ตอนที่ 13 หลังคำคืนแสนหวาน

1 เดือนต่อมา ~~

นับตั้งแต่ผ่านค่ำคืนดื่มด่ำน้ำผึ้งพระจันทร์ที่บ้านพักตากอากาศของเฮียทิศความสัมพันธ์ของเราสองคนก็ยิ่งแน่นแฟ้นมากยิ่งขึ้น เฮียทิศที่ก่อนหน้านี้มักจะแสดงความรักต่อฉันมากล้นอยู่แล้วกลับยิ่งทวีความหวานและมอบความรักให้ฉันมากยิ่งขึ้น จนฉันที่รู้สึกว่าช่วงเวลา ณ ตอนนี้มันเป็นเวลาที่ดีที่สุดของตัวเองจนเผลอคิดว่าตัวเองนั้นช่างเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก

เพียงแต่ว่า...สิ่งที่ฉันไม่รู้เลยนั่นก็คือ...นับจากห้วงเวลาแห่งความสุขนี้อีกไม่นานเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นของเรื่องราวบางอย่างมันจะทำให้ชีวิตของฉันเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาลอย่างที่ตัวฉันเองก็คาดไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะตาลปัตรได้ถึงเพียงนี้...

และจุดเริ่มต้นของโศกนาฏกรรมในครั้งนี้ฉันเองก็ไม่ต้องรอมันนานเท่าไรนัก...เพราะหลังจากนั้นไม่นานเหตุการณ์นั้นก็ได้เกิดขึ้น...วันนั้นมันเป็นวันที่ฉันจำได้เป็นอย่างดีเพราะหลังจากที่ฉันกลับมาจากมหาวิทยาลัย ทันทีที่ฉันเหยียบย่างเข้าไปภายในบ้านที่แสนอบอุ่นมาเสมอของตัวเองสภาพบ้านที่เละตุ้มเป๊ะถูกรื้อค้นจนข้าวของกระจัดกระจายก็ทำให้ฉันถึงกับเบิกตากว้างยืนตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ

“นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้น พ่อค่ะ แม่ค่ะ อยู่ไหนกันค่ะ”

ฉันร้องเรียกหาพ่อแม่หลังจากเรียกสติที่เตลิดให้กลับมาได้ พร้อมกับขาที่ก้าวเข้าไปในบ้านอย่างสั่น ๆ ด้วยยังไม่เข้าใจว่าสถานการณ์ตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น

“แม่ค่ะ พ่อค่ะ อยู่ไหนคะ คุณพ่อ...คุณแม่...”

ขาที่ยังเดินย่างท่ามกลางข้าวของที่กระจัดกระจายเต็มพื้นโดยที่ปากก็ร้องเรียกคนในบ้านไปด้วย และเพียงเสี้ยวนาทีคนงานในบ้านอันเป็นบุคคลคุ้นเคยก็ได้วิ่งออกมาจากที่ซ่อนเพื่อบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับฉัน

“คุณลูกจันค่ะ...ฮึก...ฮึก...คุณท่าน...คุณท่านแย่แล้วค่ะ”

“พี่นิด...!! นะ...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันค่ะ แล้วคุณพ่อเป็นอะไรท่านอยู่ไหนคะ”

ฉันละล่ำละลักถามแม่บ้านแม้ว่าใจตอนนี้จะร้อนรนจนไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

“ทะ...ทางนี้ค่ะ...ฮึก...ฮึก”

พี่นิดนำทางไปทั้งน้ำตา จนกระทั่งเมื่อภาพตรงหน้าปรากฏขึ้นภาพนั้นก็ทำให้หัวใจของฉันร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มทันที

“คุณพ่อ...คุณพ่อค่ะ...คุณพ่อ...!!”

ฉันตรงเข้าไปเขย่าร่างของผู้เป็นบิดาที่เหมือนกับว่านอนไม่ได้สติอยู่ที่พื้น

“ฮึก...ฮึก...พี่นิดค่ะ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันค่ะ ทำไมคุณพ่อถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ...ฮือออออ ~~ คุณพ่อค่ะได้ยินลูกจันไหมคะ...ฮึก...ฮึก...ละ...แล้วคุณแม่ล่ะคะ คุณแม่อยู่ไหน”

น้ำตาที่ไหลออกมาอย่างอัตโนมัติเป็นทางหลังจากเห็นสภาพอันไร้สติแต่ยังมีลมหายใจอยู่ของผู้เป็นบิดาของตน พร้อมกับหันไปหาคำตอบจากแม่บ้านด้านข้างถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น

“ฮึก...ฮึก...คุณลูกจัน คุณผู้หญิงท่าน...ท่านก็...ฮือออออ...”

“คะ...คุณแม่...คุณแม่ทำไมค่ะ” น้ำเสียงที่สั่นไม่ต่างกับหัวใจที่สะท้านถามออกไปด้วยกลัวคำตอบเหลือเกิน

“คะ...คุณผู้หญิง...คุณผู้หญิงท่าน...ท่านเสียแล้วค่ะ”

สิ้นคำตอบจากแม่บ้านฉันถึงกับช็อกตาค้างสมองที่เหมือนกับได้ยินเสียงวิ้งอยู่ในหัว อาการหน้าที่มืดจนเหมือนจะดับวูบได้ทุกขณะ เพียงแต่ว่า ณ วินาทีฉันต้องพยายามบังคับสติตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันวูบไปจนเป็นภาระให้กับพี่นิดอีกคน

“ฮะ...ห๊ะ...พะ...พี่นิดว่าไงนะคะ คุณแม่ มันเกิดอะไรขึ้นกับคุณแม่ค่ะ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะคะ แล้วคุณแม่อยู่ไหนคะพี่นิดคุณแม่ท่านอยู่ไหน...!! ฮืออออ ~~” (O_O)

