บทที่ 3 วัยพลุ่งพล่าน

บทที่ 3 วัยพลุ่งพล่าน

อันที่จริงผมพยายามอย่างเต็มที่แล้วสำหรับผู้ชายคนหนึ่งที่มีเลือดมีเนื้อ และ ... มีไอ้นั่นกลางหว่างขา

ผมขยับตัวพลิกตะแคงไปอีกด้านสะกดใจตนเองไม่ให้รับรู้ถึงกลิ่นอันอ่อนหวานและร่างนุ่มนิ่มจากคนข้าง ๆ ที่ยังเอามือพาดเอวผมไว้ - - ผมต้องหันหนีก็เพราะไอ้นั่นมันดันเคารพธงเช้า

ผมจับมือไอ้แก้มไว้แน่นแล้วเหม่อลอยมองฝาหนัง มือมันพาดเอวทาบกางบนพุงผมพอดี อีกนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น หากมันเลื่อนลงสักห้าเซนติเมตรปลายนิ้วก้อยมันจะโดนส่วนหัวพอดิบพอดี - - ถอนหายใจครั้งที่ล้านแล้วกู

“มึงตื่นแล้ว” แก้มทำเสียงงัวเงียแล้วพลิกตัวออกไปอีกด้าน

“อือ ตื่นแล้ว กูเข้าห้องน้ำก่อน” ผมทำท่าจะลุกขึ้นแล้วพลันรู้สึกว่าคงยังไม่ได้จึงนั่งนิ่งไว้ก่อนเอาผ้าห่มปิดไว้

“อ้าว ไหนบอกจะไปเข้าห้องน้ำ” ไอ้แก้มพลิกตัวกลับมานอนตะแคงกอดผ้าห่มยกขาพาดขาผมไว้เขี่ยเล่นเบา ๆ

สายตาผมมองเท้าเล็กขาวเนียน มันเอานิ้วเท้าคีบผ้าห่มเล่น ผมจึงดึงผ้าห่มออก มันชักเท้ากลับแล้วแหย่มาข้างหน้าต่อหัวเราะในลำคอ ผมรู้สึกได้เลยว่ามันจ้องผมอยู่เพราะแผ่นหลังผมร้อนวูบวาบพิกล เลยแกล้งมันจับข้อเท้าไว้กำแน่นกำลังสะบัดออก มันดันยกขึ้นอย่างแรง

ผลัก!! โอ๊ย

“ปืน!! ขอโทษไม่ได้ตั้งใจ!!” เสียงแก้มร้อนรนจนผมลอบยิ้ม ดีแล้ว สมน้ำหน้าอย่างแกล้งผมดีนัก

“เจ็บว่ะ ทำไมต้องถีบหน้ากันด้วย”

“เปล่า ๆ ไม่ได้ตั้งใจ มึงเจ็บมากไหม ไหนเอามือออกก่อน ขอดูหน่อย”

ยายเตี้ยรีบลุกขึ้นคุกเข่าด้านข้างผมทันที จับมือผมออกแล้วชะโงกหน้าเข้ามาใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำยาสระผมอ่อน ๆ และกลิ่นบางอย่างที่มันทำให้ผมถึงกับขนลุก จึงรีบปัดมือมันออก

“เฮ้ย อย่าเพิ่งดูก่อน”

ไอ้แก้มยังไม่ยอมจะดูให้ได้ ผมเลยต้องนั่งนิ่ง คิดว่านิ่งที่สุดแล้วถ้าไม่นับท่อนกลางหว่างขาที่มันไม่ยอมนิ่งด้วย

ยายเตี้ยตัวเล็กกว่าผมมาก เวลาคุกเข่ายืดตัวบนเตียงช่วงหน้าอกตรงกับหน้าผมแบบระยะประชิด น่าจะเป็นคำนี้ ‘ระยะประชิด’ เพราะเพียงผมเหลือบตาไปด้านข้างพลันปะทะเข้ากับหน้าอกอย่างสาววัยรุ่น เสื้อนอนแบบกระดุมดันทำท่าจะเบะออกได้ทุกขณะยามยายเตี้ยพยายามอย่างยิ่งที่จะแหวกหนังศีรษะผมออกดู จนมองเห็นสีชมพูปลายยอดเพียงบางส่วน - - ไม่ได้ตั้งใจหรอกนะ แต่ลมหายใจผมเริ่มขาดห้วง จมูกร้อนวูบวาบ

