ตอนที่ 74 นึกถึงคุณท่าน แล้วอยากจะอาเจียน

"ฮึก แก้วรักยาย แก้วจะไม่ปล่อยให้ยายอยู่คนเดียวแล้ว แก้วจะอยู่ดูแลยาย"

 "ยายก็รักแก้ว แก้วไม่ต้องดูแลยายหรอกนะ ตั้งใจทำงานหาเงิน เพราะตอนนี้มีคนดูแลยายตั้งเยอะเลย"

"อึก ใช่ค่ะคุณใบแก้ว พวกเราทุกคนดูแลคุณยายเป็นอย่างดีเลยค่ะ เพราะงั้นอย่าเป็นห่วงเลยนะคะ" 

วิมลเธอไม่สามารถทนดูไหวได้อีกต่อไปแล้ว เมื่อได้เห็นน้ำตาของใบแก้วและคำพูดที่โทษตัวเอง มันทำให้ตัวของวิมลรู้สึกเจ็บปวด เพราะใบแก้วเป็นเด็กที่ดีมาก แต่ก็ต้องเจอกับเรื่องเลวร้าย

"ใช่ครับ คุณใบแก้วไม่ต้องกังวลเรื่องคุณยายเลย  เพราะมีผมและทุกคนค่อยดูแลคุณยายเสมอครับ คุณท่านเองก็สั่งให้พวกผมดูแลคุณยายให้ดี"

"คุณท่าน...."  คุณท่านไม่ได้อยากจะทำด้วยใจซะหน่อย ที่ทำแบบนี้ก็เพื่อหวังผลกับแก้วทั้งนั้น แล้วยังใช้ยายในการบังคับให้แก้วยอมจดทะเบียนสมรสด้วย เเก้วไม่เชื่ออะไรคุณท่านอีกแล้ว คุณท่านเห็นแก่ตัวและเป็นคนหลอกลวงแก้ว 

"คุณท่านเป็นคนที่ใจดีมากเลยนะแก้ว แก้วโชคดีมากเลยนะลูกที่ได้ทำงานกับคุณท่าน ยายไม่เป็นห่วงแก้วเลย เพราะมีเจ้านายที่ดีอย่างคุณท่าน"

"อึก ยายชอบคุณท่านมากเลยเหรอครับ"

"ก็ต้องชอบสิ ก็คุณท่านโทรมาหา แล้วพูดคุยถามอาการยายทุกวันเลยนะ คุณชญานนท์เอาโทรศัพท์มาให้ยายคุยทุกวันเลย"

"จริงเหรอครับ? คุณท่านเนี่ยนะคุยกับยายแล้ว"

ใบแก้วถึงกับเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อได้ยินในสิ่งที่ยายพูดออกมาด้วยรอยยิ้มและมีความสุขเมื่อพูดถึงคุณท่าน ใบแก้วไม่อยากจะเชื่อ ว่าคุณท่านจะโทรมาหายายของเขา แล้วพูดคุยถามอาการของคุณยายในทุกวัน เพราะนี่มันเป็นเรื่องที่ไม่น่าเชื่อเลยสักนิด คนเลวๆ อย่างคุณท่าน สนใจความรู้สึกของคนอื่นด้วยเหรอ

"ใช่แล้ว คุณท่านเป็นคนที่ดีมากเลยนะ เวลาคุยกับยายก็คอยเอาแต่ถามว่าสบายดีไหม เจ็บป่วยตรงไหนอีกไหม แล้วอยากได้อะไรหรือเปล่า คุณท่านเป็นคนที่ดีมากเลยนะใบแก้ว"

"อึก จริงเหรอครับ แก้วไม่อยากจะเชื่อเลย"

"จริงครับ เพราะผมเป็นคนเอาโทรศัพท์มาให้คุณยายพูดคุยกับคุณท่านครับ และคุณท่านก็ใส่ใจคุณยายมากเลยนะครับนายหญิง อุ้ย! คุณใบแก้ว

