LOGIN"อึก ไม่ใช่นะแก้ว แก้วเข้าใจผิดแล้ว พี่ไม่ได้มาทำเรื่องแบบนั้น พ..พี่แค่มาพูดคุยกับเพื่อน ใช่ไหมพวกมึง"
คุณท่านถึงกับสะอึกเมื่อได้เจอกับคำพูดของใบแก้ว และรีบพูดออกไปทันที เพราะไม่อยากทำให้ใบแก้วเข้าใจผิด ที่คิดว่าตัวเขามาที่นี่ก็เพื่อมานอนกับคนอื่น และหันไปทางเสี่ยมหิงค์ศรและองศาเพื่อให้พวกเขาสองคนช่วยบอกใบแก้วให้หน่อย
"....."
ใบแก้วหันไปมองเสี่ยมหิงค์ศรที่ยังคงยิ้มแย้มและมีสีหน้าที่เป็นมิตร เป็นคนที่ใบแก้วเจอในช่วงบ่าย ที่คุณท่านพูดคุยด้วยกันกับเขา แถมคุณท่านก็ยังหึงไม่เข้าเรื่องอีก และเคยได้ยินคุณท่านพูดว่าเป็นคนที่อันตราย แต่ในสายตาของใบแก้วก็ดูปกติ ยิ้มแย้มดูเป็นมิตร ไม่เห็นจะอันตรายตรงไหนเลย และก็มีผู้ชายอีกคนที่มีสีหน้าสุขุมและเรียบนิ่งแต่มุมปากกับยิ้มออกมา เมื่อใบแก้วได้สบตามองพวกเขาสองคน
"พวกคุณ...."
"หึ ๆ ผมก็ลืมแนะนำตัวไปเลย ผมได้เจอกับคุณใบแก้วในช่วงบ่ายของวันนี้ แต่ก็ยังไม่ได้ทำความรู้จักกันเลย ผมชื่อคามินทร์นะครับ เป็นเพื่อนของท่านชายภูบดี และเป็นเจ้าของผับที่นี่"
เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาเบาๆ เพราะรู้สึกเอ็นดูแล้วชอบใบแก้ว ที่ทำให้เพื่อนของเขากลัวมากขนาดนี้ ก่อนที่จะแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงที่เป็นมิตรและสุภาพ และยังคงยิ้มแย้มให้กับใบแก้ว
"ขอโทษด้วยนะครับที่ไม่ได้พูดคุยกับคุณคามินทร์ เพราะคุณท่านไม่มีเหตุผลเอาซะเลย" เอาแต่หึงหวงแก้วอยู่ได้ ไม่มีเหตุผลเลย ทั้งที่ก็เป็นเพื่อนของคุณ
"เข้าใจครับ ท่านชายภูบดีขี้หวงเมีย แต่ตอนนี้เราสองคนรู้จักกันแล้ว ดีใจมากเลยครับ"
"ไอ้เสี่ยหยุดพูดเลย แค่แนะนำตัวก็พอ ไม่ต้องเสือกยิ้มให้เมียกู"
ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อเสี่ยมหิงค์ศรเอ่ยน้ำเสียงขี้เล่นดูแพรวพราว แถมยังยิ้มหวานให้กับใบแก้ว จนร่างสูงรู้สึกหึงหวง
"คุณท่านพูดจาไม่ดีเลยครับ"
"ก..ก็มันเจ้าชู้จะตาย พี่ไม่ไว้ใจมัน แก้วอย่าไปยิ้มให้มันมาก"
"แก้วจะยิ้มให้ใครมันก็เรื่องของแก้ว แก้วไม่ได้ทำอะไรผิด"
"อึก แก้ว"
ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจกับความขี้หึงหวงของคุณท่าน จนรู้สึกรำคาญ ที่ห้ามนู่นห้ามนี่ แล้วที่ยิ้มก็เพราะว่าทักทายและเป็นมิตรกัน ไม่ได้คิดอะไรไปมากกว่านั้น ใบแก้วกอดอกและมองคุณท่านด้วยความรู้สึกโมโห จนคุณท่านหน้าซึมเหมือนหมาอีกครั้ง ทำเอาองศาที่มองอยู่ตั้งนานนั้นขำออกมาเบาๆ
