ตอนที่ 73 ใบแก้วเป็นคนสำคัญของคุณท่าน

บ้านสวนรัฐนากรณ์ ณ ห้องนอนยายสุข

"อยากได้อะไรอีกไหมคะคุณยาย" 

วิมลหญิงสาวที่มีหน้าที่ดูแลอาหารการกินของยายสุข เธอเอ่ยน้ำเสียงถามอย่างสุภาพและเป็นมิตร ใบหน้าแต่งเต็มไปด้วยรอยยิ้มของเธอ 

"ไม่มีอะไรแล้วจ้ะหนูวิมล ขอบคุณนะจ๊ะ" 

น้ำเสียงเบาของหญิงสาววัยชราเอ่ยออกมาพร้อมรอยยิ้มที่สดใส แม้จะเจ็บป่วยก็ตาม แต่ตัวของเธอกับดูแข็งแรงและยิ้มแย้มเสมอ มันทำให้ใครบางคนที่แอบยืนมองอยู่หน้าประตูนั้นถึงกับน้ำตาคลอ 

"ยายจ๋า...."

ร่างบางของใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงหวาน ด้วยความรู้ดีใจที่ได้เจอกับยาย แต่ก็รู้สึกเสียใจที่ไม่ได้มาดูแลยาย แต่พอมาได้เห็นสีหน้าของยายคนที่ใบแก้วรักสุดหัวใจ แม้ว่ายายจะเจ็บป่วยก็ตาม แต่ยายก็ยังคงยิ้มสู้เสมอ นี่แหละมันทำให้ใบแก้วมีกำลังใจและอยากจะสู้กับชีวิต ใบแก้วอยากจะเข้มแข็งเหมือนกับยายของเขา 

"หนูเต็มใจทำให้ค่ะ งั้นคุณยายพักผ่อนนะคะ อยากได้อะไรให้กดกริ่งตรงนี้ เดี๋ยวหนูจะรีบมา"

ใบแก้วมองหญิงสาวที่ชื่อ วิมล เธอเอ่ยน้ำเสียงนุ่มนวลกับยายของเขาและดูเหมือนเธอจะเต็มใจทำอย่างมาก เพื่อทำให้ยายของเขาสบายใจและสะดวกสบาย และมันเป็นเพราะคุณท่านที่จัดสรรเลือกคนที่ดีมาดูแลยายของเขา แถมสถานที่แห่งนี้ก็ดูน่าอยู่ บรรยากาศที่อบอุ่นชวนให้สงบและผ่อนคลาย 

"คุณท่าน....ก็ทำเพื่อหลอกแก้ว"

แก้วไม่อยากจะเชื่ออะไรคุณท่านอีกแล้ว เพราะสิ่งที่คุณท่านทำดีก็เพื่อหวังผล ใช้ยายของแก้วมาต่อรอง เพื่อที่จะทำให้แก้วยอมแพ้ แล้วมันก็ได้ผล เพราะแก้วรักยายมาก ต่อให้แก้วต้องโดนคุณท่านทำร้ายจิตใจก็ตาม แก้วก็ยอม

"คนเลว แก้วเกลียดคุณท่าน"

 แต่ตอนนี้แก้วจะไม่ยอมคุณท่านแล้ว สุดท้ายคุณท่านก็ยังเป็นคนที่เห็นแก่ตัว สนใจแต่ความรู้สึกของตัวเอง ถ้าหากสำนึกผิดจริง ทำไมถึงไม่ปล่อยแก้วไปล่ะ แก้วไม่อยากจะมารู้สึกดีกับคุณท่านอีกแล้ว

พรึ่บ

"!!!'