"....." แก้วไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าสิ่งที่ยายพูดและคุณชญานนท์พูดมันจะเป็นความจริง เพราะคนอย่างคุณท่านเป็นคนที่เลว และน่ารังเกียจที่สุด บางทีที่ทำแบบนี้ก็อาจเป็นเพราะหวังอะไรสักอย่าง คนอย่างคุณท่านเป็นคนที่มีจิตใจที่ดีได้ด้วยเหรอ แล้วยายก็ดูจะชอบคุณท่านมากด้วย ทำไมแก้วไม่รู้เรื่องนี้เลย แล้วคุณท่านก็เอาแต่ปิดปากเงียบกับแก้วมาตลอด 

"เอ่อ เป็นความจริงนะครับคุณใบแก้ว ใช่ไหมครับคุณยาย"

"ใช่แล้วแก้ว ทำไมทำหน้าเหมือนไม่เชื่อล่ะ คุณท่านดูแลยายดีมากเลยนะ คอยถามยายตลอดเลย แก้วโชคดีมากเลยนะที่ได้เจอกับคุณท่าน"

"อึก เปล่าครับคุณยาย แก้วเชื่อครับ แก้วแค่ไม่คิดว่าคุณท่านจะทำขนาดนี้ แล้วเรื่องค่าใช้จ่ายในการรักษาล่ะครับ ยายของแก้วจะได้รับการผ่าตัดตอนไหน"

"ไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายเลยครับ เพราะคุณท่านจะเป็นคนจ่ายทั้งหมด แล้วตอนนี้ผมก็ได้พูดคุยกับคุณหมอที่มีฝีมือดีที่สุดในประเทศแล้วครับ ส่วนวันผ่าก็เป็นวันพรุ่งนี้ครับ" 

"อะไรนะครับ วันพรุ่งนี้!" 

ใบแก้วถึงกับพูดออกมาด้วยความตกใจ เพราะไม่คิดว่ายายของตัวเองจะได้รับการผ่าตัดเร็วขนาดนี้ แล้วตัวของใบแก้วก็ยังไม่ได้พูดคุยหรือดูแลยายให้มากพอเลย เวลามีแค่น้อยนิดเท่านั้น เพราะในวันพรุ่งนี้ยายจะได้รับการผ่าตัด มันทำให้ใบแก้วรู้สึกเป็นห่วงยายมาก ถึงขั้นมีสีหน้าออกมาอย่างชัดเจน

"เอ่อ ใช่ครับคุณใบแก้ว ในวันพรุ่งนี้คุณยายจะได้รับการผ่าตัด แต่คุณใบแก้วไม่ต้องเป็นห่วงนะครับ เพราะว่าคุณหมอเก่งมาก คุณยายต้องผ่านไปได้ด้วยดีอย่างแน่นอนครับ"

"อึก แต่ถึงอย่างนั้น แก้วก็เป็นห่วงยายอยู่ดีครับ แล้วแก้วก็ไม่คิดว่ามันจะเร็วขนาดนี้ ทำไมคุณท่านถึงไม่บอกอะไรกับแก้วเลย แก้วเป็นคนในครอบครัวของยายนะครับ ไม่ใช่คุณท่านซะหน่อย" 

ทำไมคุณท่านถึงเอาแต่ปกปิดเเละเงียบ ทั้งที่คุณท่านก็รู้ว่ายายเป็นคนที่สำคัญสำหรับแก้วมาก แก้วเป็นคนในครอบครัวนะครับ ทำไมคุณท่านถึงไม่บอกอะไรกับแก้วเลย คนนิสัยไม่ดี ชอบหรือไงที่ทำให้แก้วเจ็บปวดและเสียใจ 

"ก..แก้วลูก ยายไม่เป็นอะไรหรอกนะ แล้วอีกอย่างอย่าไปว่าคุณท่านเลย เป็นเพราะยายมากกว่าที่ไม่อยากให้แก้วรู้ ยายไม่อยากให้แก้วเป็นห่วงยายไปมากกว่านี้ แล้วในวันพรุ่งนี้ยายก็พร้อมแล้วนะ" 

เธอเอ่ยน้ำเสียงอย่างนุ่มนวลเมื่อได้เห็นสีหน้าของใบแก้ว ที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงตัวเธอ ก่อนที่ตัวของเธอนั้นจะลูบหัวใบแก้วอย่างเอ็นดูและปลอบประโลม เธอยังคงยิ้มอย่างสดใสและไม่มีความหวาดกลัวกับในวันพรุ่งนี้เลยสักนิด มันยิ่งทำให้ใบแก้วคือซึมหนักกว่าเดิม

