Partager

บทที่ 0011

Auteur: อันอี่หราน
เมื่อองค์ชายสามมาถึงตำหนักฉางชิว ฮ่องเต้นั้นก็แค่ทดสอบบทเรียนบางอย่างแก่องค์ชายสาม จากนั้นก็เรียกมาอยู่ข้างเขา

ตอนนี้จิ่นเฉินก็โตขึ้นแล้วควรค่อย ๆ คลุกคลีกับเรื่องการเมืองบ้าง ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไปก็ติดตามพี่ใหญ่และพี่รองของเจ้าไปประชุมเช้าด้วยเถอะ” ฮ่องเต้ต้าฉู่กล่าวด้วยท่าทีอ่อนโยน

“จริงหรือพะยะค่ะ?” องค์ชายสามเดิมทีก็เป็นคนเปิดเผยความคิดอยู่แล้ว เมื่อได้ยินที่ฮ่องเต้ต้าฉู่กล่าว ก็เป็นธรรมดาที่จะมีความสุข “ลูกขอบคุณเสด็จพ่อพะยะค่ะ”

พระสนมเต๋อเฟยรีบกล่าวยับยั้ง “ฝ่าบาท จิ่นเฉินเพิ่งจะอายุสิบสามปีนะเพคะ ยังเป็นแค่เด็กอยู่เลย จะเข้าร่วมประชุมเช้ได้ยังไงกันเพคะ นอกจากนี้ตอนนี้ก็ยังมีองค์รัชทายาทคอย...”

ฮ่องเต้ต้าฉู่ขัดจังหวะนาง “ข้าได้ตัดสินใจแล้ว เต๋อเฟย ไม่จำเป็นต้องพูดให้มากความอีก”

หลังจากพูดจบแล้วก็ชี้ไปที่พระสนมเต๋อ “อีกอย่าง จิ่นเฉินร่ำเรียนได้ไม่เลว เจ้าเลี้ยงดูได้ดีมาก”

“ขอบพระทัยสำหรับคำชมเพคะ ฝ่าบาท” เมื่อได้ยินเช่นนี้ พระสนมเต๋อก็รีบแสดงกล่าวคำขอบคุณ

“เมิ่งฉวนเต๋อ แจ้งเหล่าสนมด้วยว่าพระสนมเต๋อได้รับการเลื่อนยศเป็นพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยแล้ว” หลังจากพูดจบก็ชี้ไปที่พระสนมเต๋อ “คืนนี้ข้าจะมาทานอาหารเย็นที่ตำหนักของเจ้า”

พูดจบก็ออกจากวังฉางชิวโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เหลือไว้เพียงพระสนมเต๋อเฟยและองค์ชายสามที่มีสีหน้าตกตะลึง

“เสด็จแม่ เสด็จพ่อไม่พอใจองค์รัชทายาท จะแต่งตั้งให้กระหม่อมทำหน้าที่แทนแล้วหรือพ่ะย่ะค่ะ?” องค์ชายสามส่ายแขนของพระสนมเต๋อเฟยอย่างมีความสุข เอ๊ะ ไม่ใช่ ตอนนี้เป็นพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยแล้ว

“ข้า...ข้าก็ไม่รู้” พระสนมเต๋อยังคงตกใจ ตามที่ท่านพ่อบอก ตอนนี้ฝ่าบาทควรจะต้องสงสัยในตนถึงจะถูก แล้วทำไมนางถึงได้รับการเลื่อนยศ อีกทั้งองค์ชายสามได้รับอนุญาตให้กลับมามีส่วนร่วมในงานการเมืองอีกครั้งล่ะ เห็นทีครั้งนี้ท่านพ่อคงกังวลมากเกินไปแล้ว

หรือเพราะว่า เป็นเรื่องจริงอย่างที่จิ่นเฉินพูด ฝ่าบาทไม่พอใจองค์รัชทายาท?

