ตอนที่ 2

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารยังเจือด้วยความกระอักกระอ่วนอยู่มากแม้มีเสียงของผู้ใหญ่ทั้งสองสนทนาปราศรัยกันอย่างสนุกสนานตามประสาเพื่อนเกลอที่นานทีปีหนจะมีโอกาสได้มาพบปะสังสรรค์

ทว่าหลังเริ่มทานอาหารไปได้เพียงครึ่งทาง ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเธอต่างแสดงออกชัดเจนว่าไม่พึงใจต่อกัน หรือเพราะมีธุระด่วนแทรกเข้ามากะทันหันจริง ๆ ทางฝั่งบ้านสหเดชาจึงแจ้งว่าจำต้องขอตัวกลับก่อน

และแน่นอนว่านี่แหละคือสิ่งที่จัสมินอยากได้ยิน!

“เดี๋ยวมินไปส่งนะคะ”

“อุ้ย ไม่เป็นไรหรอก หนูมินทานต่อเถอะจ้ะ ดูสิเพิ่งจะพร่องจานไปแค่นิดเดียวเอง”

โถ โดนพิทบลูของคุณน้าจ้องอย่างกับจะกินเลือดกินเนื้อตลอดเวลา ใครจะไปเจริญอาหารได้ละคะคุณน้าาา~

แต่นี่เป็นเพียงความคิด เพราะสิ่งที่จัสมินเอื้อนเอ่ยออกมาคือ

“ยินดีค่ะ”

และยินดีเป็นอย่างยิ่งด้วย!

ว่าแล้วก็รีบผุดลุกขึ้นยืน เดินตามไปส่งน้าอังคณาถึงประตูทางออกอย่างกระตือรือร้น ไม่ใช่ว่าอยากทำตัวเป็นเด็กน่ารักให้ผู้ใหญ่เอ็นดู แต่เพราะเธอเองก็กำลังหาช่องทางหนี

ขืนอยู่ต่อคงไม่แคล้วโดนบิดากรอกหูด้วยความดีความชอบของคุณชายหน้าเหวี่ยงนี่อีก ก็ไม่รู้ว่าจะปลื้มอกปลื้มใจอะไรเขานักหนา นี่ขนาดเธอเสียสละสายตาไปมองเป็นสิบรอบแล้วก็ยังหาความดีที่ว่านั่นไม่เจอ

เอ๊ะ หรือรอบหน้าเธอควรลองพึ่งแว่นขยาย

และเพราะมัวแต่ตกอยู่ในห้วงความคิดทำให้หญิงสาวไม่ทันสังเกตเห็นพนักงานที่เดินเลี้ยวออกมาจากห้องรับรองทางซ้ายมือ ซึ่งกว่าจะหันมาเจอเธอก็พบว่าช้าไปเสียแล้ว

ดวงตากลมโตเบิกกว้างฉายแววตื่นตระหนก ลำพังแค่ปะทะกันคงไม่เจ็บเท่าไร แต่ถ้าหม้อไฟที่อยู่ในมือนั่นหกลงราดรดตัวล่ะก็ เธอคงมีหน้าตาไม่ต่างไปจากน้องปลาช่อนที่นอนเหลือแต่ก้างในนั้นแน่!

สมกับเป็นวัน Bad day ที่เธอเขียนไว้ใต้ภาพ

จัสมินถอนหายใจอย่างปลงตก แต่แล้วในวินาทีที่คิดว่าตัวเองจะต้องกลายร่างเป็นลิตเติ้ลเมอเมดฉบับไทย ๆ เรียวแขนก็สัมผัสได้ถึงแรงกระชาก

ซึ่งแม้แรงรั้งจะทำให้เธอหลบพ้นรัศมีของการปะทะ ทว่าเพราะไม่ทันตั้งตัว สองขาไม่รักดีจึงพาเธอพุ่งเข้าใส่เจ้าของการกระทำอย่างไม่ได้ตั้งใจ

“อ๊ะ”

ความเจ็บแล่นพล่านไปทั่วใบหน้าซีกซ้าย แต่ที่มากกว่านั้นเห็นจะเป็นความร้อนระอุบนพวงแก้มเมื่อทันทีที่ตั้งตัวได้ สิ่งที่เห็นเป็นอย่างแรกหลังลืมตาคือแผงอกล่ำ ๆ

ซ้ำยังกรุ่นด้วยกลิ่นหอมสะอาดที่ส่งให้หัวใจดวงน้อยเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ

ซวยแล้ว!

