ตอนที่ 15 ข่าวร้าย...!!

ณ โรงพยาบาล M พรีเมียม

แสงที่ส่องเข้ามายังดวงตาที่เพิ่งเปิดลืม อาการพร่ามัวของดวงตาและความเจ็บปวดแปล๊บตรงบริเวณหัวที่พลันเกิดขึ้นทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะหลุดร้องออกมา

“อ่ะ...ซี๊ดดดดด ~~”

เสียงร้องหลุดปากออกมาหลังจากรู้สึกเจ็บบริเวณหัวที่ถูกพันผ้าเอาไว้ ก่อนที่เสียงของแม่บ้านหรือพี่นิดจะเอ่ยเรียกฉันด้วยน้ำเสียงดีใจหลังจากที่ฉันตื่นขึ้นมา

“คุณลูกจัน...ดีจังเลยค่ะที่คุณลูกจันตื่นมาได้สักทีพี่เป็นห่วงจะแย่อยู่แล้ว”

“พะ...พี่นิด เกิดอะไรขึ้นกับลูกจันหรอคะ”

“คุณลูกจันสลบไปค่ะ หลังจาก...เอ่อ...หลังจากที่คุณลูกจันไปบ้านของคุณอาทิตย์ ส่วนที่คุณลูกจันมานอนที่นี่ได้ก็เพราะทางบ้านคุณอาทิตย์ให้คนมาส่งคุณลูกจันมาที่โรงพยาบาลนี้เองค่ะ”

พี่นิดอธิบายถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังจากที่ฉันสลบไป และก่อนที่เรื่องราวทั้งหลายจะฉายเข้ามาในโสตประสาทฉันอีกครั้ง จนสิ่งสำคัญที่ฉันพอจะนึกออกก็คือเรื่องพ่อกับแม่ของตัวเอง

“พี่นิด คุณพ่อกับคุณแม่ล่ะคะ”

ฉันกุลีกุจอลุกขึ้นนั่งเอ่ยถามแม่บ้านหลังจากที่นึกถึงเรื่องของพ่อกับแม่ตัวเองออก

“ใจเย็น ๆ ก่อนค่ะคุณลูกจัน คุณท่านก็อยู่โรงพยาบาลนี้เหมือนกันค่ะ อยู่ห้องข้าง ๆ นี่เองค่ะ ส่วนคุณผู้หญิง...เอ่อ...ทางโรงพยาบาลให้มาแจ้งกับคุณลูกจันว่าทางโรงพยาบาลมีส่วนงานที่รับทำพิธีทางศาสนาให้และสามารถจัดการในห้องพิธีการของทางโรงพยาบาลได้เลย เพียงแต่รอให้คุณลูกจันไปเซ็นอนุญาตเท่านั้นค่ะ”

พี่นิดอธิบายเพิ่มเติมพร้อมกับบอกขอเสนอจากทางโรงพยาบาลเพื่อให้ฉันได้ตัดสินใจ และด้วยความสะดวกสบายที่ฉันคิดว่าไม่น่าจะเสียหายอะไรถ้าจะจัดการเรื่องแม่ของฉันในยามนี้ฉันจึงได้ตกลงตามที่ทางโรงพยาบาลเสนอ

“บอกทางโรงพยาบาลให้จัดการได้เลยค่ะ”

ฉันบอกพี่นิด ก่อนที่พี่นิดจะขอตัวไปดำเนินเรื่องต่อไป…

จากนั้นฉันก็ลากเสาน้ำเกลือเดินไปยังห้องด้านข้างที่มีร่างของผู้เป็นบิดานอนอยู่

แกร๊ก ~~

และทันทีที่ฉันเห็นภาพคนตรงหน้า น้ำตาใสก็พลันเอ่อคลอดวงตากลมสวยทันที

“คะ...คุณพ่อค่ะ”

เสียงเรียกแผ่วเบาเพื่อเรียกคนบนเตียงเอ่ยขึ้นก่อนจะลงไปนั่งยังด้านข้างของคนที่ยังนอนไม่ได้สติ

“คุณพ่อค่ะได้ยินลูกจันไหมคะ...ฮึก...ฮึก...”