เสียงระเบิดร้องไห้โฮพรั่งพรูออกมาพร้อมกับคำถามมากมาย มือบางที่หันไปเขย่าแขนถามแม่บ้านอย่างพี่นิดด้วยสมองที่อื้ออึง ก่อนที่ตัวเองจะรีบวิ่งถลาไปตามนิ้วมือของแม่บ้านที่ชี้ไปทางที่แม่ของฉันนอนอยู่โดยมีพี่นิดวิ่งตามมาติด ๆ ก่อนที่พี่นิดเองก็ไม่ลืมที่จะเล่าเรื่องราวทุกอย่างที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ให้ฉันฟัง

“ฮึก...ฮึก...คุณลูกจันค่ะ พี่เองก็ไม่รู้ว่าเรื่องราวก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้น พี่เข้ามาคุณท่านกับคุณผู้หญิงก็ทะเลาะกันแล้ว พี่พอจับใจความได้ว่าเหมือนกับคุณผู้หญิงเอาเงินไปลงทุนอะไรสักอย่างแล้วมันขาดทุน คุณท่านโมโหมากก็เลยทะเลาะกัน แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทำไมคุณผู้หญิงท่าน...ฮึก...ท่านถึงได้ตัดสินใจใช้ปืนทำร้ายตัวเองด้วย...ฮึก...ฮึก...ส่วนคุณท่าน...คุณท่านเองก็จะเข้าไปช่วยเพียงแต่ว่าทุกอย่างมันไม่ทันแล้วค่ะ ฮือออออ ~~ คุณลูกจันค่ะ...คุณผู้หญิงท่านไม่อยู่แล้วค่ะ” (T^T)

น้ำตาที่ไหลอาบแก้มของแม่บ้านโดยที่ปากก็ได้พรั่งพรูเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งน้ำตา อีกทั้งด้วยภาพที่เกิดต่อหน้าต่อตาเธอก็ทำให้เธอตกใจไม่แพ้กัน

“ฮึก...ฮึก...ฮืออออ ~~ คุณแม่ทำแบบนี้ทำไมค่ะ คุณแม่ตื่นมาพูดกับลูกจันก่อนได้ไหม คุณแม่อย่าทิ้งลูกจันไปเลยนะคะ” (T_T)

ส่วนฉันเองก็หลั่งน้ำตาออกมาไม่ต่างกันด้วยตัวเองนั้นก็สุดจะกลั้นไหว อีกทั้งหยดน้ำใสที่ไหลรินออกมาช่างเหมือนกับน้ำสีแดงฉานที่เปื้อนเต็มชุดนักศึกษา ภาพโลหิตที่ทะลักออกมาจากร่างของมารดาที่อยู่ในอ้อมแขนได้ทำให้หัวใจพลันแตกสลายไม่เหลือชิ้นดี

เสียงร้องไห้โฮดังออกมาอย่างไม่นึกอายใครโดยที่เรียวแขนยังคงกอดร่างที่ไร้ลมหายใจแนบอกแน่น และแม้ว่าฉันจะรู้สึกเจ็บปวดใจที่ต้องมาสูญเสียบุคคลที่รักอย่างแม่ไป แต่ถึงยังไงฉันก็ยังโชคดีที่พ่อของฉันท่านไม่ได้คิดจะทำร้ายตัวเองตามแม่ไปด้วย

“ฮึก...ฮึก...ละ...แล้วสภาพบ้านล่ะคะ ทำไมถึงเป็นอย่างนี้” ฉันตั้งสติหลังจากฟูมฟายอยู่สักพักก่อนเอ่ยถามแม่บ้านคนเดิมไปอีกครั้ง

“นะ...นี่แหละค่ะที่เป็นสาเหตุที่ทำให้คุณท่านเป็นลมหมดสติ”

พี่นิดปาดน้ำตาก่อนจะเล่าให้ฟังต่อถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นต่อจากนั้น

“หลังจากที่คุณผู้หญิงจากไปก็มีกลุ่มผู้ชายกลุ่มหนึ่งท่าทางน่ากลัว เหมือนกับเป็นพวกแก๊งทวงหนี้เลยค่ะ พวกมันเข้ามาในบ้านพร้อมกับแจ้งว่าให้ย้ายออกจากบ้านหลังนี้ภายใน 7 วัน เนื่องจากบ้านหลังนี้ทางคุณผู้หญิงได้เอาโฉนดไปจำนองเพื่อลงทุน แต่เพราะการลงทุนมันขาดทุนไปแล้วบ้านหลังนี่ก็เลยต้องโดนยึด พอคุณท่านได้ยินก็ช็อกสลบไปเลยค่ะ พะ...พี่ทำอะไรไม่ถูกโชคดีที่หลังจากพวกนั้นกลับไปคุณลูกจันก็กลับมาพอดี ฮึก...ฮึก...แล้วนี่เราจะทำยังไงกันต่อดีค่ะคุณลูกจัน”

นิดร้องไห้สะอึกสะอื้นถามด้วยความกังวลใจ เพราะด้วยการที่ตัวเองได้เห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันทำให้เธออดใจสั่นขวัญแขวนไม่ได้ อีกทั้งด้วยสถานการณ์ที่เกิดขึ้นลึก ๆ แล้วเธอเองก็อยากจะรู้ว่าหญิงสาวตรงหน้าจะจัดการเรื่องนี้ต่อไปยังไง เพราะอย่างน้อยคำตอบของหญิงสาวตรงหน้าผู้เป็นลูกสาวของเจ้านายเธอก็น่าจะทำให้ตัวเธอได้รู้ว่าเธอจะต้องทำยังไงต่อไปกับชีวิตของตัวเองดี...