"ยายครับ แต่ว่าพรุ่งนี้จะได้รับการผ่าตัดแล้วนะครับ แก้วเป็นห่วงยาย ยายพร้อมจริงๆ แล้วใช่ไหมครับ"

"เด็กดี ยายพร้อมแล้ว หลานไม่ต้องเป็นห่วงนะ ยังไงยายก็จะกลับมาหาหลานอย่างแน่นอน คุณท่านบอกกับยายว่าหมอที่จะผ่าตัดให้ยายเป็นคนที่เก่งมากเลยนะ" 

"แต่ถึงอย่างนั้น แก้วก็เป็นห่วงยายอยู่ดี พรุ่งนี้แก้วจะไปด้วย" 

"อย่าเลยแก้ว ยายบอกแล้วไงว่ายายไม่เป็นอะไร ตั้งใจทำงานเถอะนะ พรุ่งนี้ยายก็มีหนูวิมลแล้วก็คุณชญานนท์"

"อึก แต่แก้วอยากไปดูแลยาย เรื่องงานแก้วไม่สนแล้ว แก้วสนใจแต่ยายเท่านั้น" 

ยายสำคัญที่สุดสำหรับแก้วเลยนะ แก้วไม่อยากปล่อยให้ยายสู้อยู่คนเดียว แก้วอยากอยู่เคียงข้างยาย แก้วไม่สนใจงานแล้ว คุณท่านจะว่ายังไงแก้วก็ไม่สน เพราะยายสำคัญที่สุด ยังไงแก้วก็จะไปด้วยอยู่ดี 

"เฮ้อ ดื้อจังเลยลูก"

"ก็แก้วเป็นห่วงยายนี่ครับ แก้วไปไม่ได้เหรอครับ คุณท่านจะว่าหรือไง ถ้าว่าคงไม่มีเหตุผลเอาซะ"

"ถ้าหากคุณใบแก้วอยากไป ก็ย่อมได้ครับ ผมเข้าใจคุณใบแก้วดี ว่าคุณใบแก้วเป็นห่วงคุณยายมาก เดี๋ยวผมจะแจ้งคุณท่านให้ทราบนะครับ วันพรุ่งนี้เช้าจะไปที่โรงพยาบาลเลย"

"ทำไมต้องแจ้งคุณทำให้ทราบด้วยครับ คุณท่านจะไปด้วยหรือไง" 

คุณชญานนท์พูดแบบนี้มันหมายความว่ายังไง คือคุณท่านจะไปด้วยเหรอ แก้วไม่อยากเจอหน้าคุณท่าน แล้วที่จริงคุณท่านไม่จำเป็นจะต้องไปด้วยเลยด้วยซ้ำ เพราะคุณท่านไม่ใช่คนในครอบครัวของแก้วและยาย แต่เป็นคนที่นิสัยไม่ดีมากกว่า

"อ..เอ่อ ใช่ครับนายหญิง อุ๊ย! คุณใบแก้ว"

"คุณชญานนท์ แต่แก้วไม่อยากให้คุณท่านไป คุณท่านงานเยอะนี่ครับ ทำไมจะต้องไปด้วย ไม่ใช่คนในครอบครัวซะหน่อย"

"แก้วทำไมถึงพูดอย่างนี้ล่ะลูก ไม่ดีเลยนะแก้ว คุณท่านเป็นคนที่ดีมากเลยนะ"

"อึก ก็คุณท่านงานเยอะนี่ครับ ไม่ต้องมาก็ได้ แก้วกลัวว่าคุณท่านจะลำบากมากกว่า"

ทำไมยายถึงปกป้องคุณท่านล่ะ คุณท่านดีตรงไหนกัน เพราะคุณท่านแสร้งทำตัวเป็นคนดี ยายของแก้วเลยเข้าใจผิดไปด้วย แก้วไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณท่านจะเป็นห่วงยายของแก้วจริง ๆ แก้วไม่อยากเจอหน้าคุณท่าน เห็นหน้าแล้วรู้สึกอยากจะอาเจียน คิดแล้วก็รู้สึกพะอืดพะอม 

"อึก..."