ไม่กี่วันต่อมา ก็มีพิธีแต่งตั้งพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยและพระสนมเฉินกุ้ยเฟย ไทเฮาทรงตัดสินใจเชิญครอบครัวขุนนางใหญ่ระดับสามขึ้นไป ด้วยเหตผลที่ว่าในวังไม่ได้ครึกครื้นมานานแล้ว ตอนนี้หย่งอันก็โตขึ้นแล้ว ควรจะต้องครึกครื้นถึงจะดี

ลู่ซิงหว่าน [เสด็จย่า ข้าอายุแค่สองเดือนเท่านั้นนะ!]

พูดแล้วว่าครึกครื้น ฮ่องเต้และไทเฮาย่อมต้องมีการเตรียมการอื่น ๆ อยู่แล้ว

เหล่าขุนนางตระกูลใหญ่ย่อมรู้ดีอยู่แล้ว วันนี้ไทเฮาจะเลือกชายาให้รัชทายาท ตอนนี้รัชทายาทก็อายุสิบแปดปีแล้ว แต่อีกสองปีข้างหน้าถึงจะทำพิธีสถาปนา ก็ถึงเวลาที่จะแต่งงานได้แล้ว

ว่าที่ฮ่องเต้ที่มั่นคง ถึงเป็นรากฐานของแคว้นได้

ชั่วขณะหนึ่ง พระสนมเต๋อเฟยไม่เข้าใจเจตนาของฮ่องเต้เลย หากเขาพอใจในตัวรัชทายาทแล้ว ทำไมยังสนับสนุนองค์ชายสามอีกล่ะ หากบอกว่าไม่พอใจในตัวรัชทายาท แต่ก็ยังวุ่นวายเลือกชายาให้เขาอีก

วันนี้กลับเป็นลู่ซิงหว่านที่ยุ่งมาก พระสนมเฉินกุ้ยเฟยที่อยู่ข้างๆ ก็เหนื่อยคนสมองมึนงงไปหมด

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยดูออกแล้วว่าลู่ซิงหว่านเด็กน้อยคนนี้ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน วันนี้ไม่ว่าจะไปที่ไหนจึงพานางไปด้วย ก็นี่คือลูกสาวล้ำค่าของตัวเองนี่นา ก็ต้องทำให้นางพอใจสิ

เพียงแต่นี่ทำให้นางสนมทุกคนในวังต่างรู้สึกว่าการที่พระสนมเฉินกุ้ยเฟยได้รับการเลื่อนยศก็เพราะองค์หญิงหย๋งอัน ก็ย่อมต้องเอ็นดูรักนางเป็นอย่างมากอยู่แล้ว

พวกนางไม่รู้เลย ฮ่องเต้ยังหวังที่จะพาองค์หญิงหย๋งอันไปที่ท้องพระโรงตอนเช้าด้วยซ้ำ ให้นางช่วยตัวเองแยกแยะว่าใครภักดีหรือทรยศ

[เสด็จแม่วันนี้หาชายาให้เสด็จพี่รัชทายาทใช่ไหม ในนิยายเสด็จพ่อเลือกคุณหนูหานจากตระกูลมหาขุนพลอะไรสักอย่างให้เสด็จพี่รัชทายาท ข้าดูแล้วเหมาะสมมาก คุณหนูหานคนนั้นไม่เลวใช่ไหม?]

“หานซีเยว่?” พระสนมเฉินกุ้ยเฟยแอบพึมพำถึงลูกสาวคนที่สองของตระกูลแม่ทัพใหญ่ อายุก็ใกล้ถึงวัยเหมาะสมแล้ว ในภายหลังควรจะให้ความสนใจมากขึ้น

“พระสนมเฉินกุ้ยเฟยพ่ะย่ะค่ะ” รัชทายาทและองค์ชายรองก็มาร่วมงาน เมื่อเห็นพระสนมเฉินกุ้ยเฟยก็รีบเดินเข้ามาทักทาย “ขอแสดงความยินดีกับพระสนมด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยหัวเราะเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ตัวเอกในวันนี้ไม่ใช่ข้า เป็นพวกเจ้าเหล่าพี่น้องต่างหาก!”

