ตอนที่ 82 รักเมีย แต่เมียเหม็นขี้หน้า

"พ..พี่ไม่อยากจะเชื่อเลย แก้วท้องลูกของพี่ ลูกของเราสองคน"

"อึก แก้วไม่ได้อยากมีลูกกับคุณท่าน ทำไมแก้วต้องท้องด้วย เพราะคุณท่านคนเดียวเลย"

ใบแก้วสะอึกและไม่อยากจะเชื่อเหมือนกัน ว่าตัวเขาจะท้องขึ้นมา ทั้งที่ในตอนนี้มันก็ทำให้ใบแก้วรู้สึกเสียใจกับคุณท่านมากพอแล้ว และไม่อยากจะให้โอกาสอะไรคุณท่านอีก ไม่อยากใจอ่อน แต่พอรู้ว่าตัวเองท้อง มันก็ทำให้ใบแก้วอ่อนไหวกับคุณท่านมากกว่าเดิม 

"ก..แก้วพี่ขอโทษ พี่ทำร้ายแก้วมามาก แต่พี่จะไม่ทำร้ายแก้วอีกแล้ว เพราะพี่รักแก้ว ให้้โอกาสพี่ได้ดูแลและรักแก้วกับลูกได้ไหม"  

คุณท่านเอ่ยน้ำเสียงสั่นเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด นัยน์ตาที่แสนอบอุ่นและแฝงไปด้วยความรักมองใบแก้วที่ตอนนี้มีสีหน้าที่ดูเสียใจ ตัวเขารู้ดีว่าทำอะไรกับใบแก้ว แต่ก็ยังอยากจะขอโอกาส เพื่อให้ตัวของเขาได้พิสูจน์ให้ใบแก้วเห็น ว่าเขาคนนี้จะมีแต่รักและไม่ทำให้เสียใจอีก

"อึก คิดว่ามันง่ายหรือไงครับ ที่แก้วจะลืมในสิ่งที่คุณท่านทำกับแก้ว เอาเป็นว่าคุณท่านสนใจแต่ลูกก็พอเถอะ"

"ได้ไง พี่ก็อยากดูแลและรักแก้ว" 

"อึ้ย! ก็แก้วเกลียดคุณท่านไง เพราะงั้นไม่ต้องมารักแก้ว แก้วเหม็นขี้หน้าคุณท่าน ไม่อยากเห็นหน้าคุณท่านเลยด้วยซ้ำ" 

ใบแก้วเอ่ยน้ำเสียงไม่พอใจ และมีสีหน้าที่บึ้งตึงใส่คุณท่านที่ยืนชิดกำแพงและหันมามองใบแก้วด้วยสายตาที่ห่วงใย เต็มไปด้วยความรัก มันยิ่งทำให้ใบแก้วเจ็บปวดใจ เพราะไม่อยากใจอ่อนให้กับคุณท่าน กลัวว่าจะเจ็บอีก

"พี่รู้ว่าแก้วเกลียดพี่ แต่พี่จะไม่ดูแค่ลูกอย่างเดียว พี่จะดูแลแก้วด้วย"

"คุณท่านพูดไม่รู้เรื่อง แก้วไม่อยากจะคุยกับคุณท่านแล้ว แก้วบอกแล้วไงว่าไม่ต้อง"

"แก้วจะคิดว่าพี่พูดไม่รู้เรื่องก็ได้ แต่พี่เป็นสามีและเป็นพ่อของลูก พี่อยากดูแลแก้วและลูก แม้ว่าแก้วจะรู้สึกรำคาญพี่ก็ตาม แต่พี่จะไม่ยอมดูแค่ลูกคนเดียว พี่จะดูแลแก้วด้วย" 

คุณท่านเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกรักและหวงแหนใบแก้ว อยากที่จะดูแลใบแก้ว แม้ว่าใบแก้วไม่อยากจะให้ดูแลก็ตาม แต่คุณท่านก็จะทำ แถมสีหน้าตอนนี้ก็ซึมเศร้าจนใบแก้วหันหน้าไปทางอื่นด้วยความรู้สึกรำคาญใจ เพราะไม่อยากจะใจอ่อนให้กับคุณท่าน 