“พอแล้ว กูไม่ได้เป็นอะไร กูจะไปอาบน้ำแล้ว มึงนอนเล่นไปก่อนเดี๋ยวไปตลาดหาอะไรกินกัน”

ผมรีบปัดมือมันทิ้งแล้วกระโดดพรวดเดียวลงเตียงคว้าผ้าเช็ดตัวมาพาดด้านหน้าทันที ผลุบหายเข้าห้องน้ำไม่รอให้แก้มทัดทานอีก

ปัง…ฟู่

ผมยืนมองตัวเองหน้ากระจก ลูบคางหันซ้ายขวา ปีนี้หน้าผมตอบลงอีกเผยให้เห็นกรามชัดเจน และหนวดขึ้นเร็วเกินไป แหงนคอขึ้นลูบลูกกระเดือกเหมือนจะใหญ่ขึ้น - - ถึงว่าเสียงเริ่มทุ้มลงอีก

เหลือบสายตาเห็นแปรงสีฟันสีชมพูลายหมีของยายเตี้ยใส่ไว้ในแก้วหน้ากระจกข้างกันกับแปรงสีฟันของผม เลยหยิบขึ้นมาบีบยาสีฟันไว้ให้ก่อนกันลืม จากนั้นจึงถอดเสื้อผ้าเข้าไปอาบน้ำ

ซ่า .... อืม.... ดีจริง ... อ่า

ก๊อก แก๊ก แอ๊ด

“มึงอาบน้ำนานอีกแล้ว กูหิวจะแย่”

“งั้นมึงก็อาบเร็ว ๆ”

ผมชำเลืองมองมันแวบเดียวตอนเปิดตู้เสื้อผ้าแต่ยังไม่ทันหยิบกางเกงขึ้นสวม มันพรวดพราดออกมาทั้งที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียว

พรวด .. อึก

“กูลืมเอาเสื้อเข้าไป”

ยายเตี้ยดูท่าจะไม่รู้สึกรู้สา มันก้มลงหยิบของในกระเป๋าโก้งโค้งจนก้นกระดกสูงชายผ้าขนหนูเลิกขึ้น เปิดจนผมเห็นแก้มก้น

เอื้อก ... ควับ

ผมรีบเบือนหน้ากลับเอามือปิดจมูกแล้วขมวดคิ้ว ก้มลงมองปืนใหญ่กลางหว่างขา มันตั้งลำอีกรอบจนผมแปลกใจ - - อะไรว่ะ ก็เพิ่งเด็ดกระสุนทิ้งไป

ปัง!! ฟู่

ไม่รอช้า ตอนนี้ไม่ใช่เวลาอ้อยอิ่งแต่อย่างใดในขณะที่ยายเตี้ยยังอาบน้ำผมรีบแต่งตัวด้วยความว่องไวเท่าที่ทำได้ จัดการหวีผมเก็บของ พับผ้าห่ม ปิดแอร์ แล้วคว้ากระเป๋าแบบสะพายแล่งหนังสีดำยี่ห้อดังเดินลงบันไดบ้านทันที

“ปืน”

ผมไม่ชะลอฝีเท้าลงเลยต้องการรีบออกไปรอด้านนอกบ้านให้เร็วที่สุดจนเป็นแม่ที่เดินตามออกมา

“ครับแม่”

“เจ้าแก้มตื่นยัง”

“ครับอาบน้ำอยู่”

ผมหยิบรองเท้าผ้าใบออกมาจากตู้เก็บรองเท้าแล้วนั่งสวมหน้าบ้าน

“ออกไปหาอะไรกินนะครับแม่”

“ขากลับแวะตลาดสดให้หน่อยเอาปลานิลมาสักโลนะ มื้อเย็นทำต้มยำปลานิล”