"หึ ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ ผมชื่อองศา เป็นเพื่อนของภูบดี"
"คุณองศา ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันครับ"
ใบแก้วที่ตอนแรกสนใจคุณท่าน และมีสีหน้าที่บึ้งตึง แต่เมื่อองศาเอ่ยปากทักทายก็รีบหันไปมององศาทันที ด้วยสีหน้าที่ยิ้มแย้มและปกติ ต่างจากที่มองคุณท่านอย่างสิ้นเชิง นั่นทำเอาคุณท่านห่อเหี่ยวมากกว่าเดิม เมื่อเมียเมิน
"คุณใบแก้ว มานั่งเถอะครับ ดูท่าคงจะพูดคุยกันนาน หากยืนอยู่แบบนั้น ผมกลัวว่าคุณใบแก้วจะเมื่อยเอา"
"เอ่อ ขอบคุณครับ แต่ว่าแก้ว..." ทำยังไงดีล่ะ กลัวไปนั่งใกล้คุณท่าน แล้วแก้วจะอาเจียนออกมาน่ะสิ เพราะขนาดเห็นหน้าคุณท่านแก้วก็รู้สึกพะอืดพะอมแล้ว
"แก้วเป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมสีหน้าไม่ดีเลย"
คุณท่านรีบเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เพราะสังเกตสีหน้าของใบแก้วที่ดูซีด แล้วยังคงปิดปากตลอด จนคุณท่านรู้สึกเป็นห่วง อยากจะเข้าไปโอบประคอง แต่ก็กลัวว่าใบแก้วจะรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้ แม้ว่าจะมีชญานนท์อยู่ใกล้ๆ มันก็ไม่ได้ทำให้คุณท่านรู้สึกสบายใจ
"อึก ไม่ใช่เรื่องของคุณท่าน"
"ไหวไหมครับนายหญิง เห็นหน้าคุณท่านแล้วจะอาเจียนใช่ไหมครับ"
"ค..ครับ"
"อึก เห็นหน้าพี่ แก้วรู้สึกจะอาเจียนเลยเหรอ นี่แก้วเกลียดพี่มากขนาดนั้นเลยเหรอ"
ทำเอาคุณท่านถึงกับสะอึกออกมา ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ที่ใบแก้วเกลียดเขามากจนเห็นหน้าแล้วรู้สึกอยากจะอาเจียนออกมา ทำเอาเสี่ยมหิงค์ศรและองศาถึงกับตกใจและรู้สึกเป็นห่วงใบแก้วที่มีสีหน้าที่ซีด จนชญานนท์ต้องประคอง แล้วไม่คิดว่าใบแก้วจะเกลียดเพื่อนของเขามากขนาดนี้
"ชญานนท์ พาคุณใบแก้วมานั่งตรงนี้ เดี๋ยวเป็นลมขึ้นมา"
องศารีบเอ่ยปากและตบที่โซฟาเบาๆ เป็นการบอกว่าให้ใบแก้วมานั่งตรงนี้
"ไปนั่งดีกว่าครับนายหญิง"
"แต่ว่า แก้วไม่อยากนั่งใกล้คุณท่าน"
"อ..อะไรนะแก้ว อึก นี่แก้ว"
"ขอโทษนะครับนาย แต่นายไปยืนชิดกำแพง และหันหลังได้ไหมครับ นายหญิงเห็นหน้านายแล้วรู้สึกไม่ดี ผมกลัวว่านายหญิงจะอาการแย่ลง"
