ตอนที่ 32 นายจะต้องรับผิดชอบ

"เสียงดังอะไร ทำไมถึงน่ารำคาญขนาดนี้"

น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยออกมาด้วยความรำคาญจนพวกเขาทุกคนที่อยู่ในครัวนั้น ถึงกับต้องหันมามองน้ำเสียงที่น่ากลัว 

"คุณท่าน!"

ทุกคนเอ่ยเรียกคุณท่านด้วยความตกใจ เมื่อเห็นร่างสูงของคุณท่านยืนอยู่ตรงหน้าและกอดอกมองมาที่พวกเขาด้วยความหงุดหงิด จนใบแก้วที่อยู่อ้อมกอดของเก่งกล้านั้นถึงกับรู้สึกหวาดหวั่นกลัวเมื่อได้เจอกับคุณท่านอีก 

"อึก"

สายตาคมดุของคุณท่านเหลือบมองมาที่ใบแก้วด้วยความไม่พอใจ เมื่อเห็นใบแก้วถูกโอบกอดโดยเก่งกล้า คนที่คุณท่านได้เอ่ยปากสั่งใบแก้วว่าห้ามยุ่งหรืออยู่ใกล้กับเก่งกล้าก่อนที่จะออกมาจากห้องอย่างเด็ดขาด ร่างกายเรียวสวยที่บอบช้ำนั้นสั่นอย่างอัตโนมัติ รู้สึกขนลุกเสียวสันหลังไปทั่วร่าง เพราะรับรู้ถึงความรู้สึกของคุณท่านที่ไม่พอใจเป็นอย่างมาก

"คุณท่านคะ ขอโทษด้วยนะคะที่เสียงดัง พอดีชมพู่มันไม่ยอมออกจากที่นี่"

สมพรนั้นเอ่ยน้ำเสียงกลัวเล็กน้อยเมื่อคุณท่านเอ่ยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ ก่อนที่จะหันมาสนใจชมพู่ที่ยืนสั่นระริกด้วยความกลัว เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่คุณท่านดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก แม้ว่าปกติจะดูน่ากลัวแล้วก็ตาม แต่วันนี้คุณท่านกลับดูน่ากลัวจนพวกเขารู้สึกใจสั่นไม่หยุด 

"ไม่พอใจเหรอ สมพรไม่ได้บอกหรือไงว่าที่เธอต้องออกจากที่นี่ มันเป็นเพราะอะไร"

"ฮึก คุณท่านคะ ชมพู่ขอโทษ แต่อย่าไล่ชมพู่ออกเลยนะคะ ชมพู่ไม่มีที่ไปจริงๆ"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงสั่นพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาด้วยความกลัวและเสียใจที่ถูกคุณท่านเอ่ยปากไล่ และเอ่ยน้ำเสียงเย็นชาจนรู้สึกปวดใจไปหมด 

"ขอโทษงั้นเหรอ ที่ผ่านมาเธอไม่มีการปรับปรุงอะไรเลย และฉันรู้ว่าสมพรให้โอกาสเธอหลายครั้ง แต่ตัวเธอนั้นก็ไม่ปรับปรุงพฤติกรรม ฉันไม่ต้องการคนใช้ที่ไม่ได้เรื่อง"

"ฮึก ฉันรู้ค่ะว่าทำตัวไม่ดี ให้โอกาสฉันได้ไหมคะคุณท่าน ฉันสัญญาว่าจะปรับปรุงตัวให้ดีอย่างแน่นอน"

"...."

ใบแก้วมองชมพู่ที่พนมมือและพูดขอร้องขอโอกาสจากคนใจร้ายอย่างคุณท่านไปทั้งน้ำตา มันทำให้ใบแก้วรู้สึกสงสารชมพู่ และคิดว่าชมพู่นั้นสมควรได้รับโอกาส ถึงแม้ว่าจะทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังหวังว่าชมพู่นั้นจะปรับตัวอย่างแน่นอน แต่ทุกคนในนี้ไม่ได้คิดเหมือนอย่างใบแก้ว คนที่ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่สมควรได้รับโอกาส แม้ว่าจะรู้สึกสงสาร แต่ก็ไม่อยากจะมาเหนื่อยใจกับชมพู่อีก

"จะปรับปรุงตัว?"