“พระสนมล้อเล่นแล้วพ่ะย่ะค่ะ” องค์ชายรองยิ้มแล้วประสานมือ ตอนนี้เสด็จพี่รัชทายาทก็อายุเหมาะสมแล้ว ข้ายังเด็กอยู่มากเลยนะพ่ะย่ะค่ะ”

[เอ๊? ซื่อจื่ออันกั๋วกงหล่ะ? หรือว่าเวลานี้เขากับองค์ชายรองยังไม่สนิทกันหรือ? ]

พระสนมเฉินมองทางองค์ชายรอง จำสิ่งที่หวานหว่านพูดในคืนนั้นได้ หรือว่าองค์ชายรองต่างหากที่เป็นผู้ถูกเลือก

นางถอนหายใจในใจ เป็นเช่นนั่นก็ดี เพียงแค่รัชทายาทสามารถใช้ชีวิตได้อย่างปลอดภัย ก็ถือว่าบรรลุความปรารถนาของพี่สาวแล้ว เพียงแต่ตอนนี้เขาอยู่ในตำแหน่งนั้นแล้ว...

“ทำไมซื่อจื่อเผยไม่อยู่กับน้องรองล่ะ?” รัชทายาทถามคำถามที่ลู่ซิงหว่านคิดอยู่ในใจออกมา

“เฮ้อ ข้าว่าเขายังอายุน้อยแต่เหมือนคนแก่ซะจริงเชียว” องค์ชายสองถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เขาบอกว่างานวันนี้วุ่นวายเกินไป ไม่อยากมา!”

พูดจบ พวกเขาก็หัวเราะกันออกมา

เหล่าฮูหยินและคุณหนูก็นั่งลงทีละคน พระสนมเฉินกุ้ยเฟยมองไปทางครอบครัวของแม่ทัพใหญ่หาน เห็นเพียงว่าคุณหนูตระกูลหานนั้นกลับเป็นคนอ่อนโยน เหมาะสมกับรัชทายาทยิ่งนัก

[เอ๋ จู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้เรื่องหนึ่ง ]

ทันใดนั้นลู่ซิงหว่านก็นึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในหนังสือนิทานได้

[เหมือนว่าวันที่รัชทายาทเลือกชายา ก็ยังเป็นงานเลี้ยงใหญ่ด้วยเหมือนกัน พระสนมเต๋อเฟยวางแผนคุณหนูหรง ลูกสาวตระกูลหัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดิน ดูเหมือนว่านางให้องค์ชายสามทำลายชื่อเสียงของคุณหนูหรงหรืออะไรสักอย่างนี่แหละ เพราะอยากให้ตระกูลหัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดินมาเป็นพวกด้วย!]

[แต่พูดไปก็แปลก ในนิทานพระสนมเต๋อเฟยไม่ได้เลื่อนยศเป็นพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยนี่นา! ทำไมมันถึงแตกต่างจากที่เขียนในนิทานล่ะ!]

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยพึมพำ “ในนิทานพวกเราสองคนก็ตายแล้วนะ!”

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยได้ยินคำพูดหวานหว่านก็มองไปรอบ ๆ เห็นเพียงฮูหยินหรงตระกูลหัวหน้าผู้ตรวจการแผ่นดินนั่งอยู่คนเดียว ไม่เห็นคุณหนูหรงคนนั้น

จากนั้นก็ถามจิ่นซินที่อยู่ข้างๆ “ทำไมไม่เห็นคุณหนูหรงล่ะ? มีเพียงฮูหยินหรงที่มาหรือ?”