"ค..คุณใบแก้ว"

ใบแก้วที่ยืนคิดอยู่ในหัวนั้นถึงกลับต้องสะดุ้งตกใจ เมื่อประตูได้เปิดออกพร้อมกับได้เจอวิมล เธอเองก็รู้สึกตกใจแล้วก็เรียกชื่อของใบแก้ว เพราะไม่คิดว่าใบแก้วจะมาอยู่ที่นี่ 

"เอ่อ ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่เหรอคะ" 

วิมลเธอเอ่ยถามด้วยความสงสัยและตกใจเป็นอย่างมากเมื่อได้เจอกับใบแก้วเด็กหนุ่มหน้าตาสะสวยน่ารักจิ้มลิ้ม มันช่างสะกดสายตาของเธอจริงๆ ไม่แปลกใจเลยถ้าหากคุณท่านจะชอบใบแก้ว

"แก้วอยากมาเจอยายครับ ขอโทษที่ทำให้ตกใจนะครับ" 

"ฉันต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายขอโทษ ที่ทำให้คุณใบแก้วตกใจ ฉันชื่อวิมลนะคะ เป็นคนดูแลคุณยายสุข"

"ขอบคุณนะครับที่ดูแลยายของแก้ว แล้วคุณรู้จักแก้วด้วยเหรอครับ"

"รู้จักสิคะ ก็คุณใบแก้วเป็นคนสำคัญของคุณท่าน คนใช้ที่นี่ก็รู้จักคุณใบแก้วทั้งนั้นเลยนะคะ"

"....."

ทำไมถึงมีแต่คนบอกว่าแก้วเป็นคนสำคัญของคุณท่าน ทั้งที่ก็ไม่ใช่เลยสักนิด แก้วเป็นเพียงแค่ของเล่นที่คุณท่านจะทำยังไงกับแก้วก็ได้ ไม่สนใจความรู้สึกและย่ำยีแก้วด้วยความสนุก แล้วที่แก้วสงสัยไปมากกว่านั้น ทำไมถึงมีแต่คนรู้จักแก้ว ทั้งที่แก้วยังไม่เคยเห็นหน้าของเธอเลยด้วยซ้ำ เป็นเพราะว่าคุณท่านงั้นเหรอ

"เเก้วไม่ใช่คนสำคัญของคุณท่านหรอกครับ"

"เอ่อ ดิฉันว่าใช่นะคะ คุณท่านกำชับและเน้นย้ำดิฉันให้ดูคุณยายของคุณใบแก้วให้ดีที่สุด อะไรที่ทำให้คุณยายรู้สึกสบายใจก็ต้องทำค่ะ ฉันว่าคุณใบแก้วและคุณยายเป็นคนที่คุณท่านห่วงใยนะคะ"

"อึก ไม่จริงหรอกครับ ที่คุณท่านทำก็เพื่อหวังผลเท่านั้น ขอบคุณนะครับที่ดูแลยายของแก้วเป็นอย่างดี ตอนนี้แก้วเข้าไปหายายได้ไหมครับ"

แก้วไม่อยากได้ยินคำว่าคุณท่านหรือความห่วงใยของคุณท่านอื่น เพราะแก้วไม่สามารถเชื่อได้อีกแล้ว เพราะสิ่งที่คุณท่านทำเพื่อแก้ว มันก็เพราะผลประโยชน์เท่านั้นนั่นแหละ คนอย่างคุณท่านไม่ได้รักแก้วจริงๆหรอก แก้วมาที่นี่เพื่อจะสนใจแต่ยายคนเดียวเท่านั้น และแก้วก็ไม่อยากจะคิดถึงคุณท่านด้วย 

"เอ่อ ได้สิคะ คุณใบแก้วเข้าไปได้เลย ถ้าคุณยายได้เห็นคุณใบแก้ว คุณยายคงจะมีความสุขมากเลยนะคะ"

"ง..งั้นเหรอครับ แก้วไม่กล้าสู้หน้ายายเลย แก้วดูแลยายได้ไม่ดี" 

ใบแก้วพูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด ที่ตัวของเขาไม่สามารถดูแลยายได้ ซ้ำยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่ายายของตัวเองเจ็บป่วยมาโดยตลอด 

"อย่าคิดแบบนั้นสิครับนายหญิง นายหญิงไม่ผิดนะครับ"

"!!!"

"คุณชญานนท์ นายหญิง?"