"คุณท่านดูแลคนอื่นเป็นด้วยหรือไง คุณท่านไม่เคยสนใจความรู้สึกของแก้ว ไม่ต้องมาทำดีกับแก้วเลยนะครับ" 

"อึก พี่ขอโทษ ที่แต่ก่อนไม่สนใจความรู้สึกของแก้ว แต่ตอนนี้พี่รักแก้วมากเลยนะ"

"อึ้ย! อย่ามาบอกว่ารักนะ แก้วไม่อยากได้ยิน แก้วไม่เชื่อคุณท่านหรอก" 

ใบแก้วชี้หน้าใส่คุณท่านและเอ่ยออกมาด้วยความไม่พอใจกับคุณท่าน ที่เอาแต่บอกว่ารักอย่างเดียว จนใบแก้วเอียนไปหมดแล้ว 

(ดูท่าแล้ว ไอ้ภูบดีคงซึมเศร้านานแน่)

ทำเอาองศาที่นั่งอยู่บนโซฟาและฟังบทสนทนาของทั้งคู่นั้น ถึงกับสงสารเพื่อนที่ตอนนี้ถูกเมียเกลียด แต่มันก็สมควรที่จะถูกเกลียด เพราะไปทำให้เขาเจ็บช้ำมามาก 

"หลานผม หลานผม จะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย"

ส่วนเสี่ยมหิงค์ศรก็นั่งหันหน้าเข้ามุมห้อง และพูดวนไปวนมาด้วยความรู้สึกดีใจที่มีหลาน ทำเอาโพแดงและชญานนท์เห็นท่าทีแบบนี้ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก เพราะไม่คิดว่าคนที่อำมหิตอย่างเสี่ยจะดีใจได้มากขนาดนี้ 

"ก...แก้วให้โอกาสพี่ได้ไหม พี่สัญญาเลย ว่าพี่จะไม่ทำให้แก้วเสียใจอีก"

"อย่ามาถามโอกาสจากแก้ว คุณท่านยังทำตัวไม่ดีเลย แก้วจะให้โอกาสคุณท่าน ให้เจ็บทำไม แก้วไม่อยากจะรู้สึกเสียใจแล้วนะครับ"

"นั้นพี่จะพิสูจน์ให้แก้วเห็น ว่าพี่ไม่เหมือนแต่ก่อนแล้ว" 

พี่รู้ว่าแต่ก่อนพี่ทำอะไรแก้วไว้ แล้วมันทำให้แก้วรู้สึกเจ็บปวดเป็นอย่างมาก พี่มันโง่และเห็นแก่ตัว แต่พี่ขาดแก้วไม่ได้แล้ว ถ้าไม่มีแก้วอยู่ในชีวิต ชีวิตของพี่คงมืดมิด และไม่มีความสุข เพราะงั้นที่จะพิสูจน์ให้แก้วได้เห็น ว่าหัวใจของพี่รักแก้วมากแค่ไหน แล้วตอนนี้แก้วก็ท้องด้วย มันทำให้พี่ยิ่งรักแก้วกับลูกมากกว่าเดิม มากกว่าชีวิตของพี่สักอีก

"แล้วแต่คุณท่านจะทำ แต่อย่าหวังว่าแก้วจะยอมง่ายๆ แก้วจะไม่ใจอ่อนให้กับคุณท่านอีก" 

แก้วไม่อยากจะเจ็บ แก้วไม่อยากคาดหวังอะไรจากคุณท่านอีกแล้ว ในตอนนี้แก้วจะทำในสิ่งที่แก้วรู้สึกดี แก้วจะโฟกัสที่ลูกและยายเท่านั้น 

"ตอนนี้แก้วไม่ต้องเชื่อพี่ แต่พี่จะทำให้แก้วเห็นเอง ว่าพี่รักแก้วมากแค่ไหน" 