ชื่อเสียงผู้หญิง ตั้งแต่สมัยโบราณเป็นสิ่งที่มีค่าที่สุด ถ้าพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยมีความคิดเช่นนั้นจริง ๆ มันก็โหดร้ายเอาการอยู่ นางต้องช่วยคุณหนูหรงสักหน่อย

พูดจบก็มองไปทางพระสนมเต๋อเฟบ เห็นเพียงนางมองไปทางห้องโถงด้านหลังตลอดเวลา พระสนมเฉินกุ้ยเฟยก็พอเดาออกแล้ว

จิ่นซินก็พูดถูกเวลาเช่นกัน “เมื่อสักครู่คุณหนูหรงถูกนางกำนัลทำเสื้อผ้าของนางเปียก เลยไปที่ห้องโถงด้านหลังเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเพคะ

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยได้ยินแบบนี้ ลุกขึ้นยืนทันทีแล้วเดินไปที่ห้องโถงด้านหลัง แต่พอก้าวไปสองก้าวก็กลับมา อุ้มลู่ซิงหว่านจากมือของแม่นม แล้วสั่งให้จิ่นหยูติดตามมา ให้จิ่นอวี้ไปตามเหมยกับหลานมา

[ว้าว เสด็จแม่จะไปช่วยคุณหนูหรงแล้วหรือ? เสด็จแม่เท่ห์จังคุณหนูหรงเป็นนางเอกเชียวนะ! เสด็จแม่ต้องช่วยนางนะ!]

“นางเอก? งั้นคุณหนูหรงและองค์ชายรองถึงจะเป็นคู่แท้สินะ งั้นเราต้องรีบไปแล้ว” พระสนมเฉินกุ้ยเฟยรู้สึกว่า ตั้งแต่ตัวเองให้กำเนิดทารกคนนี้ นางก็พูดน้อยลงเรื่อย ๆ แต่คิดมากขึ้นแทน

อ้าว พระสนมเฉินนี่นา นี่กำลังจะไปไหนหรือ?” พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยเจอพระสนมเฉินกุ้ยเฟยที่กำลังเดินไปโถงด้านหลัง กลัวว่านางจะทำลายเรื่องดี ๆของตัวเอง จึงรีบเอ่ยปากเพื่อหยุด

“อ้อ พี่สาว คือหย่งอันฉี่อีกแล้วน่ะ ให้เปลี่ยนเสื้อผ้าของนางที่ห้องโถงหน้าก็คงจะไม่ได้!” พระสนมเฉินกุ้ยเฟยไม่ได้คาดคิดว่าพระสนมเต๋อกุ้ยเฟยจะหยุดตัวเอง ตอนนี้นางกังวลมากขึ้นไปอีก นี่คงจะมาถ่วงเวลาไว้สินะ!

โชคดีที่นางคอยจับตาดูอยู่ ตอนนี้จิ่นซินน่าจะพบเหมยหลานแล้ว หากพวกนางสามารถไปถึงห้องโถงหลังได้ทันเวลาล่ะก็ ต้องช่วยคนไว้ได้อย่างแน่นอน

“ให้ข้าอุ้มหย่งอันหน่อยได้ไหม?” พระสนมเต๋อกุ้ยเฟยเอ่ยถาม

[เหอะ เพื่อถ่วงเวลา ท่านไม่รังเกียจร่างที่เต็มไปด้วยฉี่และขี้ของข้าเลยหรือไง? ]

พระสนมเฉินกุ้ยเฟยทำได้เพียงกลั้นหัวเราะเมื่อได้ยินคำพูดของหวานหว่าน
Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0640