ฉันเอ่ยปากเรียกคนที่นอนนิ่งอีกครั้ง พร้อมกับจับมือหนาขึ้นมาแนบแก้มเนียน

“ลูกจันจะทำยังไงดีค่ะพ่อ ต่อไปนี้ลูกจันจะทำยังไงดี...ฮึก...ฮึก...”

ฉันเอ่ยตัดพ้อกับร่างที่ยังคงนิ่งเฉยเหมือนไม่รับรู้การมาถึงของฉันเลยสักนิด จนฉันเริ่มรู้สึกว่าพ่อฉันอาจจะไม่ได้แค่สลบเท่านั้น

และในขณะที่ฉันกำลังนึกสงสัยเกี่ยวกับอาการป่วยของพ่อตัวเองอยู่นั้น เสียงเปิดประตูพร้อมกับหนุ่มหล่อในชุดกาวน์ก็เดินเข้ามาพอดี

“สวัสดีครับ...คุณเอ่อ...”

เสียงทุ้มดูน่าเชื่อถือเอ่ยถามหลังจากเห็นฉันนั่งจับมือคนไข้ของเขาอยู่

“อะ...สะ...สวัสดีค่ะคุณหมอ ดิฉันเป็นลูกสาวของคนไข้ค่ะ”

ฉันแอบปาดน้ำตาก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปเอ่ยตอบ

“อ๋อ...แต่เอ๊ะ...!! นี่คุณจันทร์เจ้าที่นอนห้องด้านข้างใช่ไหมครับ”

คุณหมอที่พอจะคุ้นตาคนสวยที่อยู่ในชุดผู้ป่วยตรงหน้าเอ่ยถามกลับไป

“ชะ...ใช่ค่ะ คุณหมอก็เป็นเจ้าของไข้ของลูกจันหรอคะ” (^-^)

ฉันระบายยิ้มบางส่งไปให้เพื่อแสดงไมตรี

“ใช่ครับ” (^-^)

(ชื่อจันทร์เจ้าว่าน่ารักแล้ว ชื่อเล่นว่าลูกจันยิ่งน่ารักเข้าไปอีก) เสียงในหัวของคุณหมอที่มีต่อหญิงสาวตรงหน้ายามที่ได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ ทำให้ชายหนุ่มที่มักจะหมกมุ่นอยู่แต่กับงานเริ่มจะหวั่นไหว

หลังจากที่คุณหมอแสดงไมตรีตอบกลับฉันที่พอจะนึกออกถึงอาการป่วยของผู้เป็นบิดาก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยถามคุณหมอกลับไป

“จริงด้วยค่ะคุณหมอ ทำไมคุณพ่อของลูกจันถึงยังไม่ฟื้นสักทีเลยล่ะค่ะ”

“พอดีเลยครับหมอเองก็อยากจะเจอญาติคนไข้เพื่อที่จะบอกอาการของคนไข้พอดีเลย”

และด้วยน้ำเสียงที่ส่งมาของคุณหมอหน้าตาดีก็ทำให้ฉันที่เหมือนจะโล่งใจก่อนหน้านี้หัวใจพลันบีบรัดแน่นขึ้นมาอีกครั้ง

“บะ...บอกมาตามตรงได้เลยค่ะคุณหมอ ลูกจันพร้อมที่จะรับฟังแล้วค่ะ”

ฉันกลั้นหายใจรวบรวมสติก่อนจะเอ่ยปากยืนยันที่จะรับฟังความจริงออกไป ส่วนคุณหมอหนุ่มตรงหน้าที่เห็นว่าฉันพอที่จะรับฟังอาการป่วยของผู้เป็นบิดาได้แล้วก็ค่อย ๆ พูดออกมาอย่างระมัดระวัง

