ตอนที่ 16 ความจริงที่ได้รู้

ชื่อของใครคนหนึ่งที่ฉันคะนึงหาพลันผุดขึ้นมาในช่วงเวลาที่สำคัญของชีวิตทันที เพียงแต่ว่าด้วยเหตุการณ์ก่อนหน้านี้มันเริ่มทำให้ฉันไม่แน่ใจแล้วว่าตัวฉันยังสำคัญกับเขาอยู่ไหมและเขายังต้องการที่จะเจอฉันอยู่อีกหรือเปล่า

ความคิดที่มาพร้อมกับคำตอบกลาย ๆ ถึงสิ่งที่ฉันยังไม่ได้รับเลยในหลายวันมานี้ ไม่มีแม้แต่สายโทรศัพท์หรือข้อความจากทางฝั่งคู่หมั้นของฉันติดต่อกลับมาเลย มันพอที่จะทำให้ฉันได้รับคำตอบแล้วว่าตัวเองกำลังโดนทิ้ง

เพียงแต่ด้วยหัวใจที่มันยังคงเต็มไปด้วยคำว่ารักที่มีให้ต่อชายหนุ่ม หัวใจที่ยังคงเหลือเศษเสี้ยวแห่งความหวังมันที่ยังยืนยันที่จะให้โอกาสเขาได้อธิบายก่อนจะตัดสินว่าเขานั้นทรยศ นั่นจึงทำให้ฉันต้องกลับไปยังบ้านนั้นอีกครั้งเพื่อที่ฉันจะได้ไม่ตัดสินใจเขาผิดไป

สิ้นความคิดที่ตกลงกับตัวเองในหัวได้แล้ว ฉันที่ไม่รอช้าก็จัดการดึงสายน้ำเกลือออกด้วยหัวใจที่เด็ดเดี่ยว ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคฤหาสน์ต้นตระกูลรุ่งเรืองทันที...

ณ คฤหาสน์ต้นตระกูลรุ่งเรือง

ร่างบางยืนมองคฤหาสน์หลังใหญ่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวหลังจากลงจากรถแท็กซี่ ขาที่ก้าวแทบไม่ออกจนตัวเองต้องมาตั้งสติยืนสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกพลังให้กลับมาเสียก่อน และกว่าที่ฉันจะกล้าเดินไปตรงหน้ารั้วไทเทเนียมสูงตระหง่านนั้นได้ฉันก็ใช้เวลาไปพอสมควร...

“พี่ค่ะช่วยไปบอกคุณทิศให้หน่อยได้ไหมคะว่าลูกจันต้องการขอพบ”

สองขาที่ก้าวไปหยุดอยู่ตรงหน้าของผู้ดูแลหน้าประตูรั้วคนเดิมเอ่ยปากข่มน้ำเสียงขอร้องที่สั่นเครือออกไป

“คะ...คือว่าคุณทิศ...ทะ...ท่าน...เอ่อ...”

คนตรงหน้าดูอึกอักไม่ยอมพูดในตอนแรก แต่สุดท้ายแล้วก็ได้พูดในสิ่งที่อึดอัดใจออกมา

“คือว่าคุณทิศท่านไม่อยากพบคุณลูกจันน่ะครับ...”

“ว่าไงนะคะ...!!” (O_O)

ฉันถึงกับอึ้งหลังได้ยินคำตอบว่าผู้ชายที่ฉันรักและหวังว่าจะเป็นที่พึ่งในยามคับขันได้ตัดขาดเยื่อใยกับฉันแล้ว ก่อนที่ประโยคถัดมาของพี่ที่ประจำอยู่ตรงหน้ารั้วบ้านจะทำให้ฉันยิ่งอึ้งตะลึงงันขึ้นไปอีก

“พะ...พอดีตั้งแต่วันนั้นที่คุณลูกจันมาท่านก็สั่งเอาไว้ว่าถ้าคุณลูกจันมาอีกให้แจ้งคุณลูกจันว่าท่านไม่ต้องการพบครับ”

“ไม่จริง...เฮียทิศไม่มีทางทำแบบนี้กับลูกจันแน่ ๆ พี่ต้องฟังผิดแน่ ๆ” ฉันที่ไม่อยากจะเชื่อกับสิ่งที่ตัวเองได้ยินถึงกับถามย้ำเสียงสั่นออกไป

“จริงครับ คุณลูกจันกลับไปเถอะครับผมต้องขออภัยด้วยที่ต้องพูดแบบนี้” คนพูดก้มหน้าพูดอย่างไม่กล้าสบตา จนฉันที่รับไม่ได้กับสิ่งที่ได้ยินถึงกับระเบิดอารมณ์ออกมาทันที

“ไม่...!! ฉันไม่กลับ ลูกจันไม่กลับ...ฮึก...เฮียทิศ...เฮียทิศค่ะ ป้าทิตยา คุณลุงอารัญ ฮึก...ฮึก...ใครก็ได้ช่วยออกมาอธิบายให้ลูกจันฟังหน่อยที ใครก็ได้...ฮือออออ ~~” (ToT)

ฉันโก่งคอร้องเรียกคนในบ้านอย่างบ้าคลั่งและแม้จะรู้ดีว่าการตะโกนอยู่ตรงนี้ไม่อาจทำให้คนในบ้านได้ยินเสียงนี้ได้สักนิด เพียงแต่ในวินาทีที่หัวใจกำลังแตกสลายฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงแล้ว

ก่อนที่ท่าทางอันน่าเวทนาของฉันจะทำให้คู่สนทนาอดมองด้วยแววตาสงสารไม่ได้

“คุณลูกจันกลับไปเถอะครับ เดี๋ยวจะเจ็บป่วยไปอีก อีกอย่างดูท่าแล้วอีกไม่นานฝนก็ใกล้จะตกแล้วด้วยนะครับ กลับไปก่อนเถอะครับ”