    พูดถึงตรงนี้องครักษ์เงามังกรก็ถอนหายใจ “เพียงแต่อีกฝ่ายล้วนเป็นนักรบที่ตายแล้ว ไม่ได้เหลือผู้รอดชีวิตไว้”[แม่เจ้าโว้ย ทหารพลีชีพหนึ่งร้อยคน นี่มันฐานะอะไรเนี่ย][ดูเหมือนว่าชีวิตของเสด็จพ่อมีค่ามากจริงๆ สามารถทําให้อีกฝ่ายส่งทหารพลีชีพได้หนึ่งร้อยคน]เรื่องนี้เป็นไปตามที่คาดไว้ ฮ่องเต้ต้าฉู่ย่อมไม่ตําหนิองครักษ์เงามังกร จึงออกคําสั่งให้คนขับรถม้าเดินทางต่อไป ต้องไปถึงสถานที่ปลอดภัยถึงจะดําเนินการต่อได้ภายในรถม้าก็เงียบกริบเช่นกันในที่สุดสนมเยว่กุ้ยเหรินก็ลองเอ่ยปาก “ฝ่า...นายท่าน ฮูหยิน คือว่า...”ซ่งชิงเหยียนเหมือนเพิ่งนึกถึงสนมเยว่กุ้ยเหรินที่ขดตัวอยู่ที่มุมห้อง ดึงนางขึ้นมา “วางใจเถอะ ตอนนี้ปลอดภัยแล้ว”ในใจก็อดทอดถอนใจไม่ได้ มิน่าเล่าสนมเยว่กุ้ยเหรินถึงอยู่ในวังมาเจ็ดแปดปีก็ไม่มีทายาทสักคน เกรงว่าโอกาสที่ฝ่าบาทจะโปรดปรานนางก็มีน้อยมากในรถม้าคันเดียวมีกันแค่สี่คน ตัวเองยังสามารถลืมนางได้อย่างสนิทใจ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงฮ่องเต้ที่มีสนมมากมายส่วนฮ่องเต้ต้าฉู่ก็จัดเสื้อผ้าให้ตนเอง แล้วอุ้มลู่ซิงหว่านเข้ามาในอ้อมกอดของตน หยอกล้อนางว่า “หวานหว่าน ตกใจหรือเปล่า?”ลู่ซิงหว่านเอื

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0639

    เพราะว่าตอนนี้อยู่ข้างนอก ทุกคนต่างก็เปลี่ยนคําเรียกขานกัน จึงสามารถปกป้องฝ่าบาทได้อย่างทั่วถึง“ปกป้องนายท่าน!” เว่ยเฉิงดึงกระบี่ออกจากฝักกระบี่ของตัวเอง แล้วพูดกับฮ่องเต้ต้าฉู่ที่อยู่บนรถม้า “นายท่านไม่ต้องเป็นห่วง คนขอวเราข้าล้วนเลือกคนที่มีวรยุทธ์สูงทั้งนั้น ต้องสามารถปกป้องนายท่านและฮูหยินให้ปลอดภัยได้อย่างแน่นอนขอรับ”“ได้” เสียงทุ้มต่ำของฮ่องเต้ต้าฉู่ดังขึ้น ทําให้เว่ยเฉิงรู้สึกสบายใจขึ้นหลายส่วนซ่งชิงเหยียนก็กุมมือของสนมเยว่กุ้ยเหรินในเวลานี้ และพยักหน้าให้นางเพื่อแสดงให้เห็นว่านางสบายใจได้ลู่ซิงหว่านกลับไม่กลัวอย่างที่สนมเยว่กุ้ยเหรินคิดแม้กระทั่งนางยังตบแขนสนมเยว่กุ้ยเหรินเบาๆ ปากก็พึมพําว่า “ไม่กลัว”สนมเยว่กุ้ยเหรินรู้สึกอับอายขายหน้าจริงๆ [ว้าว ทําไมมันน่าตื่นเต้นจัง][เสด็จพ่อและท่านแม่ต้องสู้ๆ นะ! เสด็จพ่อไม่ใช่ฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าฉู่ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในนิทานหรอกหรือ! โชว์ฝีมือให้หวานหว่านดูหน่อย ให้หวานหว่านดูบ้าง!]ซ่งชิงเหยียนกุมหน้าผากอย่างพูดไม่ออกโชคดีที่เป็นเสียงในใจ ฝ่าบาทจึงไม่ได้ยิน หวานหว่านเอ๋ย เจ้ามีกี่หัวให้ถูกตัดกันล่ะเนี่ย!แม้แต่ฮ่องเต้ต้