ชญานนท์บอกกับคุณท่านที่ตอนนี้มีสีหน้าที่ซึมมากกว่าเดิม เมื่อใบแก้วไม่อยากเห็นหน้าเขา
"อึก นี่แก้วไม่อยากอยู่ใกล้พี่ขนาดนี้เลยเหรอ"
คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงเศร้า เพราะรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก เมื่อใบแก้วเกลียดเขา แต่ถึงอย่างนั้นคุณท่านก็ทำตามที่ชญานนท์บอก เดินห่างจากใบแก้วและชิดกำแพงก่อนจะหันหน้าเข้ากับกำแพง ด้วยความรู้สึกเจ็บปวด จนน้ำตาคลอ
(น่าสงสารเลยเพื่อนผม ทำไงได้ ท่านชายภูบดีไปทำร้ายใบแก้วก่อนเอง)
เสี่ยมหิงค์ศรคิดในใจแล้วก็รู้สึกสงสารเพื่อน ที่ต้องเจ็บปวดเพราะถูกเมียเกลียดขี้หน้าเข้า เพราะไปทำร้ายใบแก้วก่อน แล้วพอมารู้ตัวอีกทีก็มีเขาอยู่เต็มหัวใจแล้ว ก็ไม่แปลกใจที่จะถูกเกลียดขนาดนี้ แต่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรก็ไม่คิดว่าใบแก้วจะมีอิทธิพลในใจของภูบดีมากขนาดนี้ ทั้งเชื่อฟังและยอมทำตาม
"เป็นยังไงบ้างครับ เอายาดมไหม" องศาก็เอ่ยปากถามใบแก้วด้วยความเป็นห่วง เมื่อใบแก้วนั่งพิงโซฟาด้วยสีหน้าที่ซีด จนพวกเขาทุกคนรู้สึกเป็นห่วงอย่างมาก
"ขอบคุณครับ แต่แก้วไม่เป็นอะไรหรอกครับมันเป็นอาการปกติ"
"อะไรนะ! อาการปกติ นี่แก้วป่วยเหรอ ทำไมแก้วไม่บอกพี่"
เมื่อผมได้ยินใบแก้วพูดออกมาแบบนั้น ก็ทำเอาผมรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก ที่ใบแก้วมีอาการเหม็นขี้หน้าผมจนอยากจะอาเจียน คือป่วยเหรอ ทำไมถึงไม่บอกผมเลย ไอ้ชญานนท์ต้องรู้เรื่องนี้แน่
"แก้วไม่ได้ป่วย คุณท่านหยุดเสียงดังได้ไหม แก้วรำคาญเสียงคุณท่าน"
"อึก ไม่ได้ป่วยจริงเหรอ พี่เป็นห่วงแก้ว พี่คงหยุดพูดไม่ได้หรอก ทำไมแก้วไม่บอกพี่"
"คุณท่านยังไม่บอกแก้วเลยว่ามาที่นี่ นอนไปกี่คนแล้วเหรอครับ คุณท่านก็ยังนิสัยเดิม มักมาก"
"อึก ไม่ใช่นะ แก้วเข้าใจผิดแล้ว พี่ไม่ได้มาทำเรื่องแบบนั้น ไม่เชื่อก็ถามเพื่อนพี่ได้เลย"
คุณท่านรีบเอ่ยปฏิเสธทันที เมื่อใบแก้วกำลังเข้าใจเขาผิด คิดว่ามานอนกับคนอื่น แต่ความเป็นจริงมันไม่ใช่แบบนั้น ตั้งแต่ในใจมีใบแก้ว ตัวของเขาก็ไม่คิดที่จะอยากนอนกับใครเลย
"ใช่ครับ ท่านชายไม่ได้นอนกับใครหรอกครับ พวกเราสามคนเพียงแค่มาพูดคุยกันไม่ได้ทำเรื่องไม่ดี เเล้วอีกอย่างท่านชายภูบดีก็ซื่อสัตย์และรักคุณใบแก้วมากเลยนะครับ"
"ใช่ครับ เพราะงั้นอย่าโกรธภูบดีเลยนะครับ"
"....."
