ตอนที่ 17 คำถามที่ไร้คำตอบ

ฝนที่ยังคงเทกระหน่ำตกลงมาตอกย้ำไม่หยุด แต่ละหยาดเม็ดที่กระทบร่างกายแสนบอบบางในเวลานี้ช่างเหมือนกับเข็มเล่มเล็ก ๆ ที่หล่นลงมาทิ่มแทงให้ร่างระหงบอบช้ำไม่ต่างกับหัวใจ เสียงสะอึกสะอื้นร่ำไห้ที่ยังไม่จางหายแม้จะกินเวลาไปหลายชั่วโมงแล้วก็ตาม แต่ว่าภาพของหญิงสาวที่ยังคงเอามือปิดหูแน่นยังคงหยุดนิ่งไม่ไหวติงไปจากหน้าคฤหาสน์หลังงามหลังนี้

และถึงแม้ว่าภาพภายนอกของหญิงสาวจะช่างดูเด็ดเดี่ยวต่อสิ่งที่มากแค่ไหน แต่ใครเล่าจะรู้ว่าข้างในของเธอนั้นตอนนี้มันทั้งอ่อนแอและหวาดกลัวเหลือเกิน อีกทั้งความเจ็บปวดที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นมันยิ่งทำให้เธอใกล้ที่จะแตกสลายในไม่ช้า

“ฮึก...ฮึก...เฮียทิศค่ะ...เราจะต้องจบกันแบบนี้งั้นหรอ”

เสียงงึมงำเบา ๆ พูดกับตัวเองอย่างคนสิ้นหวัง ทุกถ้อยคำมีแต่ความตัดพ้อและไม่เข้าใจว่าตนเองทำผิดอะไรทำไมเขาถึงได้ไร้เยื่อใยได้ขนาดนี้

สายฝนที่โปรยจนคนร่างเล็กเปียกโชก น้ำตาที่คละเคล้าจนแยกไม่ออกแล้วว่าเม็ดไหนคือหยาดฝนเม็ดไหนคือหยาดน้ำตา คำตัดพ้อที่ถูกส่งออกมาแต่ทว่ากลับไปไม่ถึงคนที่อยากให้ได้ยิน ยิ่งทำให้ความเจ็บปวดอัดแน่นทวีคูณ

กระทั่งเมื่อทุกอย่างได้ถึงจุดสิ้นสุดของความหวัง ร่างบอบช้ำที่จำนนยอมรับความจริงที่เกิดขึ้น เธอที่เหลือเพียงคำถามสุดท้ายที่อยากจะถามเขาอีกครั้ง แม้ว่ามันจะเป็นคำถามที่เธอเองนั้นก็รู้คำตอบเป็นอย่างดีแต่ถ้าในวันนี้เธอไม่ได้พูดมันออกไปเธอคงจะไม่มีโอกาสได้พูดมันอีกตรงหน้านี้แล้ว

“ฮือออออ ~~ พระอาทิตย์ไม่รักพระจันทร์ดวงนี้แล้วใช่ไหมคะ” (T^T)

สิ้นคำพูดที่เปล่งออกมาพร้อมกับใบหน้าเปียกปอนที่เชิดมองทะลุเข้าไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ และเมื่อทุกอย่างแจ่มแจ้งแก่ใจร่างบางก็ตัดสินใจที่จะทิ้งความหวังและความรักที่เคยมีให้กับคนในบ้านหลังนี้เอาไว้แล้วเลือกที่จะเดินจากไปแม้จะไม่ได้รับฟังคำตอบอย่างที่ใจต้องการก็ตาม

พรึ่บ...!!

