โรงพยาบาล

@โรงพยาบาล

ฮือออ แม่ ~

“เกิดอะไรขึ้นกับป้าปรางกันแน่น้องพิม!”

ไม้ที่ได้ยินเสียงขอความช่วยเหลือของพิพิมช่วยพาสิปรางและพิพิมมาส่งที่โรงพยาบาล

ฮึก!

“พิมไม่รู้ค่ะ”

พิพิมส่ายหน้าเสียงสะอื้นปานจะขาดใจพิพิมมองร่างหญิงวัยกลางคนที่นอนไม่ได้สติอยู่บนเตียงคนไข้น้ำตาไหลอาบแก้มของพิพิมเธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมแม่ถึงได้ถูกทำร้าย

ไม้ลูบหลังปลอบโยนพิพิมที่กำลังร้องไห้อย่างเสียขวัญตัวสั่นเทิ้มด้วยความสงสารหากเขาไม่บังเอิญผ่านมาได้ยินเสียงของพิพิมพอดี เธอคงจะทำอะไรไม่ถูก

“ร้องไห้ทำไมพิม แม่ยังไม่ตาย”

“แม่คะ อึกก!”

สาวน้อยเงยหน้ามองไปยังต้นทางของเสียงคุ้นเคยรีบโผเข้ากอดหญิงวัยกลางคนที่นอนอยู่บนเตียงเธอยิ้มทั้งน้ำตาดีใจที่แม่ฟื้นขึ้นมาเพราะถ้าแม่เป็นอะไรไปเธอคงไม่รู้ว่าจะอยู่ได้ยังไง

“โอยย เบาหน่อยๆ แม่คงตายเพราะพิมนี่แหละ’

“มันเกิดอะไรขึ้นคะแม่ใครกันทำกับแม่แบบนี้แล้วลุงเปี๊ยกละคะ”

ลุงเปี๊ยกพ่อเลี้ยงที่เลี้ยงพิพิมมาตั้งแต่ห้าขวบลุงเปี๊ยกเป็นคนใจดีรักพิพิมเหมือนลูกและรักแม่มากพิพิมเองก็รักลุงเปี๊ยกเหมือนพ่อแท้ๆ แต่พิพิมก็เชื่อใจลุงเปี๊ยกมากทีเดียวไม่คิดสงสัยพ่อเลี้ยงเลยสักนิด

“น้าขอคุยกับพิมหน่อยได้ไหมไม้”

“ครับ เดี๋ยวไม้ออกไปรอข้างนอก”

ชายหนุ่มเดินออกจากห้องผู้ป่วยเขาหันกลับมามองสองแม่ลูกอยู่ครู่หนึ่งเขาเองก็อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะป้าปรางกับลุงเปี๊ยกก็ดูไม่น่ามีศัตรูที่ไหนทั้งสองคนทำงานสุจริต

ชาวบ้านก็รู้กันทั้งนั้นว่าป้าปรางใจดีแค่ไหน ไม่น่ามีคนคิดร้ายด้วยแต่จากสภาพบ้านที่เห็นตอนที่เข้าไปและรอยฟกช้ำบนตัวป้าปรางจะว่าคนมาปล้นก็ไม่น่าใช่

เขาอยู่มาตั้งแต่เกิดยัน 25 ปีละแวกบ้านยังไม่เคยมีข่าวขโมยขโจรมาก่อน

หลังจากดูจนแน่ใจแล้วว่าไม้ออกไปด้านนอกแล้วสิปรางก็พูดกับพิพิมด้วยเสียงต่ำด้วยกลัวใครจะได้ยิน

“พิมฟังแม่นะ ลุงเปี๊ยกติดหนี้เสี่ยกู้ตอนนี้ไม่รู้เป็นตายร้ายดียังไงแม่ติดต่อลุงเปี๊ยกไม่ได้ หนูต้องหนีไปหนีไปจากที่นี่ไปยิ่งไกลยิ่งดีอย่ากลับไปที่บ้าน”

“ทำไมพิมต้องหนีด้วยคะแม่ถ้าพิมไปแล้วแม่จะทำยังไง”

“อย่าดื้อทำตามที่แม่สั่ง”

