บทที่ 72

เขาชูมือที่พันผ้าไว้หนาแน่นขึ้นให้ทุกคนดู คล้ายจำเลยยามวางหลักฐานยืนยันความบริสุทธิ์ต่อหน้าศาล ก่อนเอ่ยประโยคสั้นๆ ที่ทำให้ท่านผู้หญิงและพี่สาวทั้งสองของเธอทำหน้าเหมือนเสียวไส้

“กรีดฝ่ามือตัวเอง”

จนตอนนี้อัยน์นาถึงเพิ่งนึกได้ว่าฝ่ามือเขามีแผล

แผลนี้เธอเคยพันผ้าให้เขา ก่อนหน้านี้สติเธอเลือนรางเกินกว่าจะทันสงสัยว่าเขาได้แผลมาจากไหน ถ้าหากเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นอย่างที่เขาเล่า ทุกอย่างก็จะฟังดูสอดคล้องลงตัวพอดี

พอนึกได้อย่างนี้ เห็นเลือดที่ไหลซึมออกมาจากผ้าพันแผลแล้วเธอก็ไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี

จะรู้สึกผิด หรือรู้สึกซาบซึ้งใจ ก็ไม่ถนัด เพราะพอคิดตามแล้วก็เข้าใจแจ่มแจ้งว่าสาเหตุที่เลือดเขาไหลทะลักออกมามากมายขนาดนี้ น่าจะเป็นเพราะสิ่งที่เขาทำบนเตียง...

...เดี๋ยวก่อน อัยน์นาเหลียวมองสมาชิกตระกูลแกรนเทรนท์เรียงคน

ดูเหมือนว่าตอนนี้ไซรัสจะเปลี่ยนให้ทุกคนเชื่อว่าเขาเป็นวีรบุรุษไปแล้ว ทั้งๆ ที่ยังไม่มีเครื่องยืนยันเลยสักนิด ว่าเขาโดนวางยาด้วยจริงๆ มิหนำซ้ำเขายังไม่มีท่าทีว่าจะพูดถึงเรื่องน่าอับอายเรื่องหนึ่งที่เกิดขึ้นจริงเลยแม้แต่น้อย

ในช่วงที่อัยน์นารอฟังพลางชั่งใจว่าหากเขาไม่พูดถึง หรือพูดจาหลบเลี่ยงไม่ให้ใครมองว่าระหว่างเธอกับเขาเกิดเรื่องเกินเลยจนยากจะแก้ไข เธอจะพูดอะไรออกมาดีหรือไม่ ท่านผู้หญิงแกรนเทรนท์ก็โพล่งถามออกมาอย่างได้จังหวะ

“คุณจำหน้าบริกรที่ว่านั่นได้ไหม”

“ตอนนั้นฉุกละหุก ผมเกรงว่าจะไม่สามารถระบุหน้าตาชายคนนั้นได้”

 “นอกจากแผลนี่ มีอะไรเป็นเครื่องยืนยันหรือเปล่า ว่าทุกอย่างที่คุณเล่าเป็นเรื่องจริง ไม่ใช่แค่ข้ออ้างให้คุณเอาเปรียบลูกสาวฉัน” ท่านผู้หญิงถามเน้นเสียง

“น่าเสียดายที่ไม่มี”

คำตอบแสนชัดเจนจากปากเขา ทำเอาอัยน์นาหน้าชา

ยิ่งนึกถึงประโยคที่เขาพูดกับเธอหลังลวนลามอย่างหยาบคายและป่าเถื่อน คนร่างเล็กก็เผลอกำมือแน่นจนเล็บเรียวสวยจิกเนื้อ

อัยน์นาเหลียวมองพริสซิลล่า พี่สาวที่ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นคนวางยาเธออย่างไม่ต้องสงสัย

สีหน้าพริสซิลล่าในเวลานี้ ดูหวาดวิตก กระอักกระอ่วนใจ ทั้งที่เมื่อครู่ยังดูโล่งอกโล่งใจจนถึงขั้นยิ้มได้ ชวนให้เธอนึกถึงสิ่งที่ได้ยินพวกสาวใช้พูดคุยกันอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน

‘ท่านหญิงแอนนาเบลพึงใจท่านคาร์ล วิลส์ตัน ท่านหญิงพริสซิลล่าพึงใจไซรัส พ่อค้าผู้มั่งคั่ง’

“ข้อสำคัญ” ท่านผู้หญิงแกรนเทนท์ยังกัดไม่ปล่อย ในขณะที่บิดาเธอสีหน้าดำคล้ำลงเรื่อยๆ “คุณ กับลูกสาวฉัน...ไม่ใช่ว่า...”