"เอ่อ คุณใบแก้ว! เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมถึงหน้าซีดแบบนั้น"

"จริงด้วย! แก้วหลานเป็นอะไรหรือเปล่า จะเป็นลมเหรอ"

"อึก แก้วไม่เป็นอะไรหรอกครับ แก้วแค่หิวข้าวเฉยๆ คือว่าแก้วยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงเลย"

แก้วไม่น่าคิดเรื่องคุณท่านมากเกินไปเลย พอนึกถึงหน้าคุณท่านและคำพูดของคุณท่านมันทำเอาแค่รู้สึกอยากจะอาเจียน แล้วแก้วไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านด้วย แก้วรู้สึกเหม็นขี้หน้าคุณท่าน 

"แย่แล้ว! ถ้าคุณท่านรู้ผมตายแน่ วิมลเธอรีบไปเตรียมอาหารให้กับคุณใบแก้วเร็ว ๆ " 

ชญานนท์รีบเอ่ยปากสั่งวิมลทันที เมื่อได้เห็นสีหน้าของใบแก้วในตอนนี้ เหมือนกับคนที่เป็นลม หัวใจของชญานนท์เต้นตุบตับและคำพูดของคุณท่านก็เข้ามาในหัวว่าให้ดูแลใบแก้วให้ดี เพราะไม่อย่างนั้นคงโดนคุณท่านลงโทษแน่

"ได้ค่ะ! ฉันจะไปทำให้เดี๋ยวนี้" 

วิมลเธอตอบรับอย่างรวดเร็ว และรู้สึกเป็นห่วงใบแก้วมาก เมื่อได้เห็นสีหน้าที่ซีดของใบแก้ว ก็ทำให้เธอรู้สึกกระวนกระวาย ก่อนที่ตัวของเธอนั้นจะรีบไปที่ครัวและเริ่มทำอาหารทันที ยังไม่ทันที่ใบแก้วจะพูดอะไรออกไปเลย 

"อ..เอ่อ แก้วไม่เป็นอะไรจริงๆ ครับ"

"ไม่เป็นอะไรกันครับ นายหญิง เฮ้ย! คุณใบแก้ว โอ๊ยปากผมลืมอีกแล้ว"

"เฮ้อ คุณชญานนท์เอาอีกแล้วนะครับ ยายพักผ่อนเถอะนะครับ เดี๋ยวแก้วจะไปนั่งข้างนอก" 

คุณชญานนท์พูดหลายรอบแล้วนะครับ ถ้ายายแก้วสงสัยขึ้นมาจะทำยังไง แก้วไม่อยากให้ยายรู้เรื่องนี้เลย แล้วทำไมแก้วรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา แล้วทำไมในหัวถึงมีแต่หน้าคุณท่านเนี่ย ต้องรีบลุกออกไปจากห้องนี้ซะ ไม่งั้นแก้วอาเจียนออกมาแน่

"เดี๋ยวสิแก้ว เดี๋ยวก็เป็นลมล้มลงกับพื้นหรอก อย่าลุกขึ้นเดินเลย" 

"นั่นสิครับคุณใบแก้ว นั่งอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ผมว่าจะต้องไปเอายาดมให้คุณใบแก้วซะแล้ว"

"เอ่อ ไม่เป็นอะไรเลยครับ แก้วไม่เป็นอะไรจริงๆ ก็แค่เวียนหัวเฉยๆ เพราะงั้นแก้วจะไปอยู่ข้างนอก แล้วคุณยายพักผ่อนนะครับ"

ใบแก้วเอ่ยบอกกับยายและชญานนท์ที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เป็นห่วงเขามาก ก่อนที่ใบแก้วจะเดินออกจากห้องของยาย ด้วยสีหน้าที่ซีดและยังคงมีอาการอยากจะอาเจียนออกมา  โดยที่ยายสุขและชญานนท์ยังไม่ทันจะได้เอ่ยปากอะไรออกไปเลย 

"ทำไมถึงดื้อแบบนี้ คุณชญานนท์ไปดูใบแก้วให้ยายหน่อยได้ไหม"

"ได้สิครับคุณยาย งั้นผมขอตัวไปดูคุณใบแก้วก่อนนะครับ คุณยายพักผ่อนให้เต็มที่เลย ไม่ต้องเป็นห่วงคุณใบแก้วนะครับ"

---