ปากเล็กอ้าค้าง ยิ่งเมื่อแหงนหน้าขึ้นสบกับดวงตาสีนิลของชายร่างสูงที่เพิ่งเอาหน้าไปซุกซบเธอก็เกิดประหม่า ทำตัวไม่ถูกขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ขอโทษครับคุณลูกค้า!”

เสียงตะโกนของพนักงานปลุกให้สองสายตาละจากกัน ก่อนที่จัสมินจะเป็นฝ่ายขยับตัวก่อน เธอเลิ่กลั่กดันตัวออกจากวงแขนแข็งแรงก่อนกระโจนถอยออกห่าง

แววตาวูบไหวช้อนขึ้นมองสีหน้าอธิบายยากของคนตรงหน้าเพียงนิดก็รีบเสหลบ ความประดักประเดิดพลันก่อเกิด

เขาขยับมาเดินข้างเธอตั้งแต่เมื่อไหร่ เท่าที่จำได้คือเขาเดินตามหลัง ทิ้งระยะห่างเป็นเมตร ๆ ไม่ใช่เหรอ

“ทำไมไม่ระวัง”

น้ำเสียงเข้ม ๆ มาพร้อมสายตาตำหนิ หากครั้งนี้จัสมินเลือกที่จะก้มหน้ายอมรับด้วยรู้ตัวดีว่าเมื่อครู่เป็นเธอเองที่ไม่ระวังตัว รอยยิ้มจืดเจื่อนถูกส่งไปให้

แต่แล้วในจังหวะที่เผยอริมฝีปากหมายจะกล่าวขอบคุณ อีกคนก็โพล่งอีกคำสวนขึ้นมาให้เจ็บกระดองใจ

“ซุ่มซ่าม”

จากนั้นก็ก้าวฉับ ๆ ทิ้งให้คนเพิ่งโดนต่อว่ายืนอ้าปากค้าง ทั้งอึ้งทั้งโมโห กว่าจะค้นหาเสียงของตัวเองเจอคนปากเสียก็เดินทิ้งห่างไปไกล

“ไอ้คนบ้า!”

ไม่แปลกใจแล้วว่าทำไมน้าอังคณาถึงบอกว่าลูกชายโสดมาตั้งแต่เกิด ก็ดูคำพูดคำจาแต่ละอย่างของเขาสิ คงจะมีผู้หญิงคนไหนหลงมาชอบอยู่หรอก!

ความรู้สึกขอบคุณพลันถูกกลบด้วยความหมั่นไส้ที่เพิ่มจากเดิม จัสมินร้องเหอะในลำคอแล้วรีบจ้ำตามหลัง

ในจังหวะที่จะเดินผ่านอดไม่ได้ที่จะแวะขึงตา สะบัดหน้าใส่คนปากเสียซึ่งเหล่ตามามองเธอเช่นกันหนึ่งที

ก่อนจะรีบปรับสีหน้าเป็นยิ้มแย้ม เมื่อคุณน้าอังคณาที่เคารพประดุจญาติผู้ใหญ่หันมามองเธอด้วยแววตาเอ็นดู

“หนูมินส่งน้าแค่ตรงนี้ก็พอนะ อากาศมันร้อน”

“ร้อนแค่นิดหน่อยเองค่ะ แล้วนี่รถวนมารับหรือยังคะน้าอัง?”

“จอดอยู่ชั้นใต้ดิน อีกแป็บคงวนมาถึงจ้ะ หนูมินไม่ต้องห่วงน้าหรอก ตาดินก็อยู่ รีบกลับเข้าไปนั่งกับคุณพ่อเถอะจ้ะ”

“อา เอางั้นก็ได้ค่ะ”

แม้จะอยากอยู่ดูให้แน่ใจแต่เมื่อผู้ใหญ่ว่าแบบนั้นเธอก็คงต้องว่าตาม มือเรียวยกขึ้นพนมไหว้พร้อมรอยยิ้มอย่างอ่อนช้อย ก่อนหมุนตัวเดินเชิดหน้าผ่านคนหน้าบึ้งกลับไปทางเดิม

ทว่าในจังหวะที่ถึงหน้าร้านเธอก็เลือกเลี้ยวไปอีกทาง