2 เหตุเกิดจาก...เมาแล้ว

นั่งกร่อยอยู่คนเดียวไม่นานความฟุ้งซ่านก็เริ่มกลับมาปั่นประสาทอีกรอบ รอบนี้จอมทัพซดเหล้าเข้าปากแบบไม่คิดเสียดาย ไม่ผสม ไม่ชงอะไรทั้งนั้น แถมยังสั่งกับแกล้มมาเพิ่มอีกแน่ะ 

แม้จะไร้ผู้คนปลอบใจ แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาไม่ได้ตัวคนเดียว ทุกครั้งที่มองไปยังฝั่งตรงข้ามเขาก็เจอคน ๆ นั้นอีกแล้ว และทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ๆ เรื่อย และก่อนที่จอมทัพจะได้เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เงาดำที่พาดลงบนโต๊ะก็ส่งสัญญาณให้รู้ได้ในทันทีว่ามีอะไรบางอย่างได้มาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว

           "โทษนะ นี่โต๊ะโผม...ม" เสียงของจอมทัพเริ่มยานเหมือนของเล่นที่ถ่านใกล้หมด ในตอนนี้ถึงแม้จะต้องการใครสักคนคอยรับฟังแต่ก็ไม่ได้อยากจะให้คน ๆ นั้นเป็นคนแปลกหน้า อย่างน้อยเคยรู้จักกันสักหน่อยก็ยังจะดีกว่า แต่แล้วความเงียบจากคนข้าง ๆ ก็ทำเอาจอมทัพต้องขมวดคิ้วจนเป็นปม 

           "โต๊ะผม...ม!"

           พูดเพราะก็แล้ว เก๊กเสียงข่มก็แล้ว อีกฝ่ายก็ยังนิ่งแถมยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มานั่งข้าง ๆ จ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น แต่ดูเหมือนเขาจะเมามากไปหน่อย เพราะยิ่งพยายามเพ่งมองหน้าอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ ภาพยิ่งเบลอมากเท่านั้น

           "พูดไม่รู้เรื่องรึไง กูบอกว่าโต๊ะกู"

"รู้แล้ว"

"รู้แล้วมานั่งทำไม"

           "ก็มาดูแล"

"หือ"

"...."

"พูดไรของมึง ลุก กูอยากนั่งคนเดียว"

"..."

"จะไปไม่ไป"

"...."

           เมื่อไร้คำตอบ สุดท้ายแล้วจอมทัพก็ลุกขึ้นยืนคว้าเอาคอเสื้อของคนที่กำลังทำตัวตามอำเภอใจไม่เกรงใจเขา แต่เขาอาจจะเมามากไปนิด เพราะแทนที่คนข้าง ๆ จะถูกดึงเข้าหากลับกลายเป็นเขาที่ถลาเซไปหาเจ้าตัวถึงที่ถึงขั้นล้มไปนั่งลงบนตักกว้าง สองมือหนาจู่ ๆ ก็ยกขึ้นมาประคองเอวเขาไว้หลวม ๆ แต่สีหน้าและแววตาก็ยังคงดูนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คน ๆ นี้ต้องแข็งแรงแค่ไหนกันถึงได้ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด

           "ปล่อย มากอดกูทำมาย...ย!"

"...."

จอมทัพลากเสียง ยิ่งโวยวายมากเท่าไหร่ สองแขนแกร่งก็ยิ่งกอดรัดเอวเขาแน่นขึ้นมากเท่านั้น ตะโกนจนแทบจะกลายเป็นตะคอกอยู่แล้วแต่ดูเหมือนเขาจะคุยกับกำแพงมากกว่า นั่นยิ่งทำให้จอมทัพโมโหเลือดขึ้นหน้าจนอยากจะชกใส่สักหมัด เขาเพิ่งจะได้พินิจพิเคราะห์ใบหน้าอีกฝ่ายก็ตอนมองใกล้ ๆ นี้เอง ถึงจะเบลอแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านดี คนบ้าอะไรขาวนวลชะมัด หรืออาจเป็นไปได้ว่าที่มันดูดีก็เพราะว่าเขาเมานั่นแหละนะ 

"ปล่อยกู!"