"ช..ใช่ค่ะ ให้โอกาสฉันนะคะคุณท่าน"

"ไม่แล้ว ฉันไม่ชอบคนที่ผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอสมควรออกจากที่นี่ เพราะฉันไม่ต้องการคนที่ไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเอง"

"ฮึก ขอร้องนะคะ ให้โอกาสฉันอีกครั้ง เป็นครั้งสุดท้าย ฉันจะไม่ทำตัวไม่ดีอีกแล้ว"

ชมพู่รู้สึกเจ็บปวดกับคำพูดเย็นชาของคุณท่าน ท่าทีของคุณท่านดูเยือกเย็นและจะไม่ให้โอกาสชมพู่อีก นั่นทำให้ชมพู่รู้สึกปวดร้าวไปหมด เพราะว่าในใจนั้นมีความรู้สึกดีต่อคุณท่าน ก่อนที่ตัวเธอนั้นจะนั่งทรุดลงกับพื้นด้วยความสิ้นหวัง

"พรุ่งนี้เช้า หวังว่าฉันจะไม่เห็นเธอ"

"ห..ให้โอกาสพี่ชมพู่เถอะครับ"

น้ำเสียงหวานใสเอ่ยกับคุณท่านด้วยน้ำเสียงเบา แต่ก็ทำให้ทุกคนนั้นได้ยิน ก่อนจะหันไปมองใบแก้วที่กำลังสบตามองคุณท่านด้วยสายตาที่หวั่นไหวและเจ็บปวด เก่งกล้าที่โอบใบแก้วอยู่นั้นก็ตกใจเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าใบแก้วจะพูดออกมาแบบนี้ และไม่สมควรพูดออกมา เพราะว่าคุณท่านนั้นได้ตัดสินใจไปแล้ว แล้วตอนนี้คุณท่านก็ดูจะอารมณ์เสียเป็นอย่างมาก 

"ใบแก้ว..."

ชมพู่ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจเช่นกัน ไม่คิดว่าจะมีคนมาขอร้องให้เธออยู่ต่อ แถมคนที่ขอร้องให้เธอนั้นก็เป็นคนที่เธอเกือบจะทำร้ายและต่อว่ามาอย่างรุนแรงเสมอ 

"นายว่าอะไรนะ"

"ห..ให้โอกาสพี่เขาเถอะครับ พี่เขาสำนึกผิดแล้ว"

ร่างสูงเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบนิ่งและมองใบแก้วมาด้วยความไม่สบอารมณ์ เพราะการที่เขาได้ตัดสินใจไปแล้วนั้น ทุกคนต้องเชื่อฟังแล้วก็ต้องยอมรับในคำสั่งของเขา

"ไหนนายบอกฉันมาทีซิ ว่าทำไมถึงให้โอกาสเธอ"

"พ..เพราะพี่ชมพู่สำนึกผิดแล้ว คุณท่านอย่าไล่พี่เขาออกเลยครับ"

"แล้วนายแน่ใจได้ยังไง ว่าเธอสำนึกผิดจริง เพราะว่าเธอขอร้องอ้อนวอนงั้นเหรอ นายถึงคิดว่าเธอสำนึก"

"ใช่ครับ เพราะพี่ชมพู่สัญญาว่าจะไม่ทำตัวแบบนี้อีก"

ใบแก้วเอ่ยบอกคุณท่านที่ตอนนี้ดูน่ากลัวสุด ๆ และใบแก้วนั้นก็มั่นใจว่าชมพู่นั้นจะปรับปรุงตัวเองให้ดีกว่าแต่ก่อน เพราะเชื่อคำสัญญาของพี่ชมพู่ แต่สำหรับคุณท่านและคนอื่น ๆ นั้น ไม่ได้อยากให้โอกาสชมพู่อีกแล้ว 

"แล้วนายแน่ใจได้ยังไง ว่าเธอจะทำตามที่พูด"

"เพราะว่าพี่เขา...สำนึกผิดแล้ว"

"นายมั่นใจได้ยังไงว่าเธอสำนึกผิด เวลาคนที่หมดหนทางก็มักจะพูดเอาเข้าตัวเองเสมอ ขอแค่ให้ได้โอกาสอีกสักครั้งหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วก็ไม่ได้ปรับปรุงอะไร โดยเฉพาะคนที่ทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า"

ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งจนพวกเขาทุกคนถึงกลับรู้สึกหายใจไม่เต็มอิ่ม ยิ่งใบแก้วพูดมากเท่าไหร่ ร่างสูงก็ยิ่งทำให้พวกเขารู้สึกกดดันและอึดอัด 

และร่างสูงนั้นก็ไม่เชื่อว่าคนอย่างชมพู่นั้นจะกลับตัวได้ เพราะที่ผ่านมาได้โอกาสมาหลายครั้ง แต่ก็เลือกที่จะทำผิด เมื่อความอดทนนั้นมันหมดลง เธอนั้นก็ต้องยอมรับในสิ่งที่เธอทำ 

แต่เธอกลับไม่ยอมที่จะออก เพราะเหตุผลอะไรกันล่ะ ไม่อยากออกเพราะไม่มีที่จะไป ทั้งที่เธอก็ไม่ได้ไปมือเปล่า เพราะเขานั้นก็ให้เงินจำนวนมาก หรือไม่ยอมแพ้ในสิ่งที่เธอนั้นยังไม่ได้กันแน่ 

ร่างสูงนั้นเจอคนประเภทนี้มาเยอะ และเขาก็รู้สึกรังเกียจและสนุกในยามที่พวกมันขอร้องอ้อนวอนเขา ให้โอกาสพวกมันอีกครั้ง แต่สุดท้ายแล้วพวกมันก็ทรยศ 

"ให้โอกาสพี่เขาเถอะครับ พี่เขากลับใจแล้ว"

"ใบแก้ว อย่าเลย ชมพู่มันไม่มีทางกลับใจได้หรอก ที่ผ่านมาพี่สมพรให้โอกาสหลายครั้งแล้ว"

อ้อนเอ่ยกลับใบแก้วที่เอ่ยปากขอร้องคุณท่านอีกครั้งว่าให้โอกาสชมพู่ ทั้งที่ชมพู่นั้นไม่สมควรได้โอกาสอีก 

"ทุกคนในที่นี้ มีใครอยากให้โอกาสนอกจากใบแก้วบ้าง"

ร่างสูงเอ่ยถามทุกคนที่ยืนนิ่งและไม่ได้พูดอะไรในระหว่างที่เขาและใบแก้วนั้นสนทนากัน เพราะร่างสูงรู้อยู่แก่ใจว่าทุกคนในที่แห่งนี้ไม่มีใครอยากให้โอกาสชมพู่อีก มีแต่เพียงใบแก้วเท่านั้นที่แปลกประหลาด

"...."

และร่างสูงนั้นก็รู้ดี ว่าคนอย่างชมพู่นั้นจะไม่กลับใจเด็ดขาด ขณะที่ใบแก้วเอ่ยปากขอร้องเขานั้น ใบแก้วไม่ได้หันไปสนใจหรือมองชมพู่เลย ว่าเธอนั้นกำลังทำสีหน้าแบบไหน ถ้าอยากจะได้โอกาสจากคนอื่นจริง ๆ นั้น ทำไมเธอถึงไม่พูดอะไรเลยล่ะ ทำไมถึงให้ใบแก้วพูดขอร้องอยู่คนเดียว และร่างสูงนั้นก็เห็นว่าชมพู่นั้นยิ้ม 

"ไม่มีค่ะคุณท่าน ฉันจะไม่ให้โอกาสอีกแล้ว เพราะฉันให้โอกาสหลายรอบแล้วค่ะ"

"ฉันก็ด้วยค่ะ ชมพู่ไม่สมควรได้รับโอกาส"

สมพรและอ้อนนั้นเอ่ยปากบอกคุณท่านว่าจะไม่ให้โอกาสชมพู่อีก เพราะพวกเธอสองคนนั้นผิดหวังกับชมพู่มามาก นั่นทำให้ใบแก้วเมื่อได้ยินคำตอบนั้นถึงกลับรู้สึกเศร้าเล็กน้อย ต่างจากชมพู่ที่มีสีหน้าที่ไม่พอใจกับคำพูดของสมพรและอ้อน ส่วนเก่งกล้านั้นก็ไม่คิดที่จะให้โอกาสชมพู่ เพราะชมพู่นั้นคิดจะทำร้ายใบแก้ว 

"เอาไงล่ะ ทุกคนในที่นี้ไม่มีใครอยากให้โอกาสเธอ นายจะยังยืนหยัดอยู่อีกเหรอ"