ผมเงียบไม่ได้ตอบรับแต่แม่ก็ไม่ได้อยู่รอคำตอบเพราะรู้อยู่แล้วว่าผมต้องซื้อกลับมา - - มึงนี่ได้กินแต่ของโปรดตลอดไอ้แก้ม

“เสร็จแล้ว”

แก้มส่งเสียงหวานตั้งแต่เท้ายังไม่ถึงพื้นชั้นล่าง ผมลุกยืนทันทีตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์หยิบหมวกกันน็อกรอมันแล้วพลันชะงักกึก

“อืม สวมให้ด้วยมือไม่วาง”

ยายเตี้ยยื่นหัวมาตรงหน้าแต่ผมยังยืนงงอยู่เป็นครู่ ชุดเดรสตัวหลวมสีขาวฉลุลายลูกไม้ทั้งตัวเปิดไหล่ทั้งสองข้าง

“นี่มึง ... จะไปไหน”

“อ้าวก็ไปหาอะไรกินกันไง”

“ทำไมต้องแต่งอะไรแบบนี้ด้วย” น้ำเสียงเริ่มห้วนแล้วกระแทกหมวกกันน็อกใส่หัวเล็ก ๆ ของยายเตี้ย คาดสายรัดให้อีกเหมือนเคย

“ทำไมล่ะ กูไม่สวยเหรอ”

ผมไม่ตอบอะไรหันหลังคร่อมรถแล้วสตาร์ทมือรอกระทั่งมันขึ้นนั่งไพล่ข้างจึงค่อยออกรถ และเช่นเคยมันเอาแขนโอบเอวสอบของผมไว้ ผมจึงจำต้องจำใจต้องจับมือมันไว้แน่น

“ปืน”

“ว่า”

ยายเตี้ยยื่นหน้าออกมาปะทะลมตอนที่เริ่มพูดขึ้น

“เรื่องเมื่อคืนมึงอย่าบอกแม่มึงนะ”

“เออรู้แล้ว”

“กูไม่อยากให้แม่มึงไปถามแม่กู”

“เออ...รู้แล้ว”

“อีกเรื่อง”

ไฟแดงพอดีผมเลยได้เบรกดังกึก – ตึก -  เฮ้อ ... ผมนี่มันเลวจริงๆ

“กูจะสอบมหาลัยเดียวกับมึง”

“ไหวเหรอ”

“เออ มึงก็ช่วยกูติวสิ”

“กูไม่ว่าง เดือนหน้ากูต้องเรียนพิเศษเพิ่ม พวกองค์ประกอบศิลป์”

“ไหนว่าจะเข้าวิดวะ”

“มันก็ไม่แน่หรอก เลยเรียนองค์ประกอบศิลป์เพิ่มดีกว่า”

บรื้น .... ไฟเขียวอีกครั้ง ต่างจังหวัดเล็ก ๆ แบบนี้มีสี่แยกไฟสัญญาณจราจรไม่มากเท่าไร ผมเลี้ยวทางลัดจนถึงร้านต้มเลือดเจ้าดังของจังหวัด

“กินเสร็จต้องแวะตลาดซื้อปลานิล”

ผมบอกทันทีเมื่อตั้งขาหยั่งรถแล้วชวนยายเตี้ยถอดหมวกกันน็อก

“ต้มยำปลานิลใช่ไหม เย้ เย้ ดีใจ ฮ่า ฮ่า”

รอยยิ้มบนใบหน้าสดชื่นขึ้นทันตาเมื่อรู้ว่ามื้อเย็นจะมีของโปรด ความกังวลจางหายไปสักพัก แต่ผมรู้ว่าเดี๋ยวมันก็คงพูดขึ้นมาอีก

“กูเลือกเอกภาษานะ”

นั่นเห็นไหม ถ้าผมเป็นพวกเล่นหวยป่านนี้คงรวยเละ

“ก็ดี เอาที่มึงชอบ อะไรที่มึงทำแล้วสบายใจก็ทำเลยไอ้แก้ม”

