1 เหตุเกิดจาก...อยากเมา (2)

 จอมทัพที่เห็นเพื่อนเดินหายไปแบบนั้นก็ทำเป็นไม่สนใจ ยังไงเขาก็จะโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวอยู่แล้ว จะต้องไปแคร์อะไรอีก ชายหนุ่มจ้องแก้วเปล่าของตัวเองอย่างเหม่อลอย อกหักเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต แต่ใครจะอยากเจอกับเรื่องธรรมดาแบบนี้ไปตลอด

ไม่ใช่เขาแน่ ๆ …

           "เดี๋ยวกูกลับมา อย่าไปไหนล่ะ"

           ไม่นานศิวัชก็เดินกลับมาและขอตัวกลับก่อน อันที่จริงจอมทัพควรจะซาบซึ้งมากกว่าที่มีคนคอยเป็นห่วงเป็นใย แต่วันนี้เขากลับรู้สึกหมดอาลัยตายอยากจนไม่อาจสัมผัสได้ถึงความหวังดีของใครทั้งนั้น

           "ไม่ต้องมายุ่งกับกู!"

           คิดแล้วก็ได้แต่น้อยใจเงียบ ๆ เพื่อนก็ไม่ค่อยจะมี แล้วที่มีก็ดันไม่ว่างอีก 

           "เฮ้อ!" ศิวัชออกจากร้านไปได้ไม่นาน จอมทัพก็เอาแต่ถอนหายใจไม่หยุด หลังจากที่ไม่มีใครนั่งเป็นเพื่อนก็ทำให้เขาทำได้เพียงนั่งเหม่ออยู่อย่างนั้นไม่เหลือเค้าความปากดีในตอนแรกเลย  

ถึงจะพยายามดื่มตามลิมิตของตัวเอง แต่แอลกอฮอล์ที่เติมเข้าปากไม่หยุดก็ทำให้ร่างกายเริ่มแสดงอาการ เพียงแค่เงยหน้าจ้องมองแสงไฟสายตาก็พร่ามัว ใบหน้าของจอมทัพแดงก่ำ ใต้ตาคล้ำเหมือนคนนอนไม่พอ ถ้าเป็นเทศกาลฮัลโลวีนล่ะก็ เขาคงเหมาะที่จะเป็นผีตายซากโดยที่ไม่ต้องแต่งหน้าแต่งตาให้เหมือนเลย

พอถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวความฟุ้งซ่านก็เริ่มครอบงำ ยิ่งอ่านข้อความล่าสุดซ้ำ ๆ ก็ยิ่งเหมือนตอกย้ำความเจ็บปวดเข้าไปใหญ่ ทำไมปรายาถึงบอกเลิกเขาน่ะเหรอ ก็เพราะตัวเขาไม่ใช่สเปกของเธอน่ะสิ ดีเท่าไรแล้วที่ยังคุยเป็นพี่เป็นน้องกันได้อยู่ 

ปกติแล้วร้านเหล้ามักจะเป็นสถานที่รวมพลคนโสด แต่วันนี้จอมทัพมองไปทางไหนก็เจอคนมาเป็นคู่ บ้างก็มากันเป็นกลุ่มใหญ่ มีแต่เขาเท่านั้นที่เคว้งคว้างเดียวดาย เขาต้องโทษตัวเองต่างหากที่มีเพื่อนน้อย น้อยจนไม่สามารถระบายอะไรกับใครได้ สุดท้ายก็ได้แต่ต้องเก็บเอาไว้ในใจและรอวันเบิดออกมาเท่านั้น

ครั้งหนึ่งขณะที่กำลังจมดิ่งกับความคิด หางตาของจอมทัพก็เหลือบไปเห็นคน ๆ หนึ่งซึ่งกำลังยืนพิงกำแพงหันหน้ามาทางเขาจากมุมห้องฝั่งตรงข้าม ตัวเขาเองไม่แน่ใจว่ากำลังโดนลอบสังเกตการณ์อะไรหรือเปล่า แต่มันก็ทำให้เขาระมัดระวังตัวเพิ่มขึ้นมากเป็นเท่าตัว

"มองอะไรนักหนาวะ"

ก็ไม่แน่ใจว่าตัวเองถูกจ้องมองอยู่จริง ๆ หรือเปล่า รู้แต่ว่าตรงนี้มีเขาคนเดียวที่นั่งอยู่ 