ฉันหยัดตัวที่โงนเงนให้ลุกขึ้นจากพื้นหลังจากที่จมดิ่งอยู่ในความหวังมานานมากเกินไป ความจริงที่ตีแสกหน้านับตั้งแต่เรื่องราวเลวร้ายได้เกิดขึ้นคงมีแต่ฉันที่พยายามปิดบังดวงตาตัวเองไม่ให้เห็นความจริง เพียงแต่วินาทีนี้ถ้าหากฉันยังคงเลือกที่จะเชื่อในความหวัง เชื่อในความรักอยู่ต่อไปแล้วละก็...ชีวิตนี้ที่เหลือคงได้แหลกสลายไม่เหลือที่ยืนบนโลกนี้อีกต่อไปแน่...

ดวงตากลมที่ขอบตาช้ำเป็นสีแดงเนื่องจากร้องไห้อยู่หลายชั่วโมง จ้องมองไปยังคฤหาสน์หลังงามที่ครั้งหนึ่งฉันเคยเป็นแขกคนสำคัญสามารถเข้าออกได้เสมือนกับเป็นบ้านหลังที่สองของตัวเอง ดวงตาที่จ้องมองมันอีกครั้งอย่างต้องการจดจำความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นในวันนี้ ก่อนที่สองขาจะพาร่างปวดร้าวให้เดินจากไป

และแม้ว่าข้างหลังจะมีเสียงเรียกของพี่คนเฝ้าประตูรั้วหน้าบ้านกำลังตะโกนเรียกเพื่อให้ความช่วยเหลือสุดท้ายกับฉันก็ตาม แต่ทว่าเสียงฝนเสียงฟ้าอีกทั้งเสียงร้องไห้ที่มันดังมากเกินไปจนกลบเสียงเวทนาด้านหลังจนหมดสิ้น นั่นจึงทำให้ฉันเลือกแล้วว่านับตั้งแต่วินาทีนี่ฉันจะไม่หันหลังกลับไปอีกแล้ว...

และนับตั้งแต่นี้ไป...พระจันทร์ดวงนี้จะไม่เป็นของพระอาทิตย์ใจร้ายอีกต่อไปแล้ว...

ฉันเดินโซซัดโซเซพาตัวเองเดินออกมาเรื่อย ๆ อย่างคนไร้เรี่ยวแรง และถึงแม้ว่าสติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่น้อยนิดจะเฝ้ากำชับให้สมองฟังว่าจุดมุ่งหมายของตัวเองนั้นคือโรงพยาบาลที่ตนเพิ่งจากมา แต่ทว่า...ร่างอ่อนล้าที่เดินท่ามกลางสายฝนอีกทั้งอาการที่เพิ่งจะฟื้นจากการเจ็บป่วยก็เริ่มจะออกอาการอ่อนแอจนเกินขีดจำกัดของร่างกายที่จะรับไหว

จนกระทั่ง...

ตุบ...

ฉับพลันร่างกายก็ทรุดฮวบร่วงหล่นพื้น เพียงแต่ในห้วงสุดท้ายก่อนที่สติฉันจะดับวูบไปร่างที่กำลังจะกระแทกถึงพื้นก็เหมือนกับได้ถูกวงแขนอันแข็งแรงมาคว้าเอาไว้ได้ทัน...

--- คุณหมอโฮชิ Talk ---

หลังจากที่ผมออกเวรจากโรงพยาบาลและกำลังขับรถวนหาดูอะไรกินไปเรื่อย ๆ ในจังหวะที่สายตากำลังสาดส่องมองไปทั่วฉับพลันสายตาคมก็พลันสะดุดเข้ากับร่างของคนคุ้นตา ภาพหญิงสาวที่ผมต้องยอมรับเลยว่านับตั้งแต่ที่ผมกลับมาจากศึกษาต่อทางด้านการแพทย์จากต่างประเทศ เธอเป็นคนแรกที่มีผลต่อความรู้สึกมากเลยทีเดียว

“นั่นคุณลูกจันนี่หว่า...มาเดินตากฝนทำไมกันนะ แต่เอ๊ะ...!! ถ้าจำไม่ผิดกูยังไม่ได้เซ็นให้เธอออกจากโรงพยาบาลเลยไม่ใช่หรอ...!! แล้วที่เธอเดินอยู่ตรงนี้ก็แปลว่า...??”