“คืออย่างนี้นะครับ ก่อนอื่นผมอยากให้คุณลูกจันทำใจให้ดี ๆ เอาไว้ เรื่องนี้มันผ่านไปแล้วและเราก็แค่ต้องรักษากันต่อไป”

คุณหมอเอ่ยปากปลอบอย่างต้องการให้ฉันใจเย็นก่อนที่จะรับฟังความจริง

“เนื่องจากตอนที่คุณเจ้าภพถูกส่งตัวมาท่านหมดสติแม้จะยังมีชีพจรและลมหายใจตอนที่มาถึงโรงพยาบาลก็ตาม แต่ว่าพอทางเราได้ตรวจร่างกายของคุณเจ้าภพโดยละเอียดแล้วกลับพบกว่าก่อนหน้านี้มีช่วงขณะหนึ่งที่คนไข้หยุดหายใจไปและถึงแม้จะเป็นเพียงเวลาสั้น ๆ ไม่นานมากนักก็ตามแต่ด้วยสมองที่ขาดออกซิเจนไปชั่วขณะ นั่นจึงทำให้...เอ่อ...”

คุณหมอหยุดพูดเพื่อรวบรวมสติก่อนบอกในสิ่งสำคัญ

“ทำให้อะไรคะ...” หัวใจที่เต้นระรัวดั่งลุ้นระทึกกับคำตอบที่จะได้ฟัง

“ทำให้ตอนนี้คนไข้มีอาการเป็นอัมพาตครับ”

สิ้นคำตอบของคุณหมอฉันถึงกับทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ด้านข้างเตียงผู้ป่วยตามเดิม ก่อนจะปิดหน้าร้องไห้โฮออกมาทันที

“ฮึก...ฮือออออ ~~ ไม่จริง...ไม่จริง...ทำไมต้องเกิดอะไรแบบนี้กับคุณพ่อด้วย ทำไมต้องเกิดเรื่องบ้า ๆ แบบนี้กับครอบครัวเราด้วย ฮือออออ ~~”

“คุณลูกจันครับ ใจเย็น ๆ นะครับ”

คุณหมอหนุ่มที่รู้สึกเห็นใจหญิงสาวตรงหน้ารุดเข้าไปนั่งย่อง ๆ ตรงหน้าหญิงสาวก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงอบอุ่น ส่วนหญิงสาวเองที่ตอนนี้หัวใจได้แหลกสลายไปหมดแล้ว ความเจ็บปวดที่เข้ากัดกินลึกเข้าไปในหัวใจจนบัดนี้รับรู้ได้เพียงแค่ความว่างเปล่าในชีวิต

“ฮึก...ฮึก...ขอบคุณนะคะ แต่ว่าลูกจันขออยู่คนเดียวได้ไหมคะคุณหมอ”

ฉันที่ยังคงปิดหน้าร้องไห้บอกคุณหมอหนุ่มกลับไป ก่อนที่คุณหมอหนุ่มจะเข้าใจถึงสถานการณ์ความรู้สึกของฉันในตอนนี้ดีและในฐานะหมอเจ้าของไข้เขาเองก็ยินดีที่จะถอยออกไป

“ถ้ามีอะไรให้ผมช่วย คุณลูกจันสามารถบอกผมได้เลยนะครับไม่ต้องเกรงใจ” (^-^)

ไมตรีที่คุณหมอหนุ่มมีให้ก่อนที่เขาจะเดินออกไปทำให้หัวใจที่เย็นเยียบพลันรู้สึกอบอุ่นขึ้นมาชั่วขณะ เพียงแต่ว่าด้วยคำพูดของคุณหมอก็พลันทำให้ฉันนึกถึงคนสำคัญอีกคนในชีวิตที่จนบัดนี้ฉันเองก็ยังไม่ได้รับการติดต่อกลับจากเขาเลย...

“...เฮียทิศ...”