หลังจากพึมพำกับตัวเองหลายหน จอมทัพนั่งซึมอยู่พักใหญ่ถึงได้ปริปากสั่งเครื่องดื่มเพิ่ม แต่ขณะเดียวกันก็ดันอยากจะเข้าห้องน้ำขึ้นมาซะก่อน

"ไปพลอดรักกันที่อื่นไม่ได้รึไงวะ"

 จอมทัพเดินเซเล็กน้อย ถึงโต๊ะเขาจะอยู่ไม่ไกลจากห้องน้ำชาย แต่สำหรับคนที่เริ่มกรึ่มได้ที่ เวลาเดินจึงดูทุลักทุเลพอตัว เดินไปบ่นไปเรื่อยตามประสาคนอกหักแล้วพาล ใจก็อยากจะเดินเข้าไปกลางวงคนพวกนั้นแล้วอาละวาดให้วงแตกข้อหากระหนุงกระหนิงน่าหมั่นไส้ แต่ก็ทำได้แค่คิดเท่านั้น ใครจะกล้าเดินดุ่ม ๆ ไปทำ คงได้โดนรุมกระทืบตายพอดี

ร้านเหล้าแห่งนี้แยกห้องน้ำชายหญิงทำให้ไม่ค่อยมีเรื่องร้องเรียนในด้านการใช้งานนัก แต่วันนี้มันแปลกไป ทันทีที่จอมทัพเดินเข้ามาด้านใน เขาก็รู้สึกได้ว่ามันมืดไปหน่อย ต้องพยายามกระพริบตาถี่ปรับโฟกัสสายตาอยู่พอสมควรถึงจะพอรู้ว่าอะไรเป็นอะไร

จังหวะที่กำลังก้าวนั้นสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างของคนตัวใหญ่ยักษ์คนหนึ่งถืออะไรสักอย่างในมือคล้ายไม้ด้ามยาวและเขากำลังยกของสิ่งนั้นขึ้นเหนือศีรษะ เพราะความมืด จอมทัพพยายามเพ่งมองไปยังสิ่งที่เห็น ภาพมันเริ่มชัดขึ้นว่าชายคนนั้นกำลังทำท่าเหมือนกำลังง้างมือจะทำอะไรสักอย่างและอีกเงาที่เขาเห็นมันก็มีลักษณะเหมือนคนนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น

"หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้"

ขณะที่กำลังพยายามใช้เสียงข่มชายคนนั้น จอมทัพก็รีบเข้าไปขวางเอาไว้ อันที่จริงถ้าเป็นเขาคนก่อนหน้าเมื่อสัก 3 ชั่วโมงที่แล้วคงไม่มีทางกล้าทำอะไรบ้าบิ่นแบบนี้แน่ ก็ปกติเขาเป็นคนปอดแหกเสียยิ่งกว่าใคร เพียงแต่ตอนนี้ฤทธิ์น้ำเมากำลังทำงาน ทำให้ความคะนองถูกกระตุ้นขึ้นมาก่อนอะไรทั้งปวง

"ถ้ามึงขยับ กูจะแจ้งตำร…!"

คำพูดฟังดูดี แต่ท่าทางของจอมทัพโซซัดโซเซพอ ๆ กับตุ๊กตาล้มลุก พูดยังไม่ทันจบก็ลงไปล้มก้นจ้ำเบ้า 

ในห้องน้ำเกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ จอมทัพไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหน แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามกระเสือกกระสนคลานเข่าเข้าไปหาผู้ชายที่เหมือนจะล้มอยู่ที่พื้นนั่น ซ้ำยังกางแขนเอาตัวบังให้อีก

"เอาไงดีครับ ให้ลากไอ้เด็กนี่ออกไปก่อนมั้ย"

ชายคนนั้นพูดขึ้น แต่จอมทัพเองก็ไม่แน่ใจว่าอีกฝ่ายคุยกับใคร

"มึงคุยกับนายมึงใช่มั้ย นายมึงเป็นใคร ใคร…ใคร..สั่งให้มาจัดการ"

ถึงตอนนี้จอมทัพก็ยังคงพูดจาละล่ำละลักและชี้หน้าชายคนนั้นไม่ยอมลดราวาศอก แต่ตามสัญชาตญาณดั้งเดิม ตัวเขากลับค่อยๆกระเถิบหาคนด้านหลัง ไม่เหมือนที่กำลังปากดีเลยสักนิด

"ไม่เป็นไรครับ ลูกค้าคนนี้ผมดูแลเอง เรื่องเปลี่ยนหลอดไฟผมฝากพี่ด้วยแล้วกัน ถ้าไม่มีสำรองก็หาวิธีเฉพาะหน้าไปก่อน แล้วอย่าลืมแจ้งลูกค้าด้วย"

"เปลี่ยนหลอดไฟ!"

