ตอนที่ 3: ก้าวแรกของคนแปลกหน้า 1/3

ตอนที่ 3: ก้าวแรกของคนแปลกหน้า

เวลา 10:00 น. สำนักงานใหญ่บริษัท เค-อาร์ช คอร์ปอเรชัน

เข็มยาวของนาฬิกาตั้งโต๊ะแบรนด์สวิสเรือนหรูบนโต๊ะทำงานผู้บริหาร ขยับเดินหน้าไปทีละวินาที ทว่าเสียงติ๊กต็อกของมันกลับดังก้องสะท้อนอยู่ในความเงียบงันของห้องทำงานชั้นบนสุดของตึกระฟ้า

เวลานี้ คือเวลาเดียวกับที่ทนายความของณิชญาวีร์นัดหมายให้เขาไปพบที่สำนักงานเขตบางรัก เพื่อดำเนินการจดทะเบียนหย่าให้ถูกต้องตามกฎหมาย

เขมินทร์นั่งพิงพนักเก้าอี้หนังแท้ตัวใหญ่ ชายหนุ่มสวมชุดสูทสีเทาเข้มตัดเย็บประณีตเนี้ยบกริบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าตามปกติ ทว่าสิ่งที่ผิดแผกไปจากทุกวันคือเนกไทสีเงินที่ถูกปลดให้หลวมลงเล็กน้อย และปลายนิ้วชี้ของมือขวาที่กำลังเคาะลงบนที่วางแขนเป็นจังหวะรัวเร็ว

เขาเพิกเฉยต่อการนัดหมายนั้นอย่างสิ้นเชิง

ตรรกะในสมองของประธานบริหารหนุ่มยังคงประมวลผลและคอยบอกกับตัวเองว่า การหย่าร้างคือเรื่องไร้สาระที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา มันเป็นเพียงการปะทุของอารมณ์ชั่ววูบของผู้หญิงที่เพิ่งสูญเสียลูก เขาเชื่ออย่างบริสุทธิ์ใจว่า หากปล่อยเวลาให้ผ่านไปสักระยะ ให้ฮอร์โมนที่แปรปรวนของเธอสงบลง และให้ความโกรธเจือจาง เธอจะกลับมาเป็นณิชญาวีร์คนเดิม คนที่ยอมประนีประนอม เข้าอกเข้าใจ และเชื่อฟังเขาเหมือนตลอดสามปีที่ผ่านมา

แต่ความเงียบงันตลอดสามวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่วันที่เธอเก็บของออกจากบ้านไป มันเริ่มบดขยี้ความมั่นใจของเขาจนเกิดรอยร้าวที่ลึกลงเรื่อย ๆ

ก๊อก... ก๊อก...

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบา ๆ ขัดจังหวะความคิด ก่อนที่แนน เลขาส่วนตัวของเขาจะผลักประตูเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตในมือ

"บอสคะ ไฟล์สรุปงบประมาณไตรมาสที่สามของโปรเจกต์คอนโดมิเนียม..."

"ผมยังไม่อ่าน"

เขมินทร์สวนขึ้นทันควันโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเลขาฯ

"คุณแนน ผมมีเรื่องสำคัญกว่านั้นให้คุณจัดการเดี๋ยวนี้"

แนนชะงักฝีเท้า เธอสังเกตเห็นแววตาดุดันของเจ้านายที่เต็มไปด้วยความกระวนกระวาย ซึ่งเป็นภาพที่หาดูได้ยากจากประธานบริหารผู้แสนเยือกเย็นคนนี้

"บอสมีอะไรให้แนนรับใช้คะ"

"เช็กประวัติการใช้บัตรเครดิตเสริมทุกใบที่เป็นชื่อของไวน์ให้ผมที"

เขาสั่งการด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

"เอาข้อมูลการรูดบัตรในช่วงสามวันที่ผ่านมาทั้งหมด แล้วก็เช็กบัญชีเงินฝากที่ผมตั้งโอนค่าใช้จ่ายรายเดือนเข้าให้เธอด้วย ว่ามีการถอนเงินสด หรือโอนออกไปที่ไหนบ้าง"

คำสั่งนั้นทำให้แนนต้องขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอรู้ดีว่าเรื่องครอบครัวของเจ้านายกำลังมีปัญหาใหญ่ แต่การใช้อำนาจตามเช็กเส้นทางการเงินของภรรยาแบบนี้ มันดูจะเป็นการคุกคามสิทธิส่วนบุคคลมากเกินไปในมุมมองของผู้หญิง

"เอ่อ... บอสคะ การขอเข้าดูข้อมูลบัตรเครดิตส่วนบุคคล ถึงแม้บอสจะเป็นเจ้าของบัตรหลัก แต่ทางธนาคารอาจจะต้องใช้เวลาในการตรวจสอบและ..."

"ผมเป็นลูกค้าระดับวีไอพีของธนาคารนั้น!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว

เขมินทร์ขบกรามแน่นจนเส้นเลือดที่ขมับเต้นตุบ อาการหงุดหงิดที่ไม่ได้ดั่งใจเริ่มปะทุขึ้น

"โทรหาผู้จัดการสาขา แล้วบอกว่าผมต้องการข้อมูลเดี๋ยวนี้ ถ้าเขามีปัญหาหรือตุกติกข้อกฎหมาย บอกไปเลยว่าผมจะถอนกองทุนของบริษัทออกให้หมดทุกบัญชี!"

