพู่ และมองเธอด้วยสายตาที่ไม่ชอบ ถ้าหากใบแก้วไม่ขอร้องคุณท่านล่ะก็ ชมพู่คงจะได้ออกไปจากที่นี่อย่างแน่นอน

"ขอบคุณ"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงแข็งและเหลือบมองใบแก้วที่มองมาที่เธอด้วยสายตาที่สงสาร นั่นทำให้สมพร อ้อนและเก่งกล้านั้นมองมาที่ชมพู่ด้วยความไม่พอใจ กับน้ำเสียงที่ชมพู่เอ่ยขอบคุณใบแก้วมันดูไม่จริงใจ 

"มันน่าเชื่อได้ที่ไหนเนี่ย จะสำนึกผิดจริงหรือเปล่าก็ไม่รู้ นายจะเดือดร้อนเปล่า ๆ นะใบแก้ว"

"แก้วทราบครับพี่อ้อน พี่ชมพู่จะไม่ทำตัวแบบนี้อีกแล้วใช่ไหมครับ"

"อืม ฉันจะไม่ทำแบบนี้แล้ว ขอตัวก่อนนะ"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงแข็งและดูเย็นชาแต่แววตาของเธอนั้นเต็มไปด้วยความโกรธแค้นและไม่พอใจกับทุกคนในที่นี้ ก่อนที่ตัวเธอนั้นจะเดินออกจากห้องครัวไปยังห้องพักของเธอด้วยท่าทางที่ปกติ และดูเหมือนจะไม่สำนึกเลยด้วยซ้ำ 

"เฮ้อ ใบแก้ว นายสามารถพูดกับคุณท่านได้อีกนะ ฉันและนางอ้อนรู้สันดานนิสัยของมันดี มันไม่มีทางสำนึกผิดหรอก ดูท่าทางของมันสิ"

"แต่แก้วเชื่อ พี่ชมพู่คงสำนึกผิดแล้วล่ะครับ"

"ใบแก้ว พี่ไม่อยากให้นายเดือดร้อน"

"ขอบคุณนะครับ แต่แก้วตอบรับคุณท่านไปแล้ว พี่เก่งกล้าอย่าเป็นห่วงแก้วเลยนะ"

ใบแก้วเอ่ยกลับเก่งกล้าที่ดูจะเป็นห่วงตนมาก แต่ตนนั้นได้รับปากกับคุณท่านไปแล้ว อีกอย่างใบแก้วนั้นก็คิดว่าชมพู่นั้นสำนึกผิดแล้วจริง ๆ แต่สำหรับพวกเขาทุกคนนั้นไม่ได้คิดเหมือนกลับใบแก้วเลยสักนิด แล้วกลัวว่าชมพู่นั้นจะทำให้ใบแก้วเดือดร้อน 

"เอาเถอะ ถ้ามันทำตัวนิสัยเหมือนเดิมอีก ฉันจะไม่ให้นายโดนลงโทษคนเดียวแน่นอน เพราะฉันเป็นหัวหน้าแม่บ้าน มีหน้าที่ดูแลและจัดแจงงานให้กับทุกคน"

"ขอบคุณนะครับพี่สมพร แต่แก้วไม่อยากให้พี่เดือดร้อนเหมือนกัน ถ้าพี่ชมพู่ทำนิสัยเหมือนเดิมอีก แก้วก็ต้องโดนคุณท่านลงโทษคนเดียว"

"แก้วเป็นคนดีเกินไป จนตามคนอย่างเธอไม่ทัน พี่เป็นห่วงนายนะใบแก้ว"

"เอาเถอะ ใบแก้วตัดสินใจไปแล้ว ตอนนี้ใบแก้วไปหาคุณท่านเถอะนะ ถ้าไปช้าเดี๋ยวคุณท่านจะโมโหอีก วันนี้ยิ่งดุมากด้วย"