"....." ใบแก้วสบตามองคุณท่านที่ดูมั่นใจ ว่าจะทำให้ตัวของใบแก้วให้โอกาสเขาให้ได้อย่างแน่นอน และไหนจะคำว่ารักที่คุณท่านพูดออกมาหลายครั้ง จนใบแก้วไม่เข้าใจในตัวคุณท่าน ว่าทำไมถึงมารักกับคนอย่างเขาได้ ทั้งๆ ที่ตอนแรก ก็ใจร้ายกับใบแก้วมาเยอะ ทั้งดูถูกและเหยียดหยาม 

"หึ ๆ ต้องทำให้ได้นะครับท่านชาย ผมไม่อยากให้หลานขาดพ่อ แต่ถ้าทำไม่ได้ ผมจะเป็นพ่อให้กับหลานเอง"

"หุบปากไปเลย! กูก็ต้องทำได้อยู่แล้วไหมไอ้เสี่ย แล้วอีกอย่างเด็กในท้องเป็นลูกกู ไม่ใช่ลูกมึง มึงไม่ต้องมายุ่งกับเมียกับลูกกู" 

คุณท่านชี้หน้าด่าเสี่ยมหิงค์ศรที่คราแรกนั่งอยู่มุมห้อง แต่ในตอนนี้กับยืนขึ้นและยิ้มหวานมาที่คุณท่าน จนคุณท่านรู้สึกหงุดหงิดมากกว่าเดิม ที่เสี่ยบอกว่าจะเป็นพ่อให้กับลูกของเขา ถ้าหากใบแก้วไม่ให้โอกาส

"คุณท่านพูดไม่เพราะเลย แก้วไม่ชอบ ถ้าลูกรู้ว่าพ่อพูดจาไม่ดีแบบนี้ แก้วจะบอกลูกว่ายังไง" 

"พ...พี่ขอโทษ พี่จะพูดเพราะๆ แต่เพราะ...คามินทร์มันชอบพูดจากวนประสาทพี่" 

คุณท่านเมื่อได้ยินใบแก้วเอ่ยออกมาแบบนั้น ก็ทำเอาสีหน้าซึมทันที ก่อนจะรีบเอ่ยขอโทษใบแก้วอย่างรวดเร็ว เพราะไม่อยากจะดูแย่ในสายตาใบแก้วไปมากกว่านี้ ตัวของเขาก็อยากจะเป็นพ่อที่ดีให้กับลูก แม้ว่าในใจตอนนี้จะหมั่นไส้และรำคาญเสี่ยมหิงค์ศรก็ตาม 

"คุณท่านเป็นพ่อคนแล้ว ควรจะใจเย็นสิครับ ไม่ใช่อารมณ์ร้อน เฮ้อ คุณท่านยังเป็นคนที่ดีไม่ได้เลย แล้วจะเป็นพ่อคนได้ยังไง" 

ใบแก้วถึงกับส่ายหัวด้วยความเหนื่อย คนอย่างคุณท่านที่นิสัยไม่ดี เอาแต่ใจ ไม่สนใจคนอื่น พูดจาไม่ดี เดิมทีก็เป็นคนที่เลวอยู่แล้ว แต่จะมาเป็นคนดีๆ มันดูยากจังเลย จนใบแก้วไม่คิดว่าคนอย่างคุณท่านจะเป็นพ่อที่ดีได้ 

"หึ ๆ นั่นสิ ท่านชายเพื่อนผมต้องเปลี่ยนนิสัยแล้วครับ หลานของผมต้องมีพ่อที่ดีสิ"

"ไอ้ควา..."

