MasukShare
2 เหตุเกิดจาก...เมาแล้ว
Tanggal publikasi:
2026-02-28 19:49:37นั่งกร่อยอยู่คนเดียวไม่นานความฟุ้งซ่านก็เริ่มกลับมาปั่นประสาทอีกรอบ รอบนี้จอมทัพซดเหล้าเข้าปากแบบไม่คิดเสียดาย ไม่ผสม ไม่ชงอะไรทั้งนั้น แถมยังสั่งกับแกล้มมาเพิ่มอีกแน่ะ
แม้จะไร้ผู้คนปลอบใจ แต่อะไรบางอย่างก็ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกว่าเขาไม่ได้ตัวคนเดียว ทุกครั้งที่มองไปยังฝั่งตรงข้ามเขาก็เจอคน ๆ นั้นอีกแล้ว และทุกครั้งที่เงยหน้าขึ้นมาเขาก็เห็นว่าอีกฝ่ายค่อย ๆ ขยับเข้ามาใกล้ ๆ เรื่อย และก่อนที่จอมทัพจะได้เงยหน้าขึ้นมองอีกครั้ง เงาดำที่พาดลงบนโต๊ะก็ส่งสัญญาณให้รู้ได้ในทันทีว่ามีอะไรบางอย่างได้มาถึงตัวเขาเรียบร้อยแล้ว
"โทษนะ นี่โต๊ะโผม...ม" เสียงของจอมทัพเริ่มยานเหมือนของเล่นที่ถ่านใกล้หมด ในตอนนี้ถึงแม้จะต้องการใครสักคนคอยรับฟังแต่ก็ไม่ได้อยากจะให้คน ๆ นั้นเป็นคนแปลกหน้า อย่างน้อยเคยรู้จักกันสักหน่อยก็ยังจะดีกว่า แต่แล้วความเงียบจากคนข้าง ๆ ก็ทำเอาจอมทัพต้องขมวดคิ้วจนเป็นปม
"โต๊ะผม...ม!"
พูดเพราะก็แล้ว เก๊กเสียงข่มก็แล้ว อีกฝ่ายก็ยังนิ่งแถมยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้มานั่งข้าง ๆ จ้องหน้าเขาอยู่อย่างนั้น แต่ดูเหมือนเขาจะเมามากไปหน่อย เพราะยิ่งพยายามเพ่งมองหน้าอีกฝ่ายมากเท่าไหร่ ภาพยิ่งเบลอมากเท่านั้น
"พูดไม่รู้เรื่องรึไง กูบอกว่าโต๊ะกู"
"รู้แล้ว"
"รู้แล้วมานั่งทำไม"
"ก็มาดูแล"
"หือ"
"...."
"พูดไรของมึง ลุก กูอยากนั่งคนเดียว"
"..."
"จะไปไม่ไป"
"...."
เมื่อไร้คำตอบ สุดท้ายแล้วจอมทัพก็ลุกขึ้นยืนคว้าเอาคอเสื้อของคนที่กำลังทำตัวตามอำเภอใจไม่เกรงใจเขา แต่เขาอาจจะเมามากไปนิด เพราะแทนที่คนข้าง ๆ จะถูกดึงเข้าหากลับกลายเป็นเขาที่ถลาเซไปหาเจ้าตัวถึงที่ถึงขั้นล้มไปนั่งลงบนตักกว้าง สองมือหนาจู่ ๆ ก็ยกขึ้นมาประคองเอวเขาไว้หลวม ๆ แต่สีหน้าและแววตาก็ยังคงดูนิ่งเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น คน ๆ นี้ต้องแข็งแรงแค่ไหนกันถึงได้ไม่ขยับเขยื้อนเลยสักนิด
"ปล่อย มากอดกูทำมาย...ย!"
"...."
