Crazy Doctor 5

เพี้ยะ !

“ปากหมา จะตายได้ไง ให้มึงผ่าตัดอีกร้อยรอบ กูก็จะเฝ้าอยู่ตรงนี้แล้วก็ด่ามึงทุกวันให้มึงตื่น แต่มึงจะตายไปจากกูไม่ได้ จำไว้” ไอ้เด็กน้อยหน้าหล่อมันตบมาที่ปากของฉันค่อนข้างแรง

ไอ้เด็กนี่มันชอบใช้กำลังเวลาที่ฉันชอบพูดถึงความตาย

“นี่พี่นะเคลิ้ม ไม่ใช่คู่อรินักเลงที่คุณมึงชอบชกต่อยด้วย” ฉันย้อนพร้อมกับจับที่ปากของตัวเอง

“ก็เพราะเป็นมึงนี่แหละกูถึงอยู่เฝ้าไม่ไปไหน ถ้าเป็นคนอื่นมึงคิดว่ากูจะสนใจหรือไง อย่าพูดเรื่องตายอีก ไม่งั้นกูจะตบปากมึงแบบนี้แหละ” แล้วไอ้เด็กน้อยมันก็ขู่ฉันอีก ฉันได้แต่ส่ายหัวให้กับพฤติกรรมแบบนี้ของคนตรงหน้า

ตั้งแต่เรารู้จักกัน จะเป็นเขาทุกครั้งที่อยู่ข้างเตียงในยามที่ฉันรู้สึกตัวหลังจากการผ่าตัด เขาจะอยู่ตรงนี้เสมอ และพูดว่าคิดถึงตลอดในยามที่ฉันลืมตาตื่น

‘มอร์ฟีน’ คือชื่อของฉัน พ่อของฉันเป็นหมออัจฉริยะ และคลั่งไคล้ความเป็นแพทย์มาก ท่านศึกษาหาความรู้ไม่หยุดหย่อน และผลิตยาที่ไม่มีในระบบแพทย์ขึ้นมาใช้ จะใช้คำว่าหมอเถื่อนกับพ่อฉันก็ย่อมได้ เพราะท่านเป็นได้ทั้งหมอตามกฎหมายและหมอเถื่อนที่ฝีมือขั้นเทพ

ด้วยความรักความเป็นแพทย์ท่านจึงตั้งชื่อฉันว่า ‘มอร์ฟีน’ ซึ่งความหมายของมันก็อย่างที่รู้ ๆ กัน

และอย่างที่ฉันกล่าวมาข้างต้น ฉันนั้นเป็นโรคหัวใจมาตั้งแต่เกิด พ่อประคับประคองอาการมาตลอด และเริ่มผ่าตัดหัวใจตอนฉัน 9 ขวบ หลังจากนั้นมาการผ่าตัดปลูกถ่ายเปลี่ยนหัวใจ มันก็เกิดขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนด้วยความพยายามของพ่อบังเกิดเกล้า

เพราะฉันเป็นดั่งตัวแทนของหญิงที่ท่านรัก เพราะแม่ของฉันตายด้วยกระสุนของคู่อริ พ่อผ่าตัดทำคลอดฉันก่อนที่แม่จะสิ้นลม แล้วฉันก็คลอดก่อนกำหนด ร่างกายของฉันจึงอ่อนแอกว่าคนอื่นหลายเท่า

‘หนูคือตัวแทนความรักของแม่กับพ่อ อย่าทิ้งพ่อไปเด็ดขาด ไม่ว่าจะด้วยวิธีไหนพ่อก็จะช่วยหนู หนูต้องอยู่กับพ่อ เป็นกำลังใจให้พ่อมีลมหายใจในการสู้ต่อ อย่าลืมตื่นขึ้นมาหาพ่อนะมอร์ฟีนลูกรัก’

นี่คือประโยคที่พ่อบอกกับฉันทุกครั้งก่อนผ่าตัด ท่านมักร้องไห้เสียตาให้ฉันก่อนจะลงมือผ่าตัดเสมอ

ไม่ว่าวิธีการที่ได้หัวใจมาจะเลวร้ายแค่ไหน พ่อของฉันไม่เคยจะสน ท่านขอแค่ให้ฉันมีชีวิตอยู่แค่นั้นที่ท่านต้องการ

ฉันต้องอยู่ในห้องที่สะอาดปลอดโปร่ง แต่ส่วนมากชีวิตของฉันมันอยู่ในห้องที่พ่อสร้างไว้ให้ฉันซะมากกว่า ห้องที่กักเก็บความเย็น สะอาดปลอดเชื้อ เหมือนพวกหนูทดลองต้องอยู่ยังไงยังงั้น

ฉันตื๊อพ่ออยู่นานเรื่องการเรียน กว่าท่านนั้นจะยอมใจอ่อน เพราะก่อนหน้านั้นฉันเรียนผ่านอินเตอร์เน็ตมาตลอดตั้งแต่จำความได้ เรียน ๆ หาย ๆ เพราะฉันนั้นป่วย

พอฉันเริ่มเรียนมัธยมต้นกับเพื่อน ฉันก็ได้เจอกับเคลิ้ม รุ่นน้องที่อายุห่างกัน 5 ปีน่าจะใช่นั่นแหละ

เราเรียนห้องเดียวกัน เคลิ้มมันเป็นนักเลงในกลุ่มนักเรียน และชอบล้อเลียนฉันเป็นประจำ หาว่าฉันเป็นเด็กโข่ง เป็นมนุษย์ป้าบ้างล่ะ จนกระทั่งมันได้รู้ว่าพ่อฉันเป็นเพื่อนรักกับปู่ของมัน และได้รู้ว่าที่ฉันต้องเรียนช้าแบบนี้เพราะฉันป่วย มันก็เลยเริ่มมาตีสนิท แล้วเราก็เป็นเพื่อนต่างวัยของกันมาจนถึงปัจจุบัน

สนิทกับฉันก็จริง แต่เรื่องตีรันฟันแทงมันก็ไม่ลดละ มันขยันสร้างอริทุก ๆ วัน ปัจจุบันอริมันมากกว่ามิตรซะอีก