ถึงคุณคามินทร์และคุณองศาจะพูดแบบนั้น แก้วก็ไม่อยากจะเชื่อคุณท่านเลย ว่าคุณท่านจะไม่ได้นอกกายแก้ว เดิมทีคุณท่านเป็นคนมักมากและเจ้าชู้ ดูทรงคงจะมีคู่นอนหลายคน ตอนแรกยังคิดกับแก้วเป็นแค่คู่นอนเลย แต่พอมาตอนนี้กับบอกว่ารักแก้ว แก้วไม่อยากจะเชื่อเลยสักนิด แต่.....คุณท่านก็เชื่อฟังแก้ว แถมสีหน้าตอนนี้ก็ดูปวดใจมากด้วย อย่านะ จะมาใจอ่อนกับหน้าตอนนี้ของคุณท่านไม่ได้ อารมณ์ก็ขึ้นๆ ลงๆ ปวดหัวไปหมดแล้ว
"แก้วมองพี่แบบนี้ คือไม่เชื่อพี่ใช่ไหม"
"อึก ก็คุณท่านทำตัวน่าเชื่อถือตรงไหน ก็คุณท่านเจ้าชู้มาก่อน"
"แต่ตอนนี้พี่ไม่เจ้าชู้แล้วนะ ไม่งั้นพี่จะจดทะเบียนสมรสกับแก้วทำไม"
"ก็เพราะว่าคุณท่านอยากเอาชนะแก้วไง แล้วก็ไม่ต้องมาบอกว่ารักแก้วด้วย แก้วไม่อยากได้ยิน"
แก้วไม่อยากจะเชื่อใจอะไรคุณท่านอีก แก้วไม่อยากจะเจ็บปวด ต่อให้ตอนนี้คุณท่านจะสำนึก คุณท่านก็ไม่ปล่อยแก้วอยู่ดี แล้วความเป็นจริงคุณท่านเคยทำร้ายแก้วมาก่อน แก้วรับไม่ได้เลย ที่แก้วเผลอรู้สึกดีกับคุณท่าน แต่ตอนนี้ชีวิตของแก้วเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปมากด้วย ตอนนี้แก้วกำลังโอบอุ้มลูกของคุณท่าน
"แก้วแต่พี่รักแก้วจริงๆ นะ พี่จะพิสูจน์ให้แก้วเห็น ว่าพี่รักแก้วมากแค่ไหน"
"แก้วไม่เชื่อ เดี๋ยวคุณท่านก็เบื่อแก้วกับลูก เพราะอย่างนี้ไง แก้วไม่อยากจะมีลูกกับคุณท่านเลย ทำไมจะต้องท้องด้วย"
"!!!!"
เพียงได้ยินใบแก้วพูดว่าท้องออกมา ก็ทำเอาทุกคนในห้องถึงกับตกใจ โดยเฉพาะกับคุณท่านที่ชิดกำแพงและหันมามองใบแก้วด้วยความตื่นตระหนก เหมือนนาฬิกาหยุดนิ่ง เหมือนกับว่าได้รับรู้ในสิ่งที่จะทำให้ชีวิตของเขาเปลี่ยนไป
ส่วนเสี่ยมหิงค์ศรและองศาก็อ้าปากค้างเพราะไม่คิดว่าตัวของเขากำลังจะมีหลานเร็วขนาดนี้ เพราะการมีเด็กเข้ามาในชีวิต มันทำให้ทุกอย่างของเขาสว่างสดใส โดยเฉพาะเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูอ่อนไหวกับเด็กเป็นพิเศษ
"ท..ท้อง ท้อง คุณใบแก้วท้องเหรอครับ"
เสี่ยถึงกับเอ่ยติดขัดด้วยความรู้สึกตื่นเต้นและความดีใจที่ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าตัวของเขากำลังจะมีหลาน
"....." ใบแก้วไม่ได้เอ่ยปากตอบอะไร แต่พยักหน้าเป็นคำตอบที่ว่าใช่ ใบแก้วกำลังท้อง
"โอ้พระเจ้า! นี่กูกำลังจะมีหลาน มึงได้ยินไหมไอ้โพแดง หลานกู หลานกู"
เสี่ยลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจ และเดินไปจับมือลูกน้องคนสนิทอย่างโพแดงที่อึ้งกับท่าทางของเสี่ยที่เจ้านายของตัวเอง ดูตื่นเต้นและดีใจเป็นอย่างมาก แล้วเป็นลูกของเพื่อนสนิทอย่างภูบดี คนที่เสี่ยมองเหมือนกับเป็นคนในครอบครัว