จอมทัพลากเสียง ยิ่งโวยวายมากเท่าไหร่ สองแขนแกร่งก็ยิ่งกอดรัดเอวเขาแน่นขึ้นมากเท่านั้น ตะโกนจนแทบจะกลายเป็นตะคอกอยู่แล้วแต่ดูเหมือนเขาจะคุยกับกำแพงมากกว่า นั่นยิ่งทำให้จอมทัพโมโหเลือดขึ้นหน้าจนอยากจะชกใส่สักหมัด เขาเพิ่งจะได้พินิจพิเคราะห์ใบหน้าอีกฝ่ายก็ตอนมองใกล้ ๆ นี้เอง ถึงจะเบลอแต่ก็รับรู้ได้ว่ามันเกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านดี คนบ้าอะไรขาวนวลชะมัด หรืออาจเป็นไปได้ว่าที่มันดูดีก็เพราะว่าเขาเมานั่นแหละนะ
"ปล่อยกู!"
ด้วยความหมั่นไส้พร้อมกับความรู้สึกไม่พอใจอยู่ลึก ๆ จอมทัพใช้แรงเฮือกสุดท้ายพยายามดิ้นรนเอาตัวรอด ทั้งผลักทั้งดันแต่หมดแรงเอาดื้อ ๆ แล้วเขาก็ดันแข้งขาอ่อนนั่งอยู่บนตักอีกฝ่ายอยู่แบบนั้น
"พี่ครับ อาหารที่สั่งได้แล้วครับ"
".…อุ๊บ….อ้อกกกกก"
ยังไม่ทันจะควักเงินจ่ายบิลรอบล่าสุด ความผะอืดผะอมจากการพยายามดีดดิ้นทำให้จอมทัพขย้อนเอาทุกอย่างที่กินลงท้องไปแล้วออกมาแบบไม่มีกั๊ก ส่วนหนึ่งลงพื้นอีกส่วนอยู่บนตัวของเขาเอง ตอนนี้โต๊ะที่เขานั่งกลับกลายเป็นเป้าสายตาของทุกคนไปแล้ว น้ำตาที่เขาอุตส่าห์พยายามกลั้นเอาไว้เพราะไม่อยากให้ใครเห็น อยู่ดี ๆ มันก็ไหลออกมาจากความรู้สึกที่สับสน จะอายก็ไม่ใช่ จะเสียใจก็ไม่สุด มันกลวงโบ๋เหมือนโลกนี้ว่างเปล่า
ตัวของจอมทัพถูกจับยกขึ้นพาดบ่าอีกฝ่ายในทันที ความมึนบวกกับที่ยังคงมวนท้องไม่จบสิ้นทำให้แทบไม่มีแรงขัดขืน รู้ตัวอีกทีเขาก็อยู่ในห้องน้ำแล้ว
"ปล่อยกู…."
ก็พูดได้แค่นั้นในขณะที่มือไม้ก็พยายามยกขึ้นมาปกป้องตัวเองเต็มที่ เขาถูกกดที่ต้นคอด้านหลังให้โน้มตัวลงตรงอ่างล้างมือ ตามด้วยน้ำที่ถูกวักขึ้นรดใบหน้าราวถี่ยิบจนเขาแทบสำลัก
"แฮ่ก ๆ ไอ้เอี้ยยย…."
จอมทัพแผดเสียงน่าเกรงขามดุจราชสีห์แต่หลับตาปี๋เพราะน้ำบางส่วนไหลเข้าตา แต่คนตรงหน้ากลับเห็นแค่เพียงลูกแมวน้อยเปียกน้ำตัวหนึ่งที่กำลังตวาดแว้ด ๆ แค่นั้น
อยากจะด่าต่อแต่ก็ได้แต่ทำเสียงอู้อี้ สะบัดหน้าหนีเพราะน้ำที่ยังกระเด็นใส่ใบหน้าไม่หยุดหย่อน เมื่อทำอะไรไม่ได้ สุดท้ายเขาก็ยอมยืนนิ่ง ๆ คอยเป่าปากไล่ความเปียกชื้นที่ไหลอาบหน้าอย่างเดียว
พลั่ก!