“แม่กูไม่คิดอย่างนั้นว่ะ”

ผมหยุดสั่งต้มเลือดกับข้าวเปล่าสองชุดก่อนเดินตามมันเข้าไปในร้านแล้วเริ่มเช็ดตะเกียบกับช้อนส่งให้มัน - - อะไร ๆ ก็ผมที่ต้องเป็นฝ่ายทำให้มัน แต่ไม่เป็นไร แค่เห็นมันยิ้มผมก็รู้สึกดี

“มึงก็คุยกับแม่ดี ๆ ไอ้แก้ม น้าจิตรไม่ได้เป็นคนหัวโบราณยุคบูมเมอร์”

“อือ กูรู้ แต่ว่า...”

“ต้มเลือดมาแล้ว กินเสียก่อน เดี๋ยวค่อยคิด”

ผมเห็นยายเตี้ยทำหน้าจ่อยลงจึงปลอบใจด้วยการสั่งติ่มซำมาเพิ่มอีกสองเข่ง - - ผมว่าอีกหน่อยผมคงหมดตัวเพราะเลี้ยงมันแน่นอน

กริ๊ง!!!!

เสียงออดหมดเวลาเรียนช่วงเที่ยง ผมเก็บหนังสือใส่กระเป๋าเป้สีดำหิ้วไปด้วย ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายโรงเรียนให้พวกเราเดินเรียนเป็นว่าเล่น

“เฮ้ย ปืน ไปกินข้าวกัน” เสียงไอ้เหนือตะโกนข้ามห้องมา

“ไม่ นัดไอ้แก้มไว้”

“งั้นกูไปด้วย” น้ำเสียงยังเซ้าซี้แถมหยุดรอผมอยู่หน้าประตูห้องเรียน

“ไม่ได้ วันนี้กูกับแก้มมีเรื่องต้องคุยกัน”

“เรื่องอะไรว่ะถึงต้องเป็นความลับ” ไอ้เหนือยกมือพาดไหล่ดึงพลางลากผมไปทางห้องควีนส์

“แล้วจดหมายมึงให้ไอ้แก้มหรือยัง”

“แล้ว” ผมตอบส่ง ๆ แล้วผลักแขนมันลง “แก้มมันจะคุยเรื่องบ้านมัน มึงไปกินก่อนเลย”

ยายเตี้ยเดินออกมาจากห้องเรียนพอดีทำท่าจะเดินมาทางผมแต่หยุดเท้าลงเสียก่อน ผมรู้ว่าทำไม เพราะยายเตี้ยมันเห็นไอ้เหนือยังยืนอยู่ด้านหลัง รู้สึกดีขึ้นมา เลยลอบอมยิ้ม

“ไปกินข้าวกัน” ผมโอบไหล่ยายเตี้ยลากมันให้เดินออกห่างให้เร็วที่สุด

“วันนี้กินก๋วยเตี๋ยวนะ”

“ไม่กลัวปวดท้องหรือไง”

“ไม่ เออ ตอนเย็นไปบ้านปืนก่อนนะ ไปลงสมัครสอบ”

อันที่จริงการที่ผมโอบไหล่ยายเตี้ยมันดูไม่เหมาะสมเท่าไรสำหรับเด็กนักเรียนมัธยม ยิ่งในโรงเรียนหัวโบราณเข้มงวดด้วยแล้ว ยิ่งทำให้เสี่ยงต่อการเข้าห้องปกครอง แต่ทำไงได้ถ้าขืนผมไม่โอบไหล่มันไว้คนอื่นมันจะจ้องเข้ามาหายายเตี้ยอยู่เรื่อย

“แล้วพ่อกลับมาหรือยัง” ผมสังเกตว่ายายเตี้ยเงียบไปอึดใจแล้วค่อยตอบเสียงอ่อย

“อืม... มาเมื่อวันก่อน แต่ไม่เห็นว่าแม่กับพ่อจะคุยอะไรกัน คล้ายต่างคนต่างอยู่”

“แล้วคุยกับพ่อเรื่องเรียนต่อหรือยัง”