"คุณท่าน ถ้าพูดจาไม่เพราะอีก แก้วจะไม่ให้มายุ่งกับลูก แก้วจะเป็นคนเลี้ยงลูกเองนะครับ"

"ไม่ครับๆ พี่จะพูดจาดีๆ จะทำตัวให้ดีให้สมกับเป็นพ่อของลูก เพราะงั้นอย่าแยกพี่กับลูกไปเลยนะ"

คุณท่านคุกเข่าไหว้ขอร้องใบแก้วอยู่ที่มุมกำแพง ด้วยสายตาที่พ่ายแพ้และยอมเธอคนเดียว ไม่อยากห่างจากลูก อยากจะเลี้ยงลูกด้วยตัวเอง

"โพแดง กดถ่ายยัง"

"เรียบร้อยแล้วครับเสี่ย"

ในระหว่างที่คุณท่านคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนนั้น เสี่ยมหิงค์ศรก็สะกิดโพแดง ให้ยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายและอัดคลิปของคุณท่าน ที่ในตอนนี้เป็นหมาโบ้ที่ยอมแต่ใบแก้วคนเดียว ต่างจากนิสัยเดิมอย่างสุดขั้ว ไม่คิดว่าจะได้มาเห็นมุมนี้ของคุณท่านเลย

"พี่จะทำตัวให้ดีๆ จะไม่ทำตัวเลวอีกแล้ว"

"เฮ้อ คุณท่านจะทำได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ถ้าทำไม่ได้ แล้วแก้วต้องเอาลูกออกห่าง ก็อย่ามาว่าแก้วนะครับ เพราะว่าแก้วไม่อยากให้ลูกรับรู้ในสิ่งที่ไม่ดีจากคุณท่านที่เป็นพ่อ"

"หึ แรงมาก พยายามเข้านะ กูและไอ้เสี่ยเป็นกำลังใจให้ หวังว่าจะเป็นพ่อคนที่ดีได้"

องศาหัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของใบแก้วที่พูดกับภูบดีที่ในตอนนี้ ที่คุกเข่าขอร้องอ้อนวอน เหมือนกับหมาขอกินข้าวจากเจ้าของ ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างก็อึ้งและตกใจกับความขี้กลัวเมียของคุณท่าน ที่ไม่คิดว่าจะมาตกอยู่ในสภาพแบบนี้ 

(คุณท่านของผม เป็นหมาจริงๆ เฮ้อ คุณหนูน้อยถ้ารู้ว่ามีพ่อเหมือนคุณท่าน จะรู้สึกยังไงนะ)

ตัวชญานนท์ที่ยืนอยู่ข้างหลังใบแก้วก็ถึงกับกลั้นขำและอยากจะหัวเราะออกมา แต่ก็ต้องเก็บทรงเพราะไม่อยากให้คุณท่านเห็น เดี๋ยวจะโกรธและหักเงินเดือนเขา ทุกคนในห้องต่างตลกกับท่าทางของคุณท่าน ที่กลัวเมียอย่างใบแก้วมาก เธอพูดอะไรก็เชื่อฟังหมด 

"เอาล่ะครับ ขึ้นอยู่ที่ตัวคุณท่านแล้ว แก้วว่าจะกลับบ้านแล้วนะครับ"

"ใช่แล้ว นี่มันดึกมากเลยนะแก้ว แก้วต้องได้รับการพักผ่อน และดูแลตัวเองให้มาก เพราะแก้วยังมีลูกในท้อง เดี๋ยวพี่จะพากลับเลย" 

คุณท่านรีบพูดขึ้นมาทันที และรีบลุกขึ้นยืนจากที่คุกเข่าอยู่นั้น ก็เริ่มรู้สึกเป็นห่วงใบแก้ว และอยากจะดูแลใบแก้ว เพราะเวลาตอนนี้มันค่ำมากแล้ว คนท้องอ่อนๆ ไม่ควรจะนอนดึก และต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ 

"ไม่ต้องครับ แก้วจะกลับกับคุณชญานนท์ แก้วเหม็นหน้าคุณท่าน หากนั่งรถไปด้วย แก้วจะอาเจียน"

"อึก แต่พี่อยากไปส่ง..." 

ทำเอาคุณท่านถึงกับหน้าหงอยเมื่อใบแก้วยังเหม็นขี้หน้าเขา ทั้งที่ในตอนนี้ตัวของคุณท่านอยากจะดูแลใบแก้วเพียงคนเดียว อยากจะรีบพิสูจน์ให้ใบแก้วได้เห็น ว่าตัวของคุณท่านรักใบแก้วมากแค่ไหน แต่ติดที่ใบแก้วเหม็นเขา 

"ไม่ครับ แล้วพรุ่งนี้เช้าไม่ต้องมาให้เห็นหน้าด้วย โทษฐานที่ไม่บอกเรื่องยายให้แก้วรู้ "

"แก้วแต่พี่...."