ด้วยความที่คิดว่าอีกฝ่ายกำลังลวนลามซ้ำยังไม่ยอมปล่อยมือที่กักตัวเขาไว้ยิ่งกว่ากรงขัง จอมทัพจึงใช้ศอกกระแทกลำตัวคนตรงหน้าทีเผลอ เมื่ออีกฝ่ายปล่อยมือ เขาก็ถือโอกาสกำหมัดต่อแต่ก็ได้แต่ชกลมชกอากาศไปเรื่อย
"ถ้าคราวหน้ามึงทำอีก กูจะฆ่าเมิง!"
ปากก็พูดไปอย่างนั้น แต่ใครจะอยากให้มันมีคราวหน้ากันล่ะ จอมทัพไม่กล้ามองหน้าอีกฝ่ายด้วยซ้ำ ขนาดด่ายังต้องหันหลังให้ พอได้ทีเขาก็วิ่งล้มลุกคลุกคลานดิ้นรนหาทางออกจากร้านไปดื้อ ๆ ไม่ได้สนใจเลยว่าใครจะมอง ไม่ได้สนด้วยซ้ำว่าจ่ายเงินไปครบหรือยัง จะหาว่าเขาชักดาบ จะตามตำรวจมาลากก็เชิญเพราะตอนนี้ตัวเขาเองสภาพเละเทะยิ่งกว่าลูกหมาตกน้ำ อายจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนีแล้ว
"ครั้งหน้ากูเอามึงตายแน่ ฮึก!…"
ประโยคคำพูดที่แสนจะอวดดี แต่กลับถูกพ่นออกมาบางเบาแถมยังสะอึกโชว์ไปอีก จอมทัพหนีออกมาด้านนอกร้าน เดินตรงบ้าง เซบ้าง สะดุดพื้นบ้าง เดินชนเสาบ้าง ก่อนจะเดินกะเผลกไปเรียกรถแท็กซี่ด้วยกลัวว่าจะมีใครตามทัน
"ออกรถด่วนเลยเพ่!"
Bab terbaru
เหตุเกิดจากขนมหวาน 28 เหตุเกิดจาก...ความรัก (ตอนพิเศษ)
"มึงมีรูปนี้ด้วยเหรอ" วันหนึ่งจอมทัพไปค้างที่บ้านของแมกมา เขาไม่มีอะไรทำเลยเดินสำรวจไปทั่วบ้านก่อนจะเห็นว่ามีรูป ๆ หนึ่งในตู้โชว์ซึ่งมันเก่าและซีดจางมาก รูปใบนั้นเป็นรูปถ่ายรวมของเด็กนักเรียนชั้นอนุบาล และจอมทัพจำได้ดีว่ามันเป็นชุดเครื่องแบบกับโรงเรียนที่เขาเคยเรียน"อืม รูปถ่ายรวมตอนอนุบาลน่ะ""มึงอย่าบอกนะว่ามึงเคยเรียนโรงเรียนนี้อะ""อืม""แล้วมึงคนไหน" จอมทัพใจเต้นตึกตักเมื่อมองตามปลายนิ้วของอีกฝ่ายที่กำลังเคลื่อนไปยังจุดหมาย เขานึกสังหรณ์ใจอยู่แล้วแต่ก็ไม่คิดว่ามันจะบังเอิญได้ขนาดนี้"ใช่เหรอวะ มึงแกล้งกูปะเนี่ย ไม่ใช่ว่าเห็นแม่กูพูดแล้วมึงเอามาอำกูนะ"เหมือนแมกมาจะรับรู้ได้ถึงการไม่ยอมรับความจริงของจอมทัพ เขาจึงพาอีกฝ่ายขึ้นไปด้านบน เปิดลิ้นชักหัวเตียงหยิบเอาอัลบั้มภาพเล็กๆ อัลบั้มหนึ่งออกมาเปิดให้ดู ในอัลบั้มนั้นมีภาพของเด็กคนหนึ่งหน้าตาน่ารักเหมือนตุ๊กตาอยู่เต็มไปหมด จอมทัพจำมองกรอบรูปบนหัวเตียงซ้ำอีกครั้ง เขามาค้างที่นี่และเห็นมันบ่อยแล้วแต่ก็ไม่นึกเอะใจอะไรเพียงเพราะเด็กที่เห็นในภาพใส่ชุดไพรเวท จึงคิดไปว่าคงไม่ได้มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน"นายน่ะชอบเรามาตั้งแต่ตอนเด็ก แล้วตอนโ