จอมทัพทำหน้าเหลอหลา เขาแทบจะสร่างเมาในทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากคนด้านหลัง อย่าบอกนะว่าไอ้ท่อนยาว ๆ ที่เขาเห็นน่ะคือหลอดไฟ คนเมาขยี้ตาตัวเองเพื่อเพ่งมองของในมือชายร่างยักษ์อีกครั้ง 

"ก็ใช่น่ะสิ ไม่เห็นรึไงว่าไฟมันเสีย" ชายคนนั้นพูด

"มึงไม่ได้จะโดนตื้บเหรอวะ" ก่อนจะสรุปความจอมทัพยังอุตส่าห์หันมาถามคนด้านหลัง แต่ก็ใช่ว่าจะเห็นหน้าชัดหรอกนะ เพราะมุมที่เขานั่งอยู่มันค่อนข้างมืด

"เปล่า"

"แล้วมึงลงมานั่งคุกเข่าที่พื้นทำไม"

"ของหล่นน่ะ"

           ณ วินาทีนั้นเหมือนมีใครลั่นระฆังอยู่ใกล้ ๆ หูพร้อมกับคำตะโกนด่าว่าเขา ‘ตาถั่ว’ จอมทัพได้แต่ค่อย ๆ เอี้ยวตัวหันกลับไปทางชายร่างยักษ์อีกครั้ง แทบไม่ต้องคิดเลยว่าเขาจะทำอะไรต่อจากนี้

"ขอโทษคร้าบ" จอมทัพก้มกราบลงบนพื้นแบบเบญจางคประดิษฐ์ ท่าสวยยิ่งกว่าผู้ชนะการประกวดมารยาทไทย ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าจะมาเปลี่ยนหลอดไฟกันตอนนี้ ถ้าใครมาเห็นเขาในสภาพนี้ร้อยทั้งร้อยก็คิดว่าไม่น่ารอด ชายหนุ่มหมอบแนบพื้นจนแทบจะเลื้อยได้อยู่แล้ว แต่ครู่เดียวก็ถูกช้อนตัวขึ้นจากทางด้านหลัง

"ไปข้างนอกกันเถอะ ตรงนี้อึดอัด"

"เดี๋ยว!" จู่ ๆ จอมทัพก็พูดจาขึงขังขึ้นมาอีกครั้งจนชายสองคนเมื่อครู่ต้องหยุดมองเขา "แหะ ๆ ขอฉี่แป๊บ" ไม่ใช่แค่อาการเมาหรอกที่ทำให้จอมทัพลงไปนอนกองกับพื้นแบบนั้น แต่เพราะปวดฉี่จนยืนอั้นแทบไม่ไหวแล้วต่างหาก

"ยืนเองไหวรึเปล่า"

"พะ พากูไปหน่อย กูปวด" ก็ไหนจะมึนหัว ไหนจะปวดฉี่ ไหนจะตะคริวที่เริ่มออกอาการ ความอายคืออะไรจอมทัพไม่สนอีกแล้ว เขาทิ้งตัวให้คนตัวสูงด้านหลังช่วยประคอง มือก็พยายามปลดเข็มขัดรูดซิปตัวเองหน้าตาเฉย แต่อีกคนกลับรู้ใจเขายิ่งกว่า หิ้วปีกเขาไปยืนจ่ออยู่โถชักโครก 

นับตั้งแต่เกิดมาคนอย่างจอมทัพไม่คิดเลยว่าว่าท่ายืนฉี่แบบมีอะไรพิงนี่มันโคตรสบาย เท่านั้นยังไม่พอ ดูเหมือนจะมีบริการล้างมือให้ด้วย

"บริการดีมากไอ้น้อง นี่ เอาทิปพี่ไป พี่ให้ 20 ไม่ต้องไปส่ง ขอบใจ"

พูดเองเออเองก่อนจะเดินโซเซกลับมาที่โต๊ะ จอมทัพทำธุระเสร็จก่อนที่หลอดไฟจะถูกเปลี่ยนเสร็จด้วยซ้ำ