ตอนที่ 2: ความมั่นใจที่พังทลาย 3/3

เวลา 20:00 น. คฤหาสน์ตระกูลกฤตเมธาวัชร์

รถยุโรปคันหรูของเขมินทร์แล่นเข้ามาจอดในโรงรถ ชายหนุ่มเดินลงจากรถพร้อมกับถุงกระดาษแบรนด์เนมสีส้มใบใหญ่ในมือ วันนี้เขารีบเคลียร์งานและกลับบ้านเร็วกว่าปกติเพื่อหวังจะเอาของขวัญมาง้อภรรยาให้จบเรื่อง

ทันทีที่ผลักประตูกระจกบานใหญ่เข้าไป เขมินทร์ก็ต้องขมวดคิ้ว

ภายในบ้านมืดสนิทและเงียบงัน ไร้ซึ่งแสงไฟ ไร้ซึ่งเสียงรายการโทรทัศน์ หรือแม้แต่กลิ่นหอมของอาหารเย็นที่คุ้นเคย

เขาเอื้อมมือไปเปิดสวิตช์ไฟ ความสว่างวาบเผยให้เห็นโถงห้องรับแขกที่ว่างเปล่า รอยเลือดที่โต๊ะอาหารกลางห้องถูกแม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดไปแล้วจนไม่เหลือคราบ

"ไวน์..."

เขาลองเรียกหา เสียงของเขาสะท้อนกลับมาเบา ๆ

"ผมซื้อกระเป๋าใบใหม่มาให้ อยู่ไหน ออกมาดูสิ"

ความเงียบคือคำตอบเดียวที่เขาได้รับ

เขมินทร์เริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่างที่ลอยวนอยู่ในอากาศ มันไม่ใช่แค่ความเงียบ แต่เป็นความว่างเปล่าที่น่าขนลุก เขาเดินแกมวิ่งขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง ตรงดิ่งไปยังห้องนอนใหญ่ที่เขาหลีกเลี่ยงจะเข้าไปเมื่อคืน

เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้าไป เขารีบก้าวไปที่ห้องแต่งตัวแบบวอล์กอินคลอเซ็ต

แกรก...

บานประตูตู้เสื้อผ้าฝั่งของณิชญาวีร์ถูกเลื่อนเปิดออก

ดวงตาของเขมินทร์เบิกกว้างขึ้น ลมหายใจสะดุดกึก ราวกับถูกชกเข้าที่ลิ้นปี่อย่างแรง

ราวแขวนเสื้อผ้าฝั่งซ้ายที่เคยเต็มไปด้วยชุดเดรสทำงานและเสื้อผ้าสีเอิร์ธโทนของเธอ บัดนี้โล่งเตียน ลิ้นชักเก็บชุดชั้นในและกระเป๋าสะพายใบเล็กใบน้อยถูกรื้อค้นและเก็บออกไปจนหมดเกลี้ยง เหลือเพียงไม้แขวนเสื้อเปล่า ๆ ที่ห้อยต่องแต่งอยู่บนราวราวกับโครงกระดูก

แต่สิ่งที่ทำให้เขาต้องขบกรามแน่น คือ... ชุดเดรสราคาแพง กระเป๋าแบรนด์เนมทุกใบ และเครื่องประดับทุกชิ้นที่เขาเคยใช้เงินซื้อให้เธอเพื่อ 'ง้อ' ตลอดสามปีที่ผ่านมา ยังคงถูกจัดวางทิ้งไว้อย่างเป็นระเบียบในตู้กระจก เธอไม่ได้แตะต้องพวกมันเลยแม้แต่ชิ้นเดียว

เขมินทร์หันขวับ เดินเร็ว ๆ ไปที่ห้องน้ำ

บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าหินอ่อน แปรงสีฟันด้ามสีชมพูของเธอหายไป ครีมบำรุงผิว ขวดน้ำหอม และข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวทุกชิ้นถูกกวาดเรียบ แม้กระทั่งกลิ่นหอมสะอาดของชาขาวและดอกไม้ป่าที่เคยอบอวลอยู่ในห้องนี้ ก็จางหายไปจนเกือบหมด

หัวใจของคนที่เคยมั่นใจในตัวเองเริ่มแกว่ง มือหนาที่กำหูถุงกระดาษแบรนด์เนมเริ่มเย็นเฉียบ

เขารีบวิ่งลงบันไดกลับมาที่ชั้นล่าง กวาดสายตามองไปรอบ ๆ บ้าน ก่อนที่สายตาจะไปสะดุดเข้ากับบางสิ่งบนเคาน์เตอร์หินอ่อนในห้องครัว

กุญแจรถยนต์ยุโรปที่เขาซื้อให้เธอเป็นของขวัญวันเกิดเมื่อปีที่แล้ว วางคู่กันกับบางสิ่งที่ส่องประกายล้อแสงไฟ

แหวนแต่งงานเพชรสองกะรัต

แหวนวงที่เขาเคยสวมให้เธอในโบสถ์เมื่อสามปีก่อน บัดนี้ถูกถอดทิ้งไว้อย่างไร้เยื่อใย ไร้ค่าราวกับเศษขยะที่เจ้าของไม่ต้องการอีกต่อไป ความเย็นเยียบของโลหะที่กระทบสายตาสะท้อนความจริงที่ว่า เธอกำลังก้าวออกจากชีวิตเขาโดยไม่เรียกร้องสิ่งใดเลย

ตุบ...