ผมที่พอนึกออกได้ว่าหญิงสาวตรงหน้าผู้มีสถานะคนไข้ของผมน่าจะหนีออกมาจากโรงพยาบาล แต่เพราะอะไรกันล่ะทำไมเธอถึงทำแบบนี้แถมยังมาเดินตากฝนอีก และในขณะที่สมองของผมยังไม่ทันได้สิ้นความคิดถึงเหตุผลของคนตรงหน้า อาการโงนเงนของเธอก็ทำให้ผมที่จอดรถอยู่ใกล้ ๆ ถึงกับรีบพุ่งตัวออกจากรถแล้วตรงไปยังร่างบางที่บัดนี้ได้เซล้มลงมาทันที

“คุณลูกจัน...!!”

วงแขนกำยำเข้าประคองร่างนุ่มนิ่มที่ตอนนี้เนื้อตัวเปียกปอนแถมยังมีอาการร้อนแผ่ซ่านออกมาจากเนื้อสาวได้ทันพอดี โดยไม่ลืมที่จะเอ่ยเรียกชื่อเธอซ้ำ ๆ ก่อนจะพบว่าเธอหมดสติไปแล้ว

“คุณลูกจันครับ...ได้ยินผมไหมครับ...คุณลูกจัน”

ผมเรียกเธอย้ำอีกครั้งแต่เมื่อพบว่าคนในอ้อมกอดไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองแล้ว ผมก็รีบอุ้มเธอกลับไปยังโรงพยาบาลทันที

ณ โรงพยาบาล M พรีเมียม

ร่างบางถูกพาเข้าห้องฉุกเฉินทันที โดยที่มีผมเป็นคนดูแลทุกอย่าง แม้ว่าเรื่องราวที่เธอประสบพบเจอมามันจะเป็นมาอย่างไรผมเองก็ไม่อาจรู้ได้แต่ ณ เวลานี้สิ่งที่ผมรู้มีเพียงอย่างเดียวคือผมรู้สึกสงสารเธอเหลือเกิน เพราะจากข้อมูลที่ผมพอจะรู้มาคร่าวๆ ว่าแม่เธอต้องมาจากไป ส่วนพ่อก็นอนไม่ได้สติแถมยังกลายเป็นผู้ป่วยติดเตียงอีก เธอที่ผมดูแล้วครอบครัวก็น่าจะมีฐานะพอสมควร แต่เพราะอะไรล่ะทำไมเธอถึงมีสภาพเป็นอย่างนี้ไปได้

คิ้วที่ขมวดมุ่นยามยืนมองใบหน้าขาวซีดแต่กลับไม่อาจกลบความงามบนใบหน้าได้ของคนที่กำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงผู้ป่วยเตียงเดิมได้ ความคิดมากมายที่เต็มไปด้วยคำถามเกี่ยวกับเบื้องลึกของหญิงสาวตรงหน้าทำให้ผมอดไม่ได้ที่อยากจะรู้ความจริง

“ขะ...ขอบคุณคุณหมอมากเลยนะคะที่ช่วยคุณลูกจันเอาไว้”

เสียงของผู้หญิงที่น่าจะเป็นแม่บ้านของหญิงสาวบนเตียงเอ่ยพูดด้วยท่าทางนอบน้อม

“ไม่เป็นไรครับมันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว” ผมตอบไปตามความเป็นจริง

“เฮ้อออออ ~~ เวรกรรมอะไรก็ไม่รู้”

คำบ่นพึมพำที่หลุดออกมาจากปากแม่บ้านที่อายุอานามดูแล้วก็ไม่น่าจะมากไปกว่าผมเท่าไรนักทำให้ผมอดสงสัยใคร่รู้ไม่ได้ ก่อนที่อะไรไม่รู้จะดลจิตดลใจให้ผมถามออกไปทั้งที่ความจริงแล้วนิสัยผมไม่ใช่คนชอบกินเผือกเลยสักนิด...