"ไอ้เสี่ยมันบ้าไปแล้ว" องศาส่ายหัวและมองเสี่ยมหิงค์ศรที่เดินวนรอบห้องเหมือนกับคนบ้า ต่างจากคนเป็นพ่อที่ตอนนี้ยืนอึ้งตกใจ พิงเข้ากับกำแพง
"ร..เรื่องจริงเหรอแก้ว แก้วไม่ได้โกหกพี่ใช่ไหม"
"เรื่องสำคัญแบบนี้ แก้วไม่โกหกคุณท่านหรอกครับ"
น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกคุณท่านอย่างชัดเจน แล้วยังคงสบตามองคุณท่านด้วยสายตาที่เจ็บปวด แต่ก็แฝงไปด้วยความรู้สึกดี ที่มีต่อคุณท่าน แม้ว่าจะเป็นความอ่อนโยนที่ได้รับจากคุณท่านเพียงไม่กี่ครั้ง มันก็ทำให้หัวใจของใบแก้วรู้สึกดีกับคุณท่านไปแล้ว อาจเป็นเพราะตัวใบแก้วมีครรภ์ เลยอ่อนไหวกับคุณท่าน
"ก...แก้วท้องลูกของพี่ สายเลือดของพี่อยู่ในตัวแก้ว พี่มีลูกแล้ว พี่มีลูกแล้ว ลูกของแก้วกับพี่"
ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ผมไม่ได้ฝันไปใช่ไหม ใบแก้วกำลังท้องลูกของผม ที่มีสายเลือดของผมกับใบแก้วคนละครึ่ง ผมกำลังจะเป็นพ่อคน โลกทั้งใบของผมเปลี่ยนไป ผม....
ตอน วันที่ลูกเกิดเมื่อถึงวันครบกำหนดคลอด ณ โรงพยาบาล 23:45 น. ห้องสูตินรีแพทย์หน้าห้องสูตินรีแพทย์นั้นมีร่างสูงใหญ่ที่สวมใส่ชุดนอนสีกลมกำลังเดินวนไปมาด้วยความกระวนกระวายใจไม่หยุด สีหน้าที่เต็มไปด้วยความเป็นห่วงภรรยาของเขาที่ครบกำหนดคลอดในวันนี้ ตอนที่กำลังจะนอนเสียงหวานก็ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และน้ำคร่ำก็แตก และแน่นอนว่าร่างสูงก็ไม่รอช้ารีบพามาโรงพยาบาลทันที แต่ก็ต้องฟังเสียงร้องโอดโอยของภรรยาก่อนที่จะมาถึงโรงพยาบาล ก็ทำเอาหัวใจของร่างสูงถึงกลับรู้สึกปวดร้าวด้วยความเป็นห่วง มาถึงโรงพยาบาลแล้วมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างสูงรู้สึกสบายใจเลย จนลูกน้องคนสนิทที่นั่งมองเจ้านายของเขาเดินวนไปมานั้น ถึงกับรู้สึกสงสารเจ้านายที่เดินไปมาไม่หยุดมา 2 ชั่วโมงแล้ว "นายครับ อย่าเป็นห่วงเลยครับ นายหญิงต้องคลอดคุณหนูน้อยปลอดภัยอย่างแน่นอนครับ" ชญานนท์พูดน้ำเสียงสุภาพบอกกับคนเป็นนายอย่างภูบดี เพื่อหวังว่าจะทำให้ภูบดีรู้สึกสบายใจได้บ้าง ที่ยังคงเป็นห่วงใบแก้วตลอดไม่หยุด"แต่ฉันก็เป็นห่วงอยู่ดี ทำไมหมอถึงไม่ให้ฉันเข้าไปด้วย"ภูบดีเอ่ยน้ำเสียงด้วยความกระวนกระวายใจ แม้ชญานนท์จะพูดออกมาแบบนั้น เพื่อที่จะหวังว่า