หยาดน้ำตาหยดแหมะจากดวงตาของสิปรางเธอเป็นห่วงลูกเธอรู้จักนิสัยใจคอของพิพิมดีว่าไม่มีทางจะยอมแพ้อะไรง่ายๆ

“ลุงเปี๊ยกติดหนี้อยู่เท่าไหร่คะแม่”

“…”

“แม่คะบอกพิมเถอะ” เสียงของพิพิมสั่นเครือเพราะรู้ว่าคงจะไม่ใช่เรื่องเล็กๆ แล้ว

“ลุงเปี๊ยกไปกู้มาสองหมื่นแต่ไม่ได้อ่านสัญญาให้ดีพวกลูกน้องเสี่ยกู้มาทวงสามแสน”

“สะ สองหมื่นค่าเทอมหนูใช่ไหมคะ”

สิปรางรู้ดีว่าลูกกำลังจะโทษตัวเองเธอไม่อยากให้ลูกรู้สึกผิด

“ไม่ใช่ลูกฟังแม่หนีไปเถอะ เสี่ยกู้มันให้คนมารื้อบ้านของมีค่ามันก็เอาไปหมดแล้วถ้ามันเจอพิมแย่แน่พิมก็รู้ว่ามันขายผู้หญิง”

“แม่รักษาตัวอยู่ที่นี่นะคะ พิมจะไปหาเงินมาเองถ้าต้องหนีเราต้องไปด้วยกัน”

เงินจำนวนมากขนาดนี้ไม่ได้หาได้ง่ายภายในชั่วข้ามคืนสิปรางมองลูกน้ำตาคลอเธอยินดีร่วมหัวจมท้ายไปกับสามีเพราะเขาเป็นคนดีดูแลเธอกับลูกมาตลอดสิบห้าปี

จะห่วงก็แต่ลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนที่กำลังมีอนาคตที่สดใสมีเงินที่ดีอยู่ในวัยสวยสะพรั่งที่อาจจะโดนหางเล่มารับกรรม

“แม่ขอโทษนะลูกที่ทำให้หนูลำบาก สัญญากับแม่นะถ้าหาไม่ได้หนูต้องหนีไปคืนนี้ไปนอนที่อื่นเถอะลูกอย่ากลับบ้าน”

พิพิมได้แต่กอดแม่แทนคำตอบยังไงก็จะไม่มีทางทิ้งแม่ไปเด็ดขาดในใจก็นึกไปถึงธีร์แต่หากเธอขอหยิบยืมทั้งๆ ที่เพิ่งเจอกันคงจะได้คิดว่าเธอหน้าเงินแน่ๆ

พิพิมพอจะนึกถึงทางสุดท้ายที่จะได้เงินไวออกพิพิมอยู่ข้างแม่จนแม่หลับไป เธอเดินออกจากห้องรวมของโรงพยาบาลไม้นั่งรออยู่บริเวณหน้าห้อง

“กลับกันเถอะค่ะพี่ไม้”

“พิมโอเคไหมแล้วป้าปรางล่ะ”

“แม่หลับไปแล้วไม่เป็นไรแล้วค่ะ” พิพิมฝืนยิ้มให้ไม้แต่แววตาเศร้าโศกของเธอไม่อาจปิดบังความรู้สึกในใจของเธอได้

“พิม แน่ใจนะว่าจะอยู่คนเดียวได้ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนไหม”

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะพี่ไม้ เดี๋ยวคืนนี้พิมว่าจะไปนอนบ้านเพื่อนก่อนแม่สั่งไว้พี่ไม้ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”

“นี่ก็ดึกมากแล้วนะพิมให้พี่ไปส่งไหม”

“เพื่อนพิมอยู่ตรงนี้เอง ขอบคุณพี่ไม้มากนะคะที่ช่วยพิม”

“ ก็ได้ งั้นถ้ามีอะไรพิมต้องเรียกพี่นะ”

“ค่ะ ถ้ามีอะไรพิมจะรีบโทรไปเลยค่ะ”

หลังจากไม้กลับไปพิพิมตัดสินใจติดต่อหาใครบางคนที่พอจะช่วยเธอได้