“คุยแล้ว พ่อไม่ได้ว่าอะไร พ่อบอกว่าให้ตามติดก้นมึงเลย”

“อะไรว่ะ”

“อีกเรื่อง กูคิดอยู่นานเลยว่าจะบอกมึงดีไหม แต่มึงก็เป็นเพื่อนสนิท”

มันเงียบไปอีกแล้วจนผมใจคอไม่ดี

“เมื่อวานไอ้กำปั่นมาขอเป็นแฟน”

มือแกร่งสีเข้มอย่างคนผิวสองสีกระชับไหล่เล็กแรงขึ้น เท้ายังก้าวเดินต่อเหมือนไม่มีอะไรเกินขึ้นแต่รู้สึกชาวาบลงปลายเท้า

“แล้วมึงตอบไปว่าไง”

ยายเตี้ยเงียบไปอีกแล้ว ผมจึงหยุดลงกลางทางแล้วผลักมันไปใต้ต้นไม้แถวนั้น

“มึงตอบไอ้กำปั่นไปว่ายังไงแก้ม”

“กูแค่ ... จะลองคบมันเป็นแฟนสักเดือน”

หูผมกระดิกได้ใช่ไหม ทำไมรู้สึกร้อนวาบไปทั่วจนถึงทรวงอก หนังตากระตุกถี่หรี่ตาลงมองร่างเตี้ยกว่า ยายเตี้ยหลุบตามองพื้น

“มึงเอาจริง?”

“อืม กูแค่อยากรู้อะไรบางอย่าง”

“มึงอยากรู้อะไรแก้ม” ผมคาดคั้นต่อ ใจหนึ่งต้องหยุดพูดเพียงเท่านั้นแล้วให้ธรณีสูบผมลงพื้นดินหายไปต่อหน้ายายเตี้ย แต่ใจหนึ่งที่ชั่วร้ายกว่ากลับอยากรู้คำตอบและหาทางกำจัดไอ้กำปั่นออกไป

“มัน .. แค่ กูรู้สึกว่าอยู่กับมึงมากเกินไป ทุกอย่างกูทำร่วมกับมึง กินข้าว ดูหนัง นอนที่บ้าน ทุกอย่างเลย”

คราวนี้ยายเตี้ยเงยหน้าขึ้นมาแล้ว ผมหัวใจจะหยุดเต้น สีหน้าแก้มคล้ายปิดบังบางอย่างอยู่ พวกเราไม่เคยมีอะไรปิดบังกัน และมันทำให้ผมรู้สึกแน่นหน้าอกเหมือนมีเชือกเส้นเล็ก ๆ รัดอยู่และกำลังขึงจนตึงทีละน้อย

“แล้วยังไงแก้ม มึงเลยอยากไปกินข้าวกับคนอื่น ดูหนังกับคนอื่น นอนบ้านคนอื่น อย่าง .. อย่างไอ้กำปั่นใช่ไหม”

ผมหัวเสียสุด ๆ หงุดหงิด ฉุนเฉียว อารมณ์ทุกอย่างที่มัดรวมเอาด้านนิสัยเสียของผมออกมา

“เย็นนี้มึงไม่ต้องไปบ้านกู ไปสมัครสอบบ้านไอ้กำปั่น และต่อไปมึงไม่ต้องซ้อนมอเตอร์ไซค์กูอีก”

“ปืน ปืน”

ผมได้ยินเสียงเล็ก ๆ เปล่งออกมาจากลำคอของยายเตี้ยยามผมสะบัดตัวเดินกลับไปทิศทางตรงกันข้ามกับโรงอาหาร หมดอารมณ์จะกินหรือทำอะไรทั้งนั้น ทางที่ดีโดดเรียนกลับบ้านไปเลยดีกว่า แต่ผมก็ไม่ทำอย่างนั้น ยังทนนั่งเรียนอยู่จนบ่ายสามครึ่งแล้วมองยายเตี้ยซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์ไอ้กำปั่นกลับบ้าน - - เวรจริงไอ้ปืน