"คุณท่าน" น้ำเสียงหวานใสของใบแก้ว เอ่ยเรียกคุณท่านที่กำลังขับรถอยู่ จุดหมายปลายทางคือจะไปตลาด เพื่อไปซื้อของสดเอาไว้ทำอาหารให้กับใบแก้ว เมื่อคุณท่านได้ยินน้ำเสียงหวานที่นั่งอยู่ข้างๆ ตัวเอง ก็หันไปมองใบแก้วทันที"แก้วมีอะไรเหรอ เรียกพี่ทำไม หืม""คือว่าคุณท่านจะไปตลาดไหนเหรอครับ" "ทำไมถึงอยากรู้ล่ะ มีอะไรหรือเปล่า""เอ๊ะ! แก้วถามคุณท่านก่อนนะครับ ก็ต้องตอบแก้วก่อนมาสิ ไม่ใช่มาถามแก้ว"ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ เมื่อคุณท่านย้อนถาม ทั้งที่ยังไม่ตอบคำถามของเขาเลย จึงทำให้คุณแม่ตัวน้อยกอดอก และมีสีหน้าที่มุ่ยอันเป็นว่าไม่พอใจที่คุณท่านไม่ตอบ จนคุณท่านถึงกับต้องรีบเอ่ยปากขอโทษ และยิ้มกับท่าทางน่ารักของใบแก้ว"ขอโทษครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง แล้วทำไมถึงถามพี่ว่าจะไปตลาดไหน""ตลาดไก่ทองเหรอ!" น้ำเสียงหวานพูดชื่อตลาดออกมาด้วยความตื่นตกใจ แต่แฝงไปด้วยความดีใจเมื่อได้ยินชื่อตลาดนี้ "ใช่ครับ พี่จะไปตลาดไก่ทอง ปกติพี่ก็มาซื้อของที่นี่ แก้วดูตกใจนะ มีอะไรหรือเปล่า"คุณท่านถึงกับเอ่ยปากถามใบแก้วทันที เมื่อได้เห็นท่าทีของใบแก้วที่ดูตกใจและดูดีใจเป็นอย่างมากที่ได้ยินชื่อตลาดนี้ "ก็ตอนที่แก้วยังไม่มาท
6 เดือนผ่านไปนับตั้งแต่วันนั้นที่ได้หลับอยู่ใต้อ้อมกอดของคุณท่าน โดยมีเสียงที่แสนอบอุ่นและอ่อนโยนเต็มไปด้วยความรักของคุณท่านที่พูดออกมากระซิบที่ข้างหูของใบแก้วตลอด ก็ทำให้หัวใจดวงน้อยเริ่มจะหวั่นไหวและหลับตานอนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่มากมาย แต่ที่เด่นชัดที่สุดก็คือความอบอุ่นของคุณท่านตั้งแต่วันนั้น ก็ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ใบแก้วได้รับการดูแลและเอาใจใส่จากคุณท่านมาโดยตลอด แม้ว่าจะรู้สึกไม่พอใจและไม่อยากจะเห็นหน้าคุณท่านอีก แต่หัวใจกลับดื้อรั้นมักจะหวั่นไหวกับความอ่อนโยนของคุณท่านมาโดยตลอด ชีวิตประจำวันเปลี่ยนไปทุกอย่าง ในทุกวันชีวิตของใบแก้วมีคุณท่านตลอดเวลา ทั้งยามหลับและยามตื่นก็จะเห็นคุณท่านเสมอจากคนที่ไม่เคยสนใจอะไรเลย แม้กระทั่งความรู้สึกของใบแก้ว กับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน คุณท่านทำอาหารให้ใบแก้วทานเอง แม้ว่าช่วงแรกจะทำได้แย่มาก จนกินไม่ได้เลยก็ตาม แต่คุณท่านก็ไม่หยุดความพยายามที่อยากจะดูแลใบแก้วให้เต็มที่ ทั้งซื้อวัตถุดิบเองและไปเรียนการทำอาหารด้วยความตั้งใจ ศึกษาค้นคว้ากับการดูแลคุณแม่ที่ตั้งครรภ์ และลูกในท้องเป็นอย่างดีแม้กระทั่งยามว่างคุณท่านก็จะสรรหาสิ่งที่จะทำให้ใบแก้วรู้