"ถ้าแก้วเห็นหน้าคุณท่าน แก้วจะเกลียดคุณท่านมากกว่าเดิม หวังว่าจะเข้าใจนะครับ"

"....." 

คุณท่านถึงกับเงียบกริบ ด้วยสีหน้าที่เศร้าจนน้ำตาคลอ เมื่อไม่สามารถเข้าไปดูแลใบแก้วอย่างใกล้ชิดได้ ซ้ำถ้าหากไม่เชื่อฟัง ก็จะโดนใบแก้วเกลียดมากกว่านี้อีก และคุณท่านก็ไม่อยากจะถูกใบแก้วเกลียดเพิ่ม เพราะแค่นี้ใบแก้วก็ไม่อยากจะเห็นหน้าเขาแล้ว 

"ลาก่อนนะครับ คุณคามินทร์ คุณองศา"

"ครับคุณใบแก้ว ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดีนะครับ ไม่ต้องไปคิดมากกับเรื่องของภูบดี" 

"ใช่ครับ เดี๋ยวผมจะสั่งสอนและดูแลท่านชายให้เป็นอย่างดี เพราะงั้นดูแลตัวเองและลูกในท้องให้ดีนะครับ อยากได้อะไรก็ให้รีบบอก"

"เป็นคนที่ดีจัง ขอบคุณนะครับที่เป็นห่วง แก้วจะดูแลตัวเองให้ดี ยินดีที่ได้รู้จักคุณทั้งสองนะครับ" 

"เช่นกันครับ"

สิ้นสุดน้ำเสียงขององศา ใบแก้วก็เดินหันหลังโดยมีชญานนท์ประคองไม่ห่าง โดยมีสายตาของคุณท่านที่ไม่เคยละสายตาไปจากใบแก้วเลยสักนิด ทั้งห่วง ทั้งรัก ทั้งกลัวว่าเขาจะเกลียดไปมากกว่านี้ แต่ก็ทำอะไรมากไม่ได้ เพราะไม่อยากจะขัดใจใบแก้ว ตัวเขาอยากจะเข้าไปประคองด้วยซ้ำ อยากจะดูแลใบแก้วคนเดียว โดยที่ไม่ต้องมีคนอื่นมาดูแล 

"หึ ๆ ดูทำหน้าเข้าสิ ท่านชายไม่งอแงนะครับ"

"มึงไม่ต้องมาพูดเลย กูจะร้องไห้อยู่แล้ว ใบแก้วเกลียดกู กูอยากดูแลเขา กูอยากดูแลลูกในท้อง"

"โอ๋ๆ ท่านชาย อ่อนไหวจังเลยนะครับ ทั้งที่ไม่เคยอ่อนไหวกับใคร แต่อ่อนไหวกับเมีย หึๆ น่าสงสารเพื่อนของผมจังเลย"

เสี่ยมหิงค์ศรเอ่ยน้ำเสียงโอ๋ร่างสูงอย่างคุณท่านที่ตอนนี้น้ำตาคลอ อยากจะไปส่งเมีย อยากจะดูแลเมีย แต่เมียเหม็นขี้หน้าเข้าไส้ จนอยากจะอาเจียนออกมา 

"กูเข้าใจมึงนะภูบดี แต่กูก็เข้าใจคุณใบแก้ว ถ้าหากมึงอยากดูแลเขากับลูก ก็ต้องปรับเปลี่ยนพฤติกรรมใหม่ว่ะ"

"กูรู้ ว่ากูต้องปรับปรุงนิสัยใหม่ แล้วกูพร้อมที่จะทำเพื่อลูกและเมีย กูไม่คิดเลยว่าลูกจะมาเร็วขนาดนี้ ดีจริงๆ เลย เป็นของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิตของกูเลย ที่มีใบแก้วและลูก"

---