ถุงกระดาษสีส้มในมือของเขมินทร์ร่วงหล่นลงบนพื้นเสียงดังตุบ

"นี่มัน... หมายความว่ายังไง"

เสียงทุ้มพร่าสั่นอย่างควบคุมไม่ได้ ตรรกะความมั่นใจที่ว่าผู้หญิงง้อด้วยเงินก็จบ แตกสลายลงตรงหน้า การทิ้งแหวนแต่งงาน กุญแจรถ และการเก็บเฉพาะของใช้ส่วนตัวออกไปจนหมดโดยไม่ทิ้งโน้ตไว้ด่าทอเลยสักคำ มันไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจ แต่มันคือการตัดขาดอย่างสมบูรณ์แบบ

ครืด... ครืด...

สมาร์ตโฟนในกระเป๋ากางเกงสั่นเตือน เขมินทร์รีบล้วงมันขึ้นมาดูด้วยความหวังอันริบหรี่ว่าจะเป็นสายจากภรรยา

ทว่า หน้าจอกลับปรากฏเบอร์แปลกที่เขาไม่คุ้นเคย

เขาลังเลอยู่เสี้ยววินาทีก่อนจะกดรับสาย

"ฮัลโหล..."

น้ำเสียงของเขาแหบแห้ง

"สวัสดีครับ เรียนสายคุณเขมินทร์ กฤตเมธาวัชร์ ใช่ไหมครับ"

ปลายสายเป็นเสียงผู้ชายที่ดูภูมิฐานและเป็นทางการอย่างมาก

"ใช่... คุณเป็นใคร"

"ผมธนา เป็นทนายความส่วนตัวของคุณณิชญาวีร์ครับ"

ชื่อนั้นทำเอาเขมินทร์ชาวาบไปทั้งร่าง มือที่ถือโทรศัพท์บีบแน่นจนหลังมือขึ้นข้อขาว

"ผมโทรมาเพื่อยืนยันกำหนดการนัดหมายครับ"

ทนายธนาพูดต่อด้วยความเยือกเย็น

"ทางคุณณิชญาวีร์แจ้งว่าได้ส่งหนังสือข้อตกลงการหย่าให้คุณพิจารณาแล้ว หากคุณไม่มีข้อโต้แย้งในเงื่อนไขการไม่รับสินสมรสใด ๆ รบกวนมาพบกันที่สำนักงานเขตบางรัก ในวันพฤหัสบดีนี้ เวลาสิบโมงตรง เพื่อดำเนินการจดทะเบียนหย่าให้ถูกต้องตามกฎหมายครับ"

คำพูดทุกคำของทนายความชัดเจน ตรงประเด็น และไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึก มันเป็นตรรกะทางกฎหมายที่เย็นเยียบและฟันฉับลงมากลางความสัมพันธ์ที่เปราะบาง

"ผมไม่ไป..."

เขมินทร์เค้นเสียงลอดไรฟัน กรามแกร่งขบกันแน่นจนปวดหนึบไปหมด เส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบด้วยความโกรธที่พุ่งทะลุขีดจำกัด

"ขออภัยครับคุณเขมินทร์"

ทนายธนาสวนกลับด้วยข้อกฎหมายที่เตรียมมาอย่างดีเพื่อต้อนให้จนมุม

"หากคุณปฏิเสธการหย่าโดยสมัครใจ ทางเราจำเป็นต้องดำเนินการฟ้องหย่าต่อศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง โดยใช้หลักฐานเหตุการณ์วิกฤตทางการแพทย์เมื่อคืน ซึ่งทางเรามีบันทึกการโทรศัพท์และใบรับรองแพทย์ครบถ้วนครับ"

"ผมบอกว่าผมไม่ไป!"

เขมินทร์ตวาดลั่นบ้าน ความโกรธและความกลัวที่จะสูญเสียการควบคุมเริ่มผสมปนเปกันจนแยกไม่ออก

"ไปบอกลูกความของคุณว่า ถ้าอยากหย่า ก็ให้โผล่หัวมาคุยกับผมต่อหน้า อย่าส่งคนอื่นมาพล่ามเรื่องกฎหมายบ้าบอพวกนี้กับผม!"

เขาไม่รอฟังคำตอบ เขมินทร์กดตัดสายทิ้งอย่างแรง หอบหายใจสะท้าน หน้าอกกว้างกระเพื่อมขึ้นลงอย่างหนักหน่วง นัยน์ตาสีดำสนิทเบิกกว้างมองแหวนแต่งงานที่สะท้อนแสงไฟอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว

เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า... ภรรยาที่เขาเคยมองว่าเป็นของตาย ได้หันหลังก้าวออกจากชีวิตเขาไปแล้วอย่างเด็ดขาด และครั้งนี้ เธอไม่ได้เล่นแง่งอนเพื่อเรียกร้องความสนใจ แต่เธอกำลังจะไปจากเขาจริง ๆ โดยไม่เรียกร้องเศษเงินจากเขาสักสตางค์เดียว