เขาไม่มีความอดทนหลงเหลืออีกต่อไปแล้ว

"รับทราบค่ะบอส แนนจะรีบดำเนินการจัดการให้เดี๋ยวนี้ค่ะ"

แนนค้อมศีรษะรับคำสั่งแล้วรีบหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว เธอรู้ดีว่าเวลาที่เขมินทร์เข้าสู่โหมดเผด็จการและใช้ตรรกะแบบนักล่า ไม่มีใครหรือกฎเกณฑ์หน้าไหนจะหยุดเขาได้

สิบห้านาทีต่อมา แนนก็ผลักประตูห้องทำงานเข้ามาอีกครั้งพร้อมกับแผ่นกระดาษพิมพ์ข้อมูลบาง ๆ หนึ่งแผ่น

"ได้ข้อมูลแล้วค่ะบอส"

เธอยื่นกระดาษแผ่นนั้นส่งให้เจ้านาย

เขมินทร์กระชากกระดาษมาถือไว้ในมืออย่างรวดเร็ว สายตาคมกริบกวาดมองตัวเลขและรายการธุรกรรมบนหน้ากระดาษอย่างละเอียดลออ

"ไม่มีความเคลื่อนไหวเลย..."

เขาพึมพำเสียงเครียด คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

"ใช่ค่ะ"

แนนอธิบายเสริมด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง

"บัตรเครดิตเสริมทุกใบที่คุณไวน์ถืออยู่ ไม่มีการรูดใช้งานเลยตั้งแต่วันอังคารกลางดึก ส่วนบัญชีเงินฝากส่วนตัวที่คุณไวน์ใช้รับเงินเดือนแม่บ้านจากบอส ก็ไม่มีการถอนออกหรือโอนออกแม้แต่สตางค์เดียวค่ะ"

คำอธิบายนั้นยิ่งทำให้ความหงุดหงิดของชายหนุ่มเพิ่มสูงขึ้น การที่ผู้หญิงคนหนึ่งเก็บของออกจากบ้านไปโดยไม่แตะต้องเงินของสามีเลยสักบาท มันผิดวิสัยของการประชดประชันเพื่อเรียกร้องความสนใจอย่างที่เขาเคยประเมินเอาไว้

"แล้วเธอเอาเงินที่ไหนไปเช่าโรงแรมอยู่"

เขาตั้งคำถามกับตัวเองมากกว่าจะถามเลขาฯ เสียงพึมพำนั้นเจือไปด้วยความกังวลที่เขาพยายามกดทับเอาไว้

"เอ่อ... บอสคะ มีอีกเรื่องหนึ่งที่แนนสืบเจอค่ะ"

แนนพูดขึ้นอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

"ว่ามา"

"แนนลองเช็กประวัติการจ่ายบิลค่าน้ำและค่าไฟ ผ่านระบบอินเทอร์เน็ตแบงก์กิงของบริษัท ที่คุณไวน์เคยให้แนนช่วยผูกบัญชีเอาไว้เมื่อปีที่แล้ว ปรากฏว่าเมื่อเช้าตรู่วันนี้ มีการตัดยอดชำระค่าส่วนกลางและค่าน้ำประปาของคอนโดมิเนียมเดอะไพน์ ซึ่งเป็นชื่อกรรมสิทธิ์ของคุณไวน์ค่ะ"

ดวงตาของเขมินทร์เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

คอนโดมิเนียมเดอะไพน์...

นั่นคือคอนโดมิเนียมระดับกลางที่ณิชญาวีร์ซื้อเอาไว้ตั้งแต่ตอนที่เธอยังทำงานเป็นมัณฑนากร ก่อนที่พวกเขาจะแต่งงานกัน มันเป็นสินทรัพย์ส่วนตัวชิ้นเดียวที่เธอไม่ยอมขายทิ้งตอนย้ายเข้ามาอยู่คฤหาสน์ของเขา โดยให้เหตุผลสั้น ๆ ว่าอยากเก็บไว้เป็นความทรงจำ

"เธอไม่ได้ไปไหนไกลเลยสินะ"

มุมปากของเขมินทร์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยัน ความรู้สึกโล่งใจผสมปนเปกับความหงุดหงิดที่ก่อตัวขึ้น

เขาตีความเอาเองด้วยตรรกะที่คับแคบ ว่าการที่ภรรยาหนีกลับไปหลบซ่อนตัวอยู่ในพื้นที่ปลอดภัยเก่า ๆ ซอมซ่อแบบนั้น แปลว่าเธอกำลังอ่อนแอ ไร้ที่พึ่ง และกำลังกบดานเพื่อรอเวลาให้เขาไปง้อ

"ยกเลิกการประชุมช่วงบ่ายของผมทั้งหมด"

เขมินทร์ผุดลุกขึ้นยืน คว้าเสื้อสูทตัวนอกที่พาดอยู่บนพนักเก้าอี้มาสวมอย่างรวดเร็ว จัดการกลัดกระดุมเม็ดกลางด้วยความมั่นใจ

"แต่บอสคะ บ่ายนี้มีประชุมกับซัพพลายเออร์เรื่อง..."

"ผมบอกให้เลื่อนไปก่อน!"

เขาตัดบทเสียงเฉียบขาด

"ผมจะไปรับเมียผมกลับบ้าน"

ชายหนุ่มก้าวเท้ายาว ๆ เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างสง่างาม ทิ้งให้แนนยืนถอนหายใจยาวเหยียดอยู่เพียงลำพัง