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0638

    ฮ่องเต้ต้าฉู่และคณะเดินทางลงใต้ต่อ แล้วเลือกที่พักต่อไปก่อนออกเดินทาง อัครมหาเสนาบดีและคนอื่นๆ ได้กําหนดสถานที่ตั้งหลักสําหรับฝ่าบาทตามทางแล้ว ล้วนเป็นอำเภอที่เจริญรุ่งเรืองแต่ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้รูปแบบการเดินทางแล้ว ตอนนี้เป็นการเยี่ยมเยือนส่วนตัวแล้วประการที่สองคือสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ในอําเภอไถจินซึ่งจําเป็นต้องป้องกันดังนั้นฮ่องเต้ต้าฉู่จึงปรึกษากับเว่ยเฉิงและซ่งชิงเหยียน เปลี่ยนเส้นทางและเลือกเมืองอื่นๆ เพื่อพักระหว่างทาง เพื่อสํารวจประเพณีท้องถิ่นดูว่าสถานที่อื่นๆ ก็มีพฤติกรรมที่หลอกลวงและปกปิดเช่นเดียวกับอําเภอไถจินหรือไม่ดังที่หวานหว่านกล่าวไว้ อําเภอไถจินที่อยู่ใกล้แค่เอื้อมนี้ยังเกิดเรื่องเช่นนี้ได้ แล้วอําเภออื่นๆ ล่ะซ่งชิงเหยียนยังไม่ทันได้พูดอะไร ลู่ซิงหว่านก็พูดก่อน[ได้สิ ๆ ! ออกมาเที่ยวเล่นก็ต้องเที่ยวเล่นไปทั่วอยู่แล้ว ถ้าทุกที่ถูกคนจับตามองอยู่ จะมีความหมายอะไรอีกล่ะ][ทําไมไม่ให้ผู้บัญชาการเว่ยเลือกสถานที่เล็กๆ หน่อย พวกเราไปเดินเล่นกัน ยังไงก็ต้องรับรองความปลอดภัยของเสด็จพ่อนะ!][ออกมาห้าวันแล้ว แต่ก็ยังปลอดภัยอยู่ เดิมคิดว่าจะถูกลอบสังหารในวันแรกท

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0637

    “ตอนนี้เกรงว่าพระมเหสีคงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะได้มีโอกาสส่งองค์หญิงหกออกจากตําหนักจิ่นซิ่ว” สนมหลานพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้งพระสนมหลานเฟยพูดได้ไม่ผิด เดิมทีเสิ่นหนิงก็ไม่ยอมรับองค์หญิงหกอยู่แล้ว แต่เรื่องนี้ฮ่องเต้เป็นคนออกปากเอง นางจึงปฏิเสธไม่ได้ไม่สู้ครั้งนี้วางแผนซ้อนแผน ส่งองค์หญิงหกออกไปก็แล้วกันพระสนมหลานเฟยพาจิ่นซินไปที่ตําหนักหรงเล่อแม้แต่ไทเฮาที่อาศัยอยู่ในวังหลังมานานขนาดนี้ เมื่อเห็นบาดแผลบนใบหน้าของจิ่นซิน ก็อดไม่ได้ที่จะอกสั่นขวัญแขวน“จิ่นซิน” ไทเฮาจับมือจิ่นซินปลอบ “พระสนมของเจ้าไม่อยู่ มีเรื่องอะไรเจ้าก็บอกแม่นมซูได้เลย ข้าจะตัดสินใจแทนเจ้าเอง”จิ่นซินกลับมีสมองอย่างหาได้ยาก เพียงแค่ส่ายหน้าเบาๆ “บ่าวไม่เป็นอะไรเพคะ ไทเฮาเพคะ จิ่นซินเป็นเพียงบ่าวคนหนึ่งเท่านั้น หากผู้เป็นนายอารมณ์ไม่ดี จะตีจะด่าสักหน่อยก็สมควรแล้วเพคะ”แม้ว่าไทเฮารู้ว่าคําพูดของจิ่นซินเป็นคําพูดที่สุภาพ แต่เมื่อมองเข้าไปในดวงตาของนาง บวกกับบาดแผลบนใบหน้าของนาง ก็เห็นถึงความอดทนและความคับข้องใจอย่างชัดเจนจึงหันไปมองพระสนมหลานเฟย “ในเมื่อชิงเหยียนไม่อยู่ ช่วงนี้ให้จิ่นซินอยู่ในวังของเจ้าเถอะ