เหตุเกิดจากขนมหวาน 27 เหตุเกิดจาก...ความอบอุ่น (จบ)
"ทัพ เสร็จรึยังลูก""เสร็จแล้วแม่ รอทัพด้วย!" จอมทัพตะโกนตอบรับแม่ตัวเองก่อนจะวิ่งตึงตังลงบันไดมาด้านล่าง วันนี้ครอบครัวของเขามีนัดสำคัญที่พลาดไม่ได้ และแม่ของเขาก็ดูจะตื่นเต้นมากเป็นพิเศษ"แล้วพ่อล่ะแม่""พ่อไปก่อนแล้วน่ะสิ เห็นบอกว่าขาดเหลืออะไรจะได้ไปหาซื้อได้ทัน เห็นแบบนี้นะ พ่อเราน่ะตื่นเต้นยิ่งกว่าแม่อีก เมื่อคืนก็ไม่หลับไม่นอน ชวนแม่คุยทั้งคืน""ทำอย่างกับพ่อแม่ไม่เคยทำงั้นแหละ แล้วอีกอย่างคนที่ควรตื่นเต้น ต้องเป็นแมกมามากกว่า""โถ่ลูก ทัพไม่รู้สึกดีใจอะไรกับเขาเลยเหรอ แม่ล่ะน้ำตาจะไหลทุกทีที่เห็นลูกหลานประสบความสำเร็จ""ทัพก็ดีใจนะแม่ ตั้งแต่รู้ข่าวตอนแรกเลย แต่นั่นมันก็ตั้งครึ่งปีมาแล้วอะ ไม่รู้จะดี๊ด๊าไปทำไมอีก""จะผ่านไปนานแค่ไหน ถ้ามันเป็นเรื่องดีแม่ก็ยินดีทั้งนั้นแหละ เอ้า เร็ว ๆ พาแม่ไปเร็ว ๆ เลย เดี๋ยวจะเลยฤกษ์งามยามดีซะก่อน"สองแม่ลูกใช้เวลาไม่ถึง 10 นาทีก็เดินทางมาถึงที่หมาย จอมทัพกับแม่ลงจากรถ มองไปยังสถานที่แห่งหนึ่งเบื้องหน้าที่มีคนมุงออกันอยู่หลายสิบคน"มาได้เวลาเลยแม่ เร็วเข้า จะได้ทำพิธีเปิดร้านใหม่สักที"คนที่ยิ้มแฉ่งจนหน้าบานเป็นจานดาวเทียมอย่างปราณีเดินรุดหน้
เหตุเกิดจากขนมหวาน 26 เหตุเกิดจาก...ความหึงหวง
ช่วงนี้แมกมามาที่ร้านทุกวันตั้งแต่หัวค่ำยันปิดร้าน ถึงแม้สถานการณ์จากการถูกคุกคามจะดีขึ้นแต่มันก็ยังคงมีอยู่ นอกจากร้านของเขาจะถูกซุ่มทำความเสียหายเป็นครั้งคราวโดยที่ยังหาตัวคนกระทำผิดไม่ได้แล้ว พนักงานที่ร้านก็เริ่มจะบ่นมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเขาเริ่มมีความคิดที่อยากจะขายร้านขึ้นมาตงิด ๆความกลัดกลุ้มเรื่องนี้ทำให้แมกมากรอกเหล้าเข้าปากยิ่งกว่าน้ำเปล่า ทั้งที่เขาไม่คิดจะมันอีกนับตั้งแต่เสียพ่อไประหว่างนั้นก็มีเรื่องหัวใจผุดขึ้นมาแทรกเรื่องงานอยู่เป็นระยะ ชายหนุ่มนั่งนึกภาพของลาวาที่กำลังมีความสุขขึ้นมาก หัวเราะร่าเริงไปกับสิ่งรอบตัวในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน ดูก็รู้ว่าเป็นอิทธิพลที่ได้รับจากครอบครัวของจอมทัพมันเป็นสิ่งที่เขาควรดีใจ แต่ในใจกลับรู้สึกวูบโหวง แมกมาอยากจะพัฒนาความสัมพันธ์ให้มันชัดเจนกว่านี้ แต่ติดตรงที่ว่าน้องชายของเขาในตอนนี้กำลังดีขึ้น และดูเหมือนว่าจอมทัพจะสนใจลาวามากกว่าเขา พากันไปนั่นไปนี่บ่อยกว่าเขาที่พยายามเข้าหาเสียอีก มันอาจจะเป็นไปได้ว่าครั้งนี้เขาอาจจะต้องยอมพ่ายแพ้ให้กับน้องชายตัวเอง ไม่ใช่เพราะเขาคิดว่าตัวเองไม่หนักแน่นกับความรู้สึกแล้วไม่ยอมเดินหน้าต่อ แต่เป็น
เหตุเกิดจากขนมหวาน 25 เหตุเกิดจาก...ความเข้าใจผิด
"พวกมึงมาได้ไงวะ""ทำไมพูดแบบนั้นล่ะลูก เพื่อนอุตส่าห์แวะมาหาทั้งที พูดจาให้มันดี ๆ สิ"กำลังผิวปากเดินเข้าบ้านอย่างอารมณ์ดีจอมทัพก็ต้องชะงักเมื่อเจอสองพี่น้องนั่งอยู่ด้วยกันตรงโต๊ะตัวหนึ่งหน้าบ้าน สำหรับลาวาแล้วจอมทัพไม่ได้อะไรเพราะเพิ่งจะเจอกันไปเมื่อไม่กี่วันก่อน แต่กับแมกมาเขาก็ปฏิเสธตัวเองไม่ได้ว่า พอไม่ได้เจอกันนาน ๆ แล้วเขาก็เหงาปากอย่างบอกไม่ถูก ใจหนึ่งก็ยังรู้สึกเคืองอีกฝ่าย แต่อีกใจก็แอบดีใจอยู่ลึก ๆ ที่ได้เห็นหน้า"มาทำไมวะ" เขาถามขึ้นลอย ๆ พยายามไม่เจาะจงว่าถามใคร แต่แมกมากลับรู้ตัวเป็นอย่างดีว่าจอมทัพหมายถึงเขาแน่ ๆ"พาน้องมาขอขมาแม่""หือ" จอมทัพหันขวับไปทางคนสองคนที่นั่งอมยิ้มนิด ๆ สลับกับหันไปหาแม่ตัวเองที่กำลังง่วนอยู่กับการลวกผักใส่ชามให้ลูกค้า"แม่ไม่รู้หรอกนะว่าไปมีเรื่องอะไรกัน แต่วันนี้แมกมากับลาวาพากันเอาดอกไม้มาไหว้แม่ แล้วก็เล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟังแล้ว แม่คิดว่าแม่เข้าใจทุกอย่างแล้ว เหลือแค่ทัพแล้วว่าจะยอมฟังพวกเขารึเปล่า""ฟังอะไรอะแม่ ทัพต้องฟังอะไรอีก ทัพขอตัวขึ้นข้างบนก่อนนะ มีงานต้องทำ" ก็วันนี้เขาเพิ่งจะไปทำแผนงานของตัวเองกับพาขวัญมา ก็เลยถือโอกาสใช้เร
เหตุเกิดจากขนมหวาน 24 เหตุเกิดจาก...ไม่ยุ่งไม่ได้
"แม่ๆ หลบเร็วแม่ มีคนตีกัน"จอมทัพที่มาช่วยแม่หอบของซื้อวัตถุดิบไปเตรียมขาย รีบจูงมือแม่ตัวเองหาที่หลบเมื่อเห็นวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งวิ่งไล่หวดกันตั้งแต่หน้าตลาดยันท้ายตลาด"เฮ้อ! วัยรุ่นสมัยนี้นี่มันยังไงกัน ทัพอย่าไปเอาอย่างเชียวนะลูก""จ้าๆ"ปราณีเดินนำหน้าลูกชายพลางเช็ครายการของที่ต้องซื้อทั้งหมด"นั่นไง