น้ำเสียงที่พูดออกมาด้วยความเป็นห่วงจากใจจริงของคนที่เห็นหญิงสาวตรงหน้ามานาน เขาที่รู้ซึ้งดีกับความมีน้ำใจของหญิงสาวตรงหน้ามากแค่ไหนยามที่มาเป็นแขกของลูกชายบ้านนี้ แต่เขาเองก็ไม่รู้จะทำยังไงในเมื่อผู้เป็นเจ้านายเป็นคนสั่งเขามาแบบนี้

และแม้ว่าเขาเองจะรู้สึกแปลกใจถึงความสัมพันธ์ของสองครอบครัวที่ตลอดเวลาที่ผ่านมามันแน่นแฟ้นมากแค่ไหนใคร ๆ ต่างก็รู้กันทั้งวงสังคม เพียงแต่จู่ ๆ ทำไมกันพวกเขาถึงได้ออกคำสั่งให้ไล่หญิงสาวไปอย่างไร้เยื่อใยได้ขนาดนี้

“นะครับคุณลูกจันกลับไปก่อนเถอะนะครับอยู่ตรงนี้ต่อไปก็ไม่มีประโยชน์หรอกนะครับ”

คำพูดที่พูดหว่านล้อมออกมาอีกครั้ง อีกทั้งเมื่อยังไม่ทันได้สิ้นถ้อยคำห่วงใยเสียงคำรามฮึ่มฮัมของท้องฟ้าก็ได้ดังเตือนขึ้นมาจนทำให้ฉันถึงกับหวาดหวั่นตัวสั่นด้วยความขลาดกลัว

ครืนนนนน ~~

“กรี๊ดดดดด...!!”

“คุณลูกจันเชื่อผมนะครับ กลับไปก่อนแล้วเดี๋ยวผมเรียกรถให้เองนะครับ”

คนที่อยู่ในสถานการณ์ลำบากใจอย่างพี่ผู้ชายตรงหน้าเอ่ยปากด้วยเสนอทางเลือกให้ฉันอีกหน หลังจากที่เขาเห็นแล้วว่าอาการของฉันดูท่าจะไม่สู้ดีนัก เพียงแต่ว่าเป็นฉันเองที่ไม่ยินยอมแม้ว่าตอนนี้ตัวจะทั้งสั่นมือที่ประสานกันแน่นจะมีเหงื่อไหลซึมออกมาก็ตาม

“มะ...ไม่ค่ะ...ยังไงลูกจันก็ไม่กลับจนกว่าจะมีใครออกมาอธิบายถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับครอบครัวของลูกจัน”

“แต่ว่า...คุณลู...ก”

และในขณะที่คนลำบากใจยังพูดไม่ทันจบประโยค

เปรี้ยงงงงง...!!

“กรี๊ดดดดด ~~”

ฉันถึงกับทรุดตัวลงไปนั่งปิดหูแน่นหลังจากได้ยินเสียงฟ้าผ่าลงมา พร้อมกับร่างที่สั่นเทิ้มจนดูน่าสงสาร

“คุณลูกจันครับ”

ครืนนนนน ~~

เปรี้ยงงงงง...!!

และด้วยเสียงฟ้าร้องฟ้าผ่าที่ดังขึ้นมาอีกหนก็ได้ทำให้ความคิดที่อยู่เบื้องลึกข้างในจิตใจพรั่งพรูออกมาจนหมดสิ้น

“กรี๊ดดดดด ~~ ฮึก...ฮึก...เฮียทิศลูกจันกลัว ฮือออออ ~~”

“คุณลูกจันครับกลับไปเถอะนะครับ เดี๋ยวผมเรียกรถให้”

“ฮือออออ ~~ ทำไมค่ะเฮียทิศ ทำไมถึงทำแบบนี้กับครอบครัวลูกจัน ครอบครัวเฮียทิศทำไปทำไมค่ะ ฮือออออ...แล้วที่ผ่านมาล่ะคะ ทะ...ที่ผ่านมามันคือการหลอกลวงกันใช่ไหม”

ครืนนนนน...เปรี้ยง...!!

“กรี๊ดดดดด ~~ ฮือออออ ~~”

แหมะ...แหมะ...ซ่าาาาา ~~

และเหมือนว่าคนที่คุมเกมอยู่บนฟ้าจะไม่เหลือความเมตตาให้กับฉันเลยสักนิด เพราะนอกจากจะส่งทั้งฟ้าร้องทั้งฟ้าผ่ามาแล้วก็ยังส่งเม็ดฝนให้โปรยปรายลงมาเสมือนว่าต้องการกดฉันให้จมดิน

“โธ่...คุณลูกจัน...”

เสียงตัดพ้อจากคนที่มองฉันด้วยสายตาเวทนา สะท้อนส่งไปยังอดีตภาพของคุณหนูผู้สดใสเธอที่ยิ้มหวานละไมยามที่ยื่นขนมส่งให้เขาเป็นประจำก่อนที่มันพลันจางหายเหลือเพียงภาพของหญิงสาวที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวาที่มายืนร้องตะโกนร้องขอความยุติธรรมอยู่หน้าคฤหาสน์หลังงามในยามนี้ และถึงแม้ว่าตัวเขาจะรู้สึกสงสารคนตรงหน้าจับใจแค่ไหนก็ตาม แต่ตัวเขาก็ทำได้เพียงยื่นมือเข้าไปช่วยตามความเหมาะสมได้เพียงเท่านั้นเอง...