วิมลเธอเอ่ยเรียกชื่อชญานนท์เมื่อตัวของเขาเดินเข้ามาและมองมาที่ใบแก้ว ท่ี่ก็หันมามองชญานนท์ด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ เมื่อชญานนท์เผลอลืมตัวเรียกใบแก้วว่านายหญิง และนั่นก็ทำให้วิมลรู้สึกตกใจเมื่อได้ยินชญานนท์เอ่ยสรรพนามที่ใช้เรียกกับใบแก้วว่านายหญิง 

"นายหญิงอะไรกันครับ แก้วไม่ใช่นายหญิงซะหน่อย"

"อุ๊ย! ขอโทษครับคุณใบแก้ว พอดีผมลืมตัว" ชญานนท์รีบเอ่ยปากขอโทษใบแก้วทันที เมื่อเผลอตัวลืมเรียกใบแก้วว่านายหญิง 

"....." ส่วนวิมลเธอก็มองด้วยความงุนงงและไม่เข้าใจกับสถานการณ์ในตอนนี้ แล้วทำไมถึงเรียกใบแก้วว่านายหญิง หรือว่าจะมีเรื่องอะไรมากกว่านั้น ที่ตัวของเธอไม่รู้ 

"แล้วก็ไม่ต้องเรียกแก้วว่าคุณเถอะครับ คุณชญานนท์อายุมากกว่าแก้วนะครับ มาเรียกแก้วแบบนี้ แก้วไม่ชิน"

"ให้ผมเรียกเถอะครับ เดี๋ยวคุณท่านจะโมโหผม"

"ก็เรื่องของคุณท่านสิครับ เเก้วไม่ได้สนใจคุณท่านซะหน่อย เพราะงั้นเรียกแค่ชื่อเล่นก็พอเถอะครับ" 

ทำไมคุณท่านถึงชอบบังคับคนอื่นด้วย แก้วเป็นเด็กอายุน้อยกว่าคุณชญานนท์หลายปี จะมาเรียกแก้วว่าคุณ แก้วก็ไม่ชิน แล้วทำไมคุณท่านจะต้องมาโมโหเรื่องเล็กน้อยด้วย ก็แค่คนอื่นเรียกแก้วด้วยชื่อเล่นก็เท่านั้น 

"ไม่ได้ครับ ๆ ไม่งั้นผมโดนคุณท่านดุแน่ ให้ผมเรียกคุณใบแก้วแบบนี้เถอะครับ เพราะคุณใบแก้วเป็นภรรยาของคุณท่านนี่ครับ"

"อะไรนะคะ! ภรรยา?" วิมลเธอเอ่ยน้ำเสียงออกมาด้วยความตกใจ และรีบหันไปมองหน้าใบแก้วที่ตอนนี้มีสีหน้าที่ไม่ค่อยดีนัก 

"อึก แก้วไม่ใช่ภรรยาของคุณท่านซะหน่อย"

"ต..แต่ว่าคุณใบแก้วจดทะเบียนสมรสกับคุณท่านแล้วนะครับ เพราะงั้นให้ผมเรียกว่าคุณใบแก้วเถอะครับ" 

ชญานนท์เอ่ยน้ำเสียงติดขัดเพราะตอนนี้ใบแก้วมีสีหน้าที่บึ้งตึงและไม่พอใจเป็นอย่างมากเมื่อตัวของชญานนท์พูดว่าใบแก้วเป็นภรรยาของคุณท่านที่ถูกต้องตามกฎหมาย เหมือนกับว่ากำลังตอกย้ำความเป็นจริงในตอนนี้ มันทำให้ใบแก้วรู้สึกเจ็บปวด และนึกถึงคุณท่าน

"ก็ได้ครับ จะเรียกแก้วว่ายังไงก็ช่าง แต่อย่าเรียกแก้วว่านายหญิงก็พอ เพราะแก้วไม่ได้อยากเป็นเมียของคุณท่านเลย"

"ขอบคุณครับ ผมสบายใจขึ้นมาหน่อย" ทำไมคุณใบแก้วเวลาโกรธแล้วโมโหถึงน่ากลัวแบบนี้นะ คุณใบแก้วคงเกลียดคุณท่านมาก ขนาดไม่อยากจะยอมรับความจริงเลยว่าเป็นเมียของคุณท่านแล้ว ผมไม่แปลกใจเลยว่าทำไมคุณท่านถึงน้ำตาคลอ เพราะคุณใบแก้วในตอนนี้น่ากลัวสุดๆ 