ตำรวจมาโน่นแล้ว ไม่รู้ว่าจับได้กี่คน ปวดหัวแทนพ่อแม่เด็กพวกนี้จริง ๆ"ลุงคนหนึ่งที่ประจำอยู่ตรงเขียงขายหมูพูดขึ้น สถานะการณ์หลังจากนั้นค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ พ่อค้าแม่ค้าหลายคนที่ข้าวของได้รับความเสียหายต่างก็รวมตัวกันไปแจ้งความ บ้างก็ด่าทอสาปแช่งไปตามเรื่องตามราว"แม่ว่าเรากลับกันเถอะลูก ได้ของครบแล้ว"ระหว่างที่ขนของขึ้นท้ายรถที่จอดอยู่หลังตลาด จอมทัพก็เห็นใครบางคนแอบหลบอยู่ท้ายกระบะ เขากำลังจะตะโกนเรียกตำรวจอยู่แล้วถ้าไม่ได้เห็นหน้าคนๆ นั้นเสียก่อน"ลาวา!""ชู่ว…ว อย่าเสียงดังสิพี่ ให้ผมหลบตำรวจก่อน ขอร้องล่ะ"ใจหนึ่งก็อยากจะบอกตำรวจ แต่อีกใจก็นึกไปถึงใบหน้าใครบางคนที่เขาไม่ได้เจอมาสักพักแล้ว ถ้าขืนทำอะไรไม่คิดลงไปอีกก็อาจจะมองหน้ากันไม่ติด"เออ มึงหลบตรงนี้แหละ เดี๋ยวพาออกไป"ขณะเดีย
เหตุเกิดจากขนมหวาน 23 เหตุเกิดจาก...ความห่วงใย
"ไอ้ทัพ เรื่องใหญ่แล้วว่ะ ไอ้ลาวามันมีเรื่องกับรุ่นพี่ที่คณะเรา ตอนนี้โดนกักตัวสอบข้อเท็จจริงอยู่" พาขวัญวิ่งหน้าตาตื่นมาบอกเพื่อนตัวเองหลังจากได้รู้ข่าวว่าอะไรเป็นอะไร"เมื่อไหร่วะ""เมื่อกี้นี้แหละ คนแม่งมุงเพียบเลย แต่อาจารย์กันคนออกไปแล้ว เห็นว่าตกลงกันไม่ได้ กำลังแจ้งผู้ปกครองทั้งสองฝ่ายให้รับทราบอยู่ มึงพอจะติดต่อแมกมาได้ปะ วันนี้มันไม่ได้มามหาลัย""เดี๋ยวกูลองโทรดูละกัน"ไม่ว่าทุกคนจะพยายามติดต่อหาญาติฝั่งลาวาขนาดไหนก็ไม่มีใครตอบรับ แม้แต่แมกมาก็ไม่รู้หายตัวไปไหน ข้อความก็ไม่ยอมอ่าน"อาจารย์ครับ ผมติดต่อใครไม่ได้เลย อาจารย์พอจะช่วยไกล่เกลี่ยให้ก่อนได้ไหมครับ" จอมทัพไม่รู้จะทำยังไงดี เขาเองก็ไม่ใช่คนที่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เก่งนัก แต่อย่างน้อยถ้าเจรจาได้ก็ต้องทำไปก่อน"อาจารย์คงทำแบบนั้นไม่ได้หรอก คู่กรณีของนายลาวาบาดเจ็บหนัก ตอนนี้ถูกหามส่งโรงพยาบาลแล้ว พ่อแม่ของฝ่ายนั้นต้องการคุยกับผู้ปกครองด้วยกันเท่านั้น ทางที่ดีคุณหาทางติดต่อครอบครัวหรือญาติสนิทของเขาให้มาที่นี่ดีกว่า""แล้วแบบนี้ ผมจะช่วยเพื่อนได้ยังไงบ้างครับอาจารย์ พอจะมีทางออกบ้างไหม คือลาวาไม่น่าจะมีญาติที่ไหนอีกแล้วนอก
เหตุเกิดจากขนมหวาน 3 เหตุเกิดจาก...เจ้าแม่องค์ลง (1)