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"หึ ๆ เป็นความลับ"เสี่ยมหิงค์ศรหัวเราะออกมาด้วยความสนุก และพูดว่าเป็นความลับ มันยิ่งทำให้องศารู้สึกสงสัย แต่ตัวองศาก็ไม่คิดจะถามอะไรอีก ถ้าหากเสี่ยมหิงค์ศรอยากให้รู้ ก็จะเป็นคนบอกเอง ก่อนที่ตัวของเสี่ยมหิงค์ศรจะก้าวเท้าเดินออกจากห้อง VIP ที่ตั้งใจมาดื่มกับเพื่อนๆ แต่ก็ไม่ได้ดื่ม และอีกนานกว่าที่พวกเขาสามคนจะมารวมตัวกัน"วันนี้มันช่างเป็นวันที่พิเศษ ที่ได้รู้จักคุณใบแก้ว และหลานตัวน้อยของกู มึงคิดเหมือนกูไหมโพแดง""ค..คิดเหมือนกันครับเสี่ย เป็นเรื่องที่น่ายินดีที่คุณภูบดีกำลังจะมีลูก โดยเฉพาะเสี่ยที่ดูจะชอบหลานมากเลยนะครับ"โพแดงเอ่ยน้ำเสียงติดขัด และรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อได้เห็นท่าทางของเสี่ยมหิงค์ศรที่ดูจะดีใจจนสติจะหลุด กับการที่ได้รับรู้ว่าใบแก้วท้อง โพแดงไม่เคยเห็นเสี่ยดีใจขนาดนี้มาก่อน และไม่รู้เลยว่ามันดีหรือไม่ดี เพราะส่วนมากเวลาเสี่ยอารมณ์ดี เท่ากับอันตราย "หึๆ แน่นอนสิ กูทั้งรักทั้งชอบหลาน เดี๋ยวมึงคอยดูนะ กูจะให้หลานติดกูคนเดียวเลย""เอ่อ แต่คุณภูบดีจะยอมเหรอครับเสี่ย ขนาดเสี่ยพูดว่าจะแย่งเมียแย่งลูก ก็ดูโมโหมากเลยนะครับ""หึๆ ไอ้ภูไม่ยอม แต่คุณใบแก้วยอมกูแน่ ดูจากแววตาข
"ถ้าท่านชายไม่ปรับปรุง ผมจะแย่งเมียกับลูกท่านชายมาเป็นของผม คุณใบแก้วโคตรสวย ตัวก็เล็ก สเปกผมเลย" เสี่ยมหิงค์ศรพูดน้ำเสียงเจ้าเล่ห์ และมองไปที่ร่างสูงที่ตอนนี้มีสีหน้าที่เรียบนิ่ง จนองศาที่ยืนมองไม่ห่างจากร่างสูงนั้น ถึงกับรีบจับร่างสูงเอาไว้ "ไอ้ภูบดี ใจเย็นๆ""อยากตายหรือไง กูไม่ได้เล่นกับมึงนะไอ้คามินทร์ ใบแก้วเป็นเมียกู แล้วก็ท้องลูกของกู" ร่างสูงเอ่ยน้ำเสียงเรียบนิ่งเต็มไปด้วยความโกรธและไม่พอใจกับคำพูดของเสี่ยมหิงค์ศรที่พูดออกมาเล่นๆ โดนร่างสูงกระชากคอเสื้อดึงเข้ามาอย่างแรงจนเสี่ยแอบรู้สึกตกใจ แต่ก็ยังคงยิ้มก่อนจะหัวเราะออกมา "หึ ๆ ผมหยอกเล่นท่านชาย""มึงอย่ามายั่วอารมณ์กูอย่างนี้อีก โดยเฉพาะใบแก้วและลูกกู ทั้งสองคนเป็นคนสำคัญในชีวิตกู มึงห้ามแตะต้อง""ครับๆ คนขี้หวงเมีย ผมไม่ยุ่งคนของท่านชายหรอกครับ มีแต่จะปกป้อง" ผมแค่หยอกเล่นเอง ท่านชายกับโกรธและจริงจังจนผมตกใจเลยนะ ดีนะที่ไม่ต่อย หมัดคงจะหนักน่าดู ครั้งล่าสุดที่โดนหมัดท่านชายก็ตอนมหาลัยปีหนึ่ง "มึงก็รู้ว่ากูรักใบแก้วมากแค่ไหน ตอนนี้ใบแก้วก็ท้องด้วย กูอยากจะดูแลเขา แต่เขาเกลียดขี้หน้ากู""จะทำยังไงได้ มึงต้องตามใจเมียก่อ