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0636

    เมื่อได้ยินจิ่นซินกล้าที่จะเถียงตนเอง องค์หญิงหกก็โกรธทันที“เจ้าคุกเข่าลงเดี๋ยวนี้!” องค์หญิงหกโกรธเป็นฟืนเป็นไฟจิ่นซินย่อมคุกเข่าลงอย่างเรียบร้อย แต่ร่างกายยังคงตั้งตรงตอนนี้นางจึงอยู่ในระดับเดียวกันกับองค์หญิงหกองค์หญิงหกรีบก้าวเท้าไปข้างหน้าและตบหน้าจิ่นซินหนึ่งฉาด “เจ้าบ่าวรับใช้บังอาจนัก แม้แต่นายของเจ้ายังไม่กล้าพูดกับข้าเช่นนี้ เจ้ากล้าเถียงข้าหรือ?”พูดถึงตรงนี้ ราวกับไม่คลายความโกรธ หันไปมองอิงหงที่อยู่ข้างๆ อีกครั้ง “ตบปากนางให้ข้าที!”อิงหงกลับขดตัวไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าถึงอย่างไรจิ่นซินก็เป็นคนข้างกายของพระสนมหวงกุ้ยเฟย แม้ว่านายของนางจะเป็นองค์หญิงหก แต่ว่า...เมื่อเห็นอิงหงไม่ขยับตัว องค์หญิงหกก็ยื่นขาออกไปเตะที่ขาของนาง “เจ้าไม่เข้าใจที่ข้าพูดหรือ?”อิงหงกัดฟัน ในที่สุดก็เดินมาตรงหน้าจิ่นซินแล้วเริ่มลงมือเมื่อเห็นใบหน้าของจิ่นซินแดงและบวมขึ้นในที่สุด องค์หญิงหกจึงเอ่ยปากให้อิงหงหยุดมือ แต่ยังคงไม่คลายความโกรธ “เจ้าคุกเข่าตรงนี้ให้ข้าสองชั่วยาม หากคุกเข่าไม่ถึงสองชั่วยาม ข้าจะตบเจ้าอีก!”พูดจบก็พาอิงหงเดินไปข้างหน้าโดยไม่หันกลับมามองในเวลานี้อวิ๋นหลานที่

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0635

    พูดจบก็ยิ้มให้เสิ่นผิงอีก “การสอบระดับกลางปีหน้า ข้าจะรอเจ้าอยู่ที่เมืองหลวง”ฮ่องเต้ต้าฉู่ไม่ใช่คนชอบยุ่งเรื่องของคนอื่นจริงๆ แต่คนนี้ ในเมื่อหวานหว่านบอกว่าเขาเป็นคนมีความสามารถ เมื่อพบแล้ว ก็ไม่อาจไม่ยุ่งได้พูดจบก็เดินก้าวยาวๆ ออกไปเสิ่นผิงเพิ่งได้สติหลังจากฮ่องเต้ต้าฉู่จากไปแล้ว “ขอบพระทัยฝ่าบาทพ่ะย่ะค่ะ”ฮ่องเต้ต้าฉู่ได้ทําเรื่องใหญ่อีกครั้ง ในใจย่อมมีความสุขมากคนทั้งกลุ่มจึงเก็บสัมภาระอีกครั้งและเดินทางต่อฮ่องเต้ต้าฉู่เดินเที่ยวชมวิวตลอดทาง มีความสุขมากแต่หลังจากที่เขาจากไป ในวังก็มีคนก่อความวุ่นวายขึ้นคนแรกที่ก่อความวุ่นวายขึ้นก็คือองค์หญิงหกที่ตอนนี้อาศัยอยู่ในวังจิ่นซิ่วจิ่นซินอยู่ในตําหนักชิงอวิ๋นเพียงลําพัง ที่จริงแล้วก็ไม่มีอะไรให้ทํา ทั้งวันจึงไม่มีอะไรทําดังนั้นวันนี้ ตําหนักชิงอวิ๋นกลับมีคนที่จิ่นซินคาดไม่ถึงคนหนึ่งมา อวิ๋นหลานเมื่อเห็นอวิ๋นหลานมา จิ่นซินก็รีบเข้าไปต้อนรับ “พี่หญิงอวิ๋นหลานมาได้อย่างไรกัน?”จะว่าไปตําหนักจิ่นซิ่วกับตําหนักชิงอวิ๋นก็ไม่ได้มีความขัดแย้งต่อหน้าอะไรกันแต่จิ่นซินและจินอวี้ในตําหนักชิงอวิ๋นต่างก็รู้ว่าเมื่อฮองเฮายังเป็นพ