"อึก ครับคุณท่าน แก้วเชื่อว่าพี่ชมพู่จะสำนึกผิดแล้วจริง ๆ"

"ก็ได้ ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง"

"จริงเหรอคะคุณท่าน! คุณท่านจะให้โอกาสฉันอีกเหรอคะ"

ชมพู่เอ่ยน้ำเสียงดีใจเมื่อได้ยินว่าคุณท่านจะให้โอกาสเธออีกครั้ง จากที่มีสีหน้าที่ตลบตะแลงกับเปลี่ยนเป็นดีใจจนคุณท่านรู้สึกขยะแขยง ใบแก้วนั้นก็มี สีหน้าที่สบายใจ เมื่อคุณท่านให้โอกาสชมพู่ ก่อนที่คุณท่านนั้นจะกระตุกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ 

"แต่ถ้าหากเธอทำผิด นายจะต้องรับผิดชอบ ไม่ว่าจะเป็นการลงโทษแบบไหนก็ตาม"

"ได้ครับ"

"ใบแก้ว! อย่าเลย"

เก่งกล้านั้นรีบเอ่ยห้ามใบแก้วทันที เพราะว่าไม่คิดจะเชื่อใจชมพู่อยู่แล้ว เก่งกล้าไม่อยากให้ใบแก้วเดือดร้อนเพราะเธอ ดูจากสมพรและอ้อนนั้นที่อยู่กับชมพู่มานานนั้น ก็ไม่อยากจะให้โอกาสเธอเลย แต่ใบแก้วกับไร้เดียงสาและไม่ทันคน ถึงทำให้เก่งกล้ารู้สึกร้อนรนไปหมด 

แถมใบแก้วนั้นก็ไม่ลังเลเลยสักนิด เอ่ยตอบร่างสูงออกไปอย่างรวดเร็ว นั่นทำให้ร่างสูงนั้นอยากจะขำออกมากับความโง่เขลาของใบแก้ว ที่ใจดีและเป็นคนดีเกินไปกับคนที่ไม่สมควรจะให้โอกาสอีก 

"ใบแก้วพี่ขอ เธอไม่สำนึกผิดจริงหรอก อย่าเดือดร้อนไปกับเธอเลย"

"พี่เก่งกล้า...แต่แก้วเชื่อว่าพี่ชมพู่จะไม่ทำ"

ใบแก้วหันมามองเก่งกล้าที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เป็นห่วงตน และแขนที่โอบประคองตนนั้นก็โอบกระชับแน่นขึ้น จนทำให้ร่างสูงที่ยืนมองอยู่ตรงหน้านั้นถึงกับมีสีหน้าที่บึ้งตึงจนคิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเอ่ยน้ำเสียงที่โคตรจะหงุดหงิด 

"สรุปเป็นอันตกลง นายให้โอกาสเธอ แต่ถ้าเธอทำอะไรผิดขึ้นมา นายต้องรับผิดชอบ และฉันจะเป็นคนลงโทษนายเอง ไม่มีข้อโต้แย้งอะไรทั้งสิ้น"

"ครับคุณท่าน แก้วเข้าใจแล้วครับ"

"แล้วอีกอย่าง เวลางานไม่ควรจะไปทำอย่างอื่น เพราะฉันไม่ชอบคนที่ไม่มีความรับผิดชอบในหน้าที่ ถ้าเจออีกฉันจะไล่ออกทันที"

เอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งด้วยความโมโห นัยน์ตาคมดุนั้นเหลือบมองเก่งกล้าด้วยความไม่พอใจ และมองมือที่โอบกอดใบแก้วอย่างแนบแน่น มันทำให้เขานั้นรู้สึกโกรธเป็นอย่างมาก ที่ใบแก้วไม่เชื่อฟังเขา ทั้งที่เขานั้นก็สั่งอย่างเด็ดขาด 

"แยกย้ายกันได้ ใบแก้วนายตามฉันมา เพราะฉันมีเรื่องจะคุยกับนายเป็นการส่วนตัว"

"อึก มีเรื่องอะไรเหรอครับ"

"ถ้าพูดถามเป็นครั้งที่สองอีก ฉันจะลงโทษนาย"

"ค..ครับ แก้วไม่พูดแล้ว"

---