"เฮ้อ แก้วขอโทษนะครับ ที่ใส่อารมณ์ แก้วไม่ตั้งใจ แก้วแค่หงุดหงิดคุณท่าน"

"ผ..ผมเข้าใจครับคุณใบแก้ว เพราะงั้นอย่าซีเรียสเลยนะครับ ผมไม่ได้คิดอะไร"

"ขอบคุณครับ งั้นแก้วขอเข้าไปดูยายก่อนนะครับ แก้วอยากพูดคุยกับยาย"

"ได้เลยครับ เพราะงั้นคุณใบแก้วอย่าโทษตัวเองเลยนะครับ คุณใบแก้วทำเต็มที่ที่สุดแล้ว และคุณยายก็ไม่อยากให้คุณใบแก้วโทษตัวเอง"

"......" แม้ว่าชญานนท์จะพูดแบบนั้นออกมา แต่ใบแก้วก็โทษตัวเองอยู่ดี ถ้าหากดูแลและใส่ใจยายมากกว่านี้ ตัวของเขาคงจะไม่ต้องมารู้สึกผิด ยายเป็นคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของใบแก้ว เพราะเป็นคนที่เลี้ยงดูใบแก้วมาตั้งแต่ยังเด็ก ยายจึงเป็นคนที่สำคัญสำหรับใบแก้วมาก 

"ค..คุณใบแก้ว เป็นอะไรหรือเปล่าครับ"

"ไม่เป็นไรครับ" 

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงเบาบอกกับชญานนท์ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เป็นห่วงใบแก้ว เพราะใบแก้วเจอแต่เรื่องที่ทำร้ายความรู้สึกมาเยอะ โดยเฉพาะกับคุณท่านที่เป็นสาเหตุ แถมก่อนไปคุณท่านก็กำชับบอกให้เขาและทุกคนดูแลใบแก้วให้ดี เพราะไม่อยากทำให้ใบแก้วทุกข์ใจหรือไม่สบายใจไปมากกว่านี้ 

แอ็ด

"....."

ใบแก้วนั้นหันมาทางประตูห้อง สองมือเล็กสั่นไหวแตะสัมผัสที่ประตูห้องด้วยสีหน้าที่ดีใจแต่ก็แฝงไปด้วยความเสียใจ ความรู้สึกจุกที่อกยังคงชัดเจนเสมอ ก่อนจะผลักและก้าวเดินเข้าไปในห้องด้วยความตื่นเต้น ที่จะได้พบเจอและพูดคุยกับยายของตัวเอง 

พรึ่บ

"!!!!"

เมื่อใบแก้วเดินเข้าไปนั้น ก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นยายของตัวเองกำลังนอนมองมาที่ใบแก้วด้วยรอยยิ้มเหมือนอย่างเช่นเคย ได้สบตามองดวงตาที่นุ่มนวลเต็มไปด้วยความห่วงใยนั้น 

"ฮึก..."

ทำเอาหัวใจดวงน้อยที่แน่นจนรู้สึกจุกอก ไปด้วยความเจ็บปวดและความเสียใจในหลายๆ อย่าง ในตลอดหลายวันที่ผ่านมา กำลังระบายออกมาจากดวงตากลมสวยทั้งสองข้างที่หลั่งน้ำตาออกมาจนหยดไหลอาบแก้ม

"บ..ใบแก้วหลายยาย"

ตัวของเธอเอ่ยเรียกใบแก้วด้วยความรู้สึกคิดถึงและดีใจเป็นอย่างมากเมื่อได้พบเจอกับหลานชายตัวน้อยของเธออีกครั้ง แล้วเมื่อได้เห็นน้ำตาที่หลั่งไหลออกมาจากใบแก้ว มันก็ทำเอาตัวของเธอสั่นสะท้านไปทั้งตัว เพราะแววตาของใบแก้วมันมีความเจ็บปวดแฝงอยู่ในนั้น และตัวของเธอก็รับรู้ได้ทันทีเลย ว่าใบแก้วต้องเจอกับเรื่องที่ทำให้เสียความรู้สึกมากแน่