ด้วยความหมั่นไส้พร้อมกับความรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ จอมทัพใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ทั้งผลักทั้งดันแต่หมดแรงเอาดื้อ ๆ แล้วเขาก็ดันแข้งขาอ่อนนั่งอยู่บนตักอีกฝ่ายอยู่แบบนั้น

"พี่ครับ อาหารที่สั่งได้แล้วครับ"

".…อุ๊บ….อ้อกกกกก"

           ยังไม่ทันจะควักเงินจ่ายบิลรอบล่าสุด ความผะอืดผะอมจากการพยายามดีดดิ้นทำให้จอมทัพขย้อนเอาทุกอย่างที่กินลงท้องไปแล้วออกมาแบบไม่มีกั๊ก ส่วนหนึ่งลงพื้นอีกส่วนอยู่บนตัวของเขาเอง ตอนนี้โต๊ะที่เขานั่งกลับกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคนไปแล้ว น้ำตาที่เขาอุตส่าห์พยายามกลั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้ใครเห็น อยู่ดี ๆ มันก็ไหลออกมาจากความรู้สึกที่สับสน จะอายก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่สุด มันกลวงโบ๋เหมือนโลกนี้ว่างเปล่า 

           ตัวของจอมทัพถูกจับยกขึ้นพาดบ่าอีกฝ่ายในทันที ความมึนบวกกับที่ยังคงมวนท้องไม่จบสิ้นทำให้แทบไม่มีแรงขัดขืน รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่ในห้องน้ำแล้ว

           "ปล่อยกู…."

           ก็พูดได้แค่นั้นในขณะที่มือไม้ก็พยายามยกขึ้นมาปกป้องตัวเองเต็มที่ เขาถูกกดที่ต้นคอด้านหลังให้โน้มตัวลงตรงอ่างล้างมือ ตามด้วยน้ำที่ถูกวักขึ้นรดใบหน้าราวถี่ยิบจนเขาแทบสำลัก

           "แฮ่ก ๆ ไอ้เอี้ยยย…."

จอมทัพแผดเสียงน่าเกรงขามดุจราชสีห์แต่หลับตาปี๋เพราะน้ำบางส่วนไหลเข้าตา แต่คนตรงหน้ากลับเห็นแค่เพียงลูกแมวน้อยเปียกน้ำตัวหนึ่งที่กำลังตวาดแว้ด ๆ แค่นั้น

           อยากจะด่าต่อแต่ก็ได้แต่ทำเสียงอู้อี้ สะบัดหน้าหนีเพราะน้ำที่ยังกระเด็นใส่ใบหน้าไม่หยุดหย่อน เมื่อทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเขาก็ยอมยืนนิ่ง ๆ คอยเป่าปากไล่ความเปียกชื้นที่ไหลอาบหน้าอย่างเดียว

           

พลั่ก!

           ด้วยความที่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังลวนลามซ้ำยังไม่ยอมปล่อยมือที่กักตัวเขาไว้ยิ่งกว่ากรงขัง จอมทัพจึงใช้ศอกกระแทกลำตัวคนตรงหน้าทีเผลอ เมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือ เขาก็ถือโอกาสกำหมัดต่อแต่ก็ได้แต่ชกลมชกอากาศไปเรื่อย

           "ถ้าคราวหน้ามึงทำอีก กูจะฆ่าเมิง!"

ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ใครจะอยากให้มันมีคราวหน้ากันล่ะ จอมทัพไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ขนาดด่ายังต้องหันหลังให้ พอได้ทีเขาก็วิ่งล้มลุกคลุกคลานดิ้นรนหาทางออกจากร้านไปดื้อ ๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะมอง ไม่ได้สนด้วยซ้ำว่าจ่ายเงินไปครบหรือยัง จะหาว่าเขาชักดาบ จะตามตำรวจมาลากก็เชิญเพราะตอนนี้ตัวเขาเองสภาพเละเทะยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำ อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว 

           "ครั้งหน้ากูเอามึงตายแน่ ฮึก!…"

           ประโยคคำพูดที่แสนจะอวดดี แต่กลับถูกพ่นออกมาบางเบาแถมยังสะอึกโชว์ไปอีก จอมทัพหนีออกมาด้านนอกร้าน เดินตรงบ้าง เซบ้าง สะดุดพื้นบ้าง เดินชนเสาบ้าง ก่อนจะเดินกะเผลกไปเรียกรถแท็กซี่ด้วยกลัวว่าจะมีใครตามทัน

           "ออกรถด่วนเลยเพ่!"