อ้อนเอ่ยกลับใบแก้วด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง กลัวว่าใบแก้วนั้นจะเดือดร้อน แต่ในเมื่อใบแก้วตัดสินใจไปแล้ว และคุณท่านนั้นก็ให้โอกาสชมพู่อีกครั้ง ก็คงจะทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว นอกจากจะดูความประพฤติของชมพู่ว่าปรับปรุงจริงไหม แถมวันนี้คุณท่านก็ดูแปลกไป ดูดุและน่ากลัวมากกว่าเดิม แล้วยังเรียกให้ใบแก้วไปพูดคุยเป็นการส่วนตัวอีก 

"งั้นแก้วไปหาคุณท่านก่อนนะครับ"

"เดี๋ยวพี่จะรอนะใบแก้ว"

"ไม่ต้องรอแก้วหรอกครับ พี่เก่งกล้าไปนอนเถอะนะ แก้วคุยกับคุณท่านแป๊บเดียว"

"แต่พี่เป็นห่วงแก้ว วันนี้แก้วก็ไม่สบายแถมต้องเจอเรื่องอะไรอีกก็ไม่รู้"

เก่งกล้าหันไปสบตามองใบแก้วที่ยังมีสีหน้าเหนื่อยล้ากับพิษไข้ แม้ว่าจะดูดีขึ้นอยู่เล็กน้อย แต่เก่งหน้านั้นก็เป็นห่วง สองมือใหญ่จับไหล่เล็กอย่างเบามือ กลัวว่าคนตรงหน้าของตนนั้นจะบอบช้ำไปมากกว่านี้

"แก้วดีขึ้นมากแล้วครับพี่ ไม่ต้องเป็นห่วงแก้วนะ พี่ ๆ ทุกคนไปนอนกันก่อนได้เลยครับ โดยเฉพาะพี่สมพรและพี่อ้อนเหนื่อยมาตั้งแต่เช้าแล้ว"

"อืม วันนี้เหนื่อยมากจริง ๆ งั้นฉันกับอ้อนไปนอนก่อนนะใบแก้ว พรุ่งนี้นายยังไม่ต้องทำงานนะ เพราะว่านายยังไม่หายดี"

"รบกวนอีกวันด้วยนะครับพี่สมพร ถ้ากินยาถึงวันพรุ่งนี้ วันถัดไปแก้วคงทำงานได้แล้วครับ"

ใบแก้วนั้นเอ่ยน้ำเสียงหวานด้วยความรู้สึกขอบคุณ และเกรงใจสมพรและอ้อนที่วันนี้ทั้งสองคนต้องเหนื่อยกับงานในบ้านหลายอย่าง ถ้าหากอาการดีขึ้นแล้ว ก็คงจะแบ่งเบาภาระงานทั้งสองได้อีกเยอะ 

"ไม่ต้องห่วงหรอกนะ สนใจสุขภาพก่อนดีที่สุด เรื่องงานฉันกลับอ้อนจะจัดการเอง รวมถึงชมพู่ด้วย พรุ่งนี้ฉันจะเรียกใช้งานมัน"

"ครับพี่สมพร ขอบคุณมาก ๆ เลยนะครับ แก้วขอไปหาคุณท่านก่อน"

"อืม รีบไปหาเถอะ เดี๋ยวคุณท่านจะดุนายเอา"

เมื่อสิ้นเสียงของสมพรนั้น ใบแก้วก็พยักหน้ารับด้วยความเข้าใจ ก่อนจะหันมามองเก่งกล้าที่มองมาที่ตนด้วยความเป็นห่วง และยิ้มหวานเป็นการบอกว่าตนนั้นแข็งแรงดี 

"แก้ว..."