"ฮึก ย..ยายครับ แก้วคิดถึงยายมากเลย"

ใบแก้วไม่รอช้ารีบเข้าไปสวมกอดยายสุขทันที เพราะความรู้สึกคิดถึงมันมากเหลือเกินจนใบแก้วรู้สึกดีมากที่ได้เจอกับยายและได้กอดยายอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่อยู่ในจิตใจนั้นเริ่มเบาบางลงเมื่อได้กอดคนที่ตัวเองรัก เพราะยายเป็นคนที่เยียวยาจิตใจดวงน้อยๆ ของใบแก้วเสมอ 

"อึก ใบแก้วร้องไห้ทำไมลูก"

"ฮึก แก้วคิดถึงยาย คิดถึงมากๆ เลยครับ"

"เด็กดีของยาย ยายก็คิดถึงหลานเหมือนกัน ยายดีใจนะที่ได้เจอหลาน"

ยายสุขเธอเอ่ยน้ำเสียงอ่อนโยนและนุ่มนวล เต็มไปด้วยความรู้สึกดีใจที่ได้กอดหลานชายคนนี้ มืออันเหี่ยวย่นของเธอนั้นลูบปลอบประโลมแผ่นหลังเล็กของใบแก้วที่สั่นสะอื้นร้องไห้

 ไม่ว่าใบแก้วจะเติบโตมากแค่ไหน เธอก็ยังคงเป็นห่วงใบแก้วเสมอ เพราะเธอรู้ว่าใบแก้วเป็นคนที่เข้มแข็งแต่ก็อ่อนแอเช่นกัน คงจะต้องเจอกับเรื่องที่เลวร้ายมาอย่างแน่นอน เพียงตัวเธอมองแค่แว๊บเดียวก็รู้ทันที

"แก้วขอโทษ ที่ไม่ได้มาดูแลยายเลย แก้วไม่รู้เลยว่ายายป่วย ฮึก ขอโทษนะครับที่แก้วเป็นหลานไม่ดี"

"เด็กดีของยาย แก้วเป็นเด็กดีที่สุด และหลานดีที่สุด มันไม่ใช่ความผิดของแก้ว" 

เป็นยายเองมากกว่าที่ปกปิด เพราะยายไม่อยากให้หลานลำบาก และต้องเหนื่อยหาเงินมารักษายาย เพราะงั้นมันไม่ใช่ความผิดของแก้วเลย

"ฮึก ไม่เลยครับ แก้วเป็นหลานไม่ดี เเก้วควรจะดูแลยายให้มาก แก้วไม่น่าปล่อยให้ยายอยู่คนเดียวและออกมาทำงาน แก้วขอโทษ"

"จะบอกไม่ดีได้ยังไง แก้วเป็นเด็กดีของยายเสมอนะ แล้วที่แก้วออกไปทำงานก็เพื่ออยากหาเงินมาดูแลยายไม่ใช่เหรอ หลานเป็นเด็กดีที่สุด เพราะงั้นมันไม่ใช่ความผิดของหลานเลย"

 ตัวของเธอนั้นรู้ดีมาตลอด ว่าตัวของเธอป่วย แล้วตัวของเธอนั้นก็รู้ดีว่าใบแก้วต้องเหนื่อยมากแค่ไหนที่ต้องดิ้นรนหาเงินทุกบาททุกสตางค์ เพื่อมาหล่อเลี้ยงชีวิตของเธอ แม้ว่าจะถูกดูถูกหรือเหนื่อยมากแค่ไหนใบแก้วก็ไม่เคยยอมแพ้ ยังคงดิ้นรนและสู้ให้ถึงที่สุด จะเป็นหลานที่ไม่ดีได้ยังไง ใบแก้วเป็นเด็กที่ดีมาก เป็นหลานชายและเหมือนกับเป็นลูกชายที่เธอรักมากที่สุด 

---