"ไอ้ทัพ เมื่อคืนมึงไปทำวีรกรรมอะไรไว้วะ มีแต่คนเขาลือว่ามึงไปก่อเรื่องในร้านเหล้าแถมกินแล้วชักดาบอีก มันจริงเปล่า นี่มึงกร่างแบบนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่"พาขวัญ หรือ "ขวัญ" เพื่อนที่เรียนด้วยกันมาตั้งแต่ขึ้นปี 1 และกลายเป็นเพื่อนสนิทอีกคนเดินเข้ามาถามจอมทัพด้วยความข้องใจ"หาเรื่องอะไรวะ มึงไปเอาข่าวมาจ
เหตุเกิดจากขนมหวาน 1 เหตุเกิดจาก...อยากเมา (2)
จอมทัพที่เห็นเพื่อนเดินหายไปแบบนั้นก็ทำเป็นไม่สนใจ ยังไงเขาก็จะโดนทิ้งให้อยู่คนเดียวอยู่แล้ว จะต้องไปแคร์อะไรอีก ชายหนุ่มจ้องแก้วเปล่าของตัวเองอย่างเหม่อลอย อกหักเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต แต่ใครจะอยากเจอกับเรื่องธรรมดาแบบนี้ไปตลอด ไม่ใช่เขาแน่ ๆ … "เดี๋ยวกูกลับมา อย่าไปไหนล่ะ"
เหตุเกิดจากขนมหวาน 1 เหตุเกิดจาก...อยากเมา (1)
"เซ็งโว้ย! แม่ง!"จอมทัพ หรือเพื่อนเรียกง่าย ๆ ว่า 'ไอ้ทัพ' หนุ่มนักศึกษา ปี 3 คณะบริหารธุรกิจจู่ ๆ ก็สบถออกมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยในร้านเหล้าแห่งหนึ่ง ร้านเหล้าแห่งนี้เป็นร้านนั่งชิลสไตล์เรโทรชั้นเดียว แบ่งโซนให้บริการทั้งแบบบาร์และโต๊ะอาหาร ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โทนสีน้ำตาลเป็นหลัก เน้นเปิดเพล
เหตุเกิดจากขนมหวาน 4 เหตุเกิดจาก...ความเข้าใจผิด (1)
จอมทัพเดินตามหาคนที่ชื่อแมกมาเรื่อย ๆ ถามจากคนนั้นทีคนนี้ที แต่วันนี้ดูเหมือนอะไร ๆ ไม่เป็นใจ เพราะไม่ว่าเขาจะตามไปตรงไหน เจ้าคนที่ตามหาก็มักจะหายตัวไปก่อนหน้าแล้วทุกที "มันเพิ่งออกไปเมื้อกี้เอง""อ๋อ มันเดินไปทางนั้นน่ะ""เห็นมันบอกจะไปคืนหนังสือที่ห้องสมุดว่ะ"ตามแกะรอยยิ่งกว่านักสืบมาจนถึงห้อง
Anda juga akan menyukai
อุบัติเหตุรักมาเฟียร้าย(ท้องได้)
otata3.3K Dibacaองครักษ์ส่วนตัวของคุณครูนาฏศิลป์
นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)2.0K Dibacaเปลี่ยนคู่เกย์ ให้เป็นคู่กัน
เจ้าเหมียวโอโจะ4.4K Dibacaเฮียครับผมรับไม่ไหว Yaoi
กาสะลอง7.7K Dibacaนกตัวนี้ ไม่มีอกหัก
มีแค่เคะ96 Dibacaมหาโจรมาหาใจ
นรกสร้าง378 Dibacaตามจีบจอมราช
ดาญา-DAYAH / JINDAYA150 Dibaca[แบตเตอรี่ที่สมบูรณ์แบบระดับ SS]
silver구슬465 Dibaca