“ถึงจะดูเหมือนเกิดเรื่องเกินเลย แต่ผมเพียงพาคุณหนูมาพักรักษาตัวเท่านั้น”

ฟังชายข้างกายโกหกพกลมอย่างไม่สะทกสะท้านแล้ว คนเพิ่งสูญเสียสิ่งสำคัญก็เบนสายตาที่จ้องมองพริสซิลล่าเหลียวจ้องตาพ่อค้าช่างเจรจาข้างกาย แล้วยิ้มเย็น

“พอเถอะค่ะ...ยอมรับความจริงเสียเถอะ อย่าปกป้องดิฉันด้วยการสร้างเรื่องโกหกอีกเลย” เธอคลายมือที่กำแน่น เลื่อนมันขึ้นวางบนผ้าพันแผลเปื้อนเลือด แล้วกุมไว้มั่น

ไซรัสหันมาจ้องตาเธอทันที แม้สีหน้าเขาจะยังดูสงบ แต่แววตากลับฉายแววความโกรธขึ้นมา อัยน์นาจึงไม่ลังเลที่จะออกแรงบีบมือข้างนั้น ด้วยท่าทีที่ดูรักใคร่

“เพราะเราสองคนไม่ยับยั้งชั่งใจ วันนี้เกิดอะไรขึ้นบ้าง เราสองคนก็รู้อยู่แก่ใจ...” เธอยังคงกล่าวต่อไป ทุกกิริยา ทุกถ้อยคำ ล้วนตอกย้ำชัดเจนว่าระหว่างเธอกับเขาต้องเกิด ‘อะไร’ เกินเลย อย่างที่ท่านผู้หญิงพยายามตั้งคำถาม

ห้องทั้งห้องกลับเข้าสู่ความเงียบงันอีกครั้ง

ท่านผู้หญิงนั่งคอแข็ง พริสซิลล่าอ้าปากค้าง แอนนาเบลได้แต่มองหน้าพี่สาวคนโตสลับกับน้องสาวที่ไม่เคยมอบความรักให้อย่างเธอ ในขณะที่ท่านเจ้ากรมการเมืองบิดาเธอระบายลมหายใจอย่างยากลำบาก

ก็น่าอยู่หรอก...

ธรรมดาแล้วมีบิดารักบุตรสาวที่ไหนบ้าง จะอยากให้ลูกสาวชิงสุกก่อนห่าม ทำตัวงามหน้าเช่นนี้

เธอรู้ดี ว่าอาจโดนพ่อตัวเองโกรธจนไม่อยากมองหน้าไปอีกนาน แต่เธอจะไม่มีวันยอมปล่อยให้ผู้ชายสองหน้าเจ้าเล่ห์เพทุบาย กับพี่สาวที่อยากทำลายผู้หญิงคนอื่นถึงขั้นกล้าวางยาต่ำช้าชนิดนี้ ลอยหน้าลอยตาใช้ชีวิตอย่างอยู่ดีมีสุขเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ในเมื่อสิ่งที่เสียก็เสียไปแล้ว เธอก็จะใช้โอกาสนี้มาอยู่ใกล้ๆ พ่อค้าที่มาไม่แน่ชัดคนนี้เสียเลย ถ้าชายคนนี้มีเบื้องลึกเบื้องหลังไม่ชอบมาพากลและคิดร้ายต่อบิดา เธอจะได้ชิงเปิดโปงโฉมหน้า ‘ไซรัส พ่อค้าผู้ชาญฉลาด’ ก่อนที่เขาจะทำลายบิดาเธอและใครต่อใคร

แบบนี้ก็ดีแล้ว...

ได้ทั้งโอกาสเอาคืนคนน่าโมโห ได้ทั้งช่วยเหลือและปกป้องพ่อบังเกิดเกล้า

อัยน์นาฝืนทำใจแข็ง รักษารอยยิ้มประดับใบหน้า ยิ่งเห็นแววตาผิดหวังระคนโกรธเคืองจากบิดา คุณหนูวัยแรกแย้มก็ยิ่งกดมือที่วางทาบมือไซรัสแน่นขึ้น