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0220

    อีกสองวันจะเป็นวันที่ครอบครัวนอกวังสามารถเข้าวังไปเยี่ยมเยียนและขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณได้แม่ของสนมเล่อกุ้ยเหรินย่อมเป็นหนึ่งในนั้นสิ่งแรกที่ต้องทําเมื่อเข้าวัง แน่นอนว่าต้องขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของตําหนักกลาง เพียงแต่ตอนนี้ตําแหน่งฮองเฮาว่างอยู่ นี่จึงกลายเป็นหน้าที่ของพระสนมเฉินกุ้ยเฟยแต

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0023

    ลู่ชิงหว่านเหลือบมองเผยฉู่เยี่ยน[มีความรับผิดชอบสมกับเป็นคุณชายจวนอันกั๋วกง][ความรู้สึกที่มีคนคอยปกป้องนี่มันดีจัง รู้สึกปลอดภัยสุด ๆ ไปเลย!]เนื่องจากมีพลังวิญญาณสนับสนุน แม้ตอนนี้ลู่ซิงหว่านจะเพิ่งสามเดือนแต่ก็นั่งได้อย่างมั่นคงแล้วซึ่งนั่นทำให้ฮ่องเต้ต้าฉู่และพระสนมเฉินกุ้ยเฟยอดไม่ได้คิดไม่ได้ว่า

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0631

    หลังจากมองส่งชายผู้นั้นจากไปแล้ว ความเคร่งขรึมจึงเริ่มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮ่องเต้ต้าฉู่ “เว่ยเฉิง ถือป้ายคําสั่ง ไปโยกย้ายทหาร”เว่ยเฉิงกลับเป็นห่วงความปลอดภัยของฮ่องเต้ต้าฉู่“เจ้าแค่ไปก็พอ!” ฮ่องเต้ต้าฉู่กลับยืนกรานอย่างยิ่ง “ข้างกายข้ามีองครักษ์เงามังกร ไม่เป็นไรหรอก”ดังนั้นในเวลานี้ คนที่เคาะประตู

  • เสร็จพ่อสุดจะฟลุคเพราะแอบฟังความคิดลูกสาวจอมป่วน   บทที่ 0490

    ขณะเดียวกันที่จวนแม่ทัพใหญ่ทหารม้าก็คึกคักไปด้วยผู้คนคาดไม่ถึงว่าองค์รัชทายาทจะเสด็จมาเยือนจวนแม่ทัพใหญ่ทหารม้าอย่างกระทันหันเพราะลู่ซิงหว่านพูดไว้ว่าลู่จิ่นเหยาและหานซีเยว่เป็นบุพเพสันนิวาสที่ฟ้ากําหนด ทั้งสองเป็นคนที่เหมาะสมที่สุดเมื่อก่อนซ่งชิงเหยียนมักจะกําชับองค์รัชทายาทว่าความสัมพันธ์จําเป็นต้

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status