เก่งกล้านั้นอยากจะอยู่รอใบแก้วเพราะเป็นห่วง แต่เก่งกล้ามีภาระงานและหน้าที่ที่ต้องทำ ถ้าหากนอนดึกจะไม่มีแรงทำงานเพราะความเพลีย 

"ฝันดีนะครับพี่"

เอ่ยน้ำเสียงหวานใสบอกกับเก่งกล้า ก่อนที่ใบแก้วนั้นจะเดินออกจากห้องครัวไปยังห้องนอนของคุณท่าน จากที่มีสีหน้าที่ยิ้มให้กับเก่งกล้านั้น ก็เปลี่ยนเป็นสีหน้าที่วิตกกังวลและหวาดกลัวกับสิ่งที่ต้องไปเจอในอีกไม่ช้า

"ใบแก้วก็ไปแล้ว แยกย้ายกันเข้านอนได้แล้ว"

"จ้ะพี่พร เจอกันวันพรุ่งนี้เช้านะจ๊ะพี่"

อ้อนเอ่ยกล่าวบอกสมพรด้วยน้ำเสียงที่อ่อนเพลีย เพราะทั้งวันเหนื่อยกับงานมามาก แล้วยังเหนื่อยกับคนอีก สมพรนั้นก็เข้าใจเป็นอย่างดี ก่อนที่เธอนั้นจะเดินจากไป เหลือแต่สมพรและเก่งกล้านั้นที่อยู่ในครัว 

"เก่งกล้า นายก็ไปนอนได้แล้ว พรุ่งนี้เช้ามีงานตั้งแต่เช้าไม่ใช่เหรอ"

"ครับป้าพร แต่ผมขออยู่รอใบแก้วสักพักได้ไหมครับ"

"ใบแก้วก็บอกอยู่ว่าไม่ต้องเป็นห่วง ถ้าหากนายนอนดึกพรุ่งนี้นายก็จะทำงานไม่ไหวนะ แล้วอีกอย่างนายได้ยินที่คุณท่านพูดเตือนแล้วใช่ไหม คงไม่ต้องให้ฉันบอกนะว่าเป็นใคร"

"....."

เก่งกล้านั้นรู้ดี ว่าที่คุณท่านได้เอ่ยเตือนเรื่องการทำงานและเวลา คุณท่านหมายถึงเขา เพราะระหว่างที่คุณท่านได้พูดออกมานั้นก็ได้หันมามองที่เขาด้วยสายตาที่ไม่พอใจ นั่นทำให้เก่งกล้ามั่นใจว่าเป็นเขาอย่างแน่นอน เพราะช่วงบ่ายเขานั้นได้ทิ้งงานแล้วไปหาใบแก้วที่ห้อง แต่ก็ไม่ได้อยู่นาน เพราะไม่มีการตอบรับจากใบแก้ว แล้วคุณท่านรู้ได้ยังไงว่าเขานั้นหนีงานไปทำอย่างอื่น หรือว่าเห็นในระหว่างที่เขานั้นไปหาใบแก้วที่ห้อง

"ผมจะไม่ทำอีกแล้วครับป้าสมพร ต้องขอโทษด้วยนะครับ เพราะผมพึ่งมารู้ว่าใบแก้วไม่สบาย ก็เลยแอบไปหาช่วงบ่ายทั้งที่ก็เป็นเวลางาน"

"อืม ไม่ทำอีกแล้วนะ เพราะคุณท่านจะไล่ออก ถ้าเห็นว่านายไปทำอย่างอื่นอีก"

"ครับป้าสมพร ขอบคุณนะครับ"

"ไปนอนเถอะ ไม่ต้องรอใบแก้วหรอก"

"ก็ได้ครับ"

เก่งกล้าเอ่ยตอบสมพรด้วยสีหน้าที่เศร้าเล็กน้อย เพราะว่าอยากจะอยู่รอใบแก้วและกลับเข้าห้องด้วยกัน แต่ก็ทำไม่ได้เพราะงานที่จะต้องทำในวันพรุ่งนี้ เก่งกล้านั้นจะต้องตื่นแต่เช้า ถ้าหากเขาพักผ่อนไม่เพียงพอ อาจจะทำงานไม่ไหว ก่อนที่ร่างสูงใหญ่ของเก่งกล้านั้นจะเดินออกจากห้องครัวไปอย่าเงียบ ๆ ในหัวก็ยังคงคิดถึงแต่ใบแก้ว คนที่เก่งกล้านั้นรู้สึกดีด้วย

---