บทที่ 3 การเริ่มต้นใหม่ในสวน

รินยืนอยู่ตรงทางเข้าสวนรัตติกาล ดวงตาจับจ้องไปยังสวนที่เปล่งประกายใต้แสงจันทร์ หัวใจของเขาเต้นระรัว ความหวังผสมปนเปกับความกลัว มือกำเข้าหากันแน่นจนรู้สึกเจ็บเล็กน้อย เขาก้าวถอยหลังเล็กน้อย ราวกับลังเลที่จะเข้าไป

“นายจะทำอะไร? ไปบอกเขาว่านายไม่มีที่ไป? นายอาจถูกปฏิเสธก็ได้ เขาแทบไม่รู้จักนายด้วยซ้ำ” น้ำเสียงเยาะเย้ยเสียงหนึ่งดังขึ้นในหัว

“แต่เขาก็เคยชวนมาสวนตั้งแต่เจอกันครั้งแรก เขาดูเป็นคนที่พึ่งพาได้ นายรู้สึกได้ว่าที่นี่ปลอดภัย” อีกเสียงหนึ่งที่ฟังนุ่มนวลกว่าเถียงกลับ แต่ก็เจือไปด้วยความกังวล

“ถ้าผิดล่ะ? ถ้าเขาไม่ยอมให้อยู่ นายจะทำยังไง? แต่...ที่นี่...มันให้ความรู้สึกเหมือนบ้านมากกว่าสถานที่ไหนที่นายเคยไปมา” รินหลับตาลง พยายามหาคำตอบ

เสียงหนึ่งในหัวหัวเราะหยัน “นั่นแหละคือปัญหา นายกำลังเชื่อในความรู้สึกโง่ ๆ ที่นายไม่สามารถอธิบายได้ นายเพิ่งเจอเขาแค่ครั้งเดียวเอง!”

รินสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความวุ่นวายในจิตใจ “มันอาจจะเป็นเรื่องโง่จริง ๆ แต่...มันคือโอกาสสุดท้ายของฉัน ฉันไม่มีที่อื่นจะไปแล้ว”

เขาลืมตาขึ้น ดวงตาฉายแววแน่วแน่ ทว่าก็ยังแฝงด้วยความลังเลอยู่ลึก ๆ เขาตัดสินใจก้าวเข้าไปในสวน

เคล ธอร์น กำลังก้มตัวดูแลแปลงดอกชมจันทร์ ความเงียบสงบของสวนช่วยทำให้เขาผ่อนคลาย แต่เสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นทำให้ต้องเงยหน้ามอง

เมื่อเห็นรินยืนอยู่ที่ปลายทางเดิน สายตาของเคลเปลี่ยนเป็นระแวงเล็กน้อย ความคิดมากมายผุดขึ้นในใจ

“เขามาทำอะไรที่นี่? เขาอาจต้องการบางอย่าง...หรือเขามีปัญหา” เคลขยับตัวให้ตรง ยืนรอจนรินเดินเข้ามาใกล้

“ริน?” เคลเรียกชื่ออีกฝ่ายเบา ๆ แต่ยังไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าควรจะไว้ใจรินหรือไม่ “เขาดูเหมือนคนที่ต้องการที่พึ่ง แต่…เราแทบไม่รู้จักกันเลย มันไม่เสี่ยงไปหน่อยเหรอ”

รินหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเคล ดวงตาของเขาฉายซึ่งความหวังปนกับความกลัว

“เคล…ผมขออยู่ที่นี่ได้ไหม?” น้ำเสียงของเขาเบาหวิว แต่ความหมายที่อยู่ในคำพูดนั้นหนักอึ้ง “ผมไม่มีที่ไปแล้ว และที่นี่…มันทำให้ผมรู้สึกเหมือนบ้าน และคุณ…ทำให้ผมรู้สึกปลอดภัย”

คำพูดนั้นทำให้เคลชะงักค้าง ราวกับเวลาถูกหยุดไว้ สายตามองรินอย่างพิจารณา ความรู้สึกขัดแย้งพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจ

“เขาพูดว่า 'บ้าน'... ทั้งที่เราพบกันแค่ครั้งเดียว? บ้านงั้นเหรอ?”

“แต่ดูเขาสิ...เขาดูสิ้นหวังจริง ๆ และที่สำคัญ เขาไม่มีที่ไป” เขาลอบถอนหายใจ ทว่าเสียงในหัวอีกด้านแย้งกลับ

“แต่นายรู้จักเขาดีพอหรือยังล่ะ? เขาอาจจะมีจุดประสงค์บางอย่าง หรืออาจจะนำปัญหามาให้สวนนี้ก็ได้”

เคลเหลือบมองรินอีกครั้ง เห็นเขายืนนิ่งเหมือนคนที่เตรียมใจจะถูกปฏิเสธ “แต่เขาดูไม่มีพิษมีภัยอะไรเลย...อีกอย่าง ดูจากหน้าตาน่ารักแบบนี้ เขาจะเป็นอันตรายได้ยังไง?”

เขาเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยกับความคิดในหัวตัวเอง “โอเค เคล ทำตามสัญชาตญาณก็แล้วกัน ลองดูว่าอะไรจะเกิดก็เกิด สวนนี้อาจต้อนรับเขาเองก็ได้”

เคลมองรินอีกครั้ง และเมื่อเห็นแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความคาดหวังของอีกฝ่าย เขาก็ตัดสินใจใช้วิธีที่ง่ายที่สุดเพื่อทำลายบรรยากาศตึงเครียด

“คุณอยากอยู่ที่นี่เหรอ?” เคลเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่จงใจผ่อนคลาย “คุณรู้ไหม ผมไม่ใช่คนที่จะให้ใครก็ได้มานอนในสวนมหัศจรรย์นี้ง่าย ๆ นะ ที่นี่มีขั้นตอนการสมัครที่เข้มงวดสุด ๆ”

“ขั้นตอนการสมัคร?” รินเลิกคิ้วเล็กน้อย ความสงสัยและความตกใจฉายชัดบนใบหน้า

“ใช่ คุณต้องตอบคำถามสำคัญนี้ก่อน” เคลแสร้งทำสีหน้าจริงจัง “คุณชงกาแฟได้ดีแค่ไหน?”

รินกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเบา ๆ “ผม…คิดว่าทำได้นะ?”

เคลหัวเราะตาม เสียงหัวเราะนั้นฟังดูสบายใจขึ้น “ดีมาก! ยินดีต้อนรับ ริน ห้องของคุณจะอยู่ตรงนั้น ถัดจากแปลงดอกชมจันทร์”

รินมองหน้าเคลด้วยความไม่แน่ใจ “คุณ…ไม่จริงจังใช่ไหม?”

เคลยิ้มกว้างกว่าเดิม ความอ่อนโยนแฝงอยู่ในน้ำเสียงของเขา “แน่นอนว่าผมล้อเล่น แต่เอาจริง ๆ คุณอยู่ที่นี่ได้นานเท่าที่ต้องการเลย”

วันเวลาผ่านไป ทั้งสองคนเริ่มสร้างกิจวัตรประจำวันในสวนรัตติกาลร่วมกัน รินช่วยดูแลพืชพันธุ์ในตอนกลางวัน มือที่ชำนาญของเขานำชีวิตใหม่มาสู่ต้นไม้ที่เคยร่วงโรย เคลสังเกตว่าพืชในสวนตอบสนองต่อสัมผัสของรินอย่างผิดสังเกต ดอกไม้ที่รินแตะต้องดูเหมือนจะบานเร็วกว่าปกติ ใบไม้ดูเขียวสดขึ้น และพืชบางชนิดที่เคลพยายามปลูกมาหลายเดือนกลับเติบโตได้ดีเมื่อรินเข้ามาดูแล

เอร่า เพื่อนสนิทผู้ขี้เล่นของเคลมาเยี่ยมบ่อยๆ นำเสียงหัวเราะและช่วงเวลาที่สบายใจมาให้เสมอ จินเจอร์ แมวขี้เล่นก็ไม่พลาดที่จะเป็นจุดสนใจในทุกเหตุการณ์

เย็นวันหนึ่ง เอร่ามาถึงขณะที่รินกำลังวาดภาพเสร็จพอดี

“เฮ้ เคล” เขาเรียกพร้อมกับรอยยิ้มขี้เล่น “เห็นนายยังดูแลเด็กน้อยอยู่เลย ศิลปินน้อยของเราเป็นยังไงบ้าง?”

เคลกลอกตาอย่างขบขัน “เขาก็โอเคดี เอร่า แล้วนี่ก็ไม่ใช่การดูแลเด็กนะ เรียกว่าการเป็นมนุษย์ที่ดีต่างหาก”

เอร่าก้มลงอุ้มจินเจอร์ ทันทีที่ได้อุ้มก็เริ่มครางเบา ๆ ในลำคอ “อย่างนั้นเหรอ? ดูเหมือนจินเจอร์จะเห็นด้วยนะ ใช่ไหมเจ้าหนู?”

จินเจอร์ตอบกลับด้วยคำว่าเมี้ยวเสียงดัง ทำให้ทุกคนหัวเราะ ช่วงเวลาแบบนี้เป็นการบรรเทาความเงียบสงัดที่ดูเหมือนจะติดตามรินไปตลอด