ตอนที่ 3: ก้าวแรกของคนแปลกหน้า 2/3

เวลา 12:30 น. ลานจอดรถ คอนโดมิเนียมเดอะไพน์

รถสปอร์ตยุโรปสีดำสนิทของเขมินทร์แล่นเข้ามาจอดในช่องจอดรถสำหรับผู้มาติดต่อของคอนโดมิเนียมระดับกลาง สภาพแวดล้อมที่นี่ดูเรียบง่าย พลุกพล่าน และไม่ได้มีความหรูหราหรือความเป็นส่วนตัวสูงเหมือนคฤหาสน์หรือตึกระฟ้าที่เขาคุ้นเคย

เขาดับเครื่องยนต์ ก้าวลงจากรถ แล้วเดินตรงเข้าไปในบริเวณล็อบบี้

เขมินทร์จำเลขห้องของเธอได้แม่นยำ เพราะเขาเคยมาส่งเธอที่นี่บ่อย ๆ สมัยที่ยังคบหากัน ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งไปที่เคาน์เตอร์นิติบุคคลอาคารชุด ใช้อำนาจความน่าเกรงขามและนามบัตรประธานบริหารบริษัทระดับประเทศ ข่มขู่และเจรจากับพนักงานนิติบุคคลเพียงไม่กี่ประโยค เขาก็ได้คีย์การ์ดสำหรับขึ้นลิฟต์ผู้มาติดต่อมาอยู่ในมืออย่างง่ายดาย

ติ๊ง!

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้นสิบห้า เขมินทร์ก้าวเดินไปตามโถงทางเดินที่ปูด้วยพรมสีหม่น กลิ่นน้ำยาทำความสะอาดกลิ่นเลมอนสังเคราะห์ราคาถูกลอยแตะจมูก กรามแกร่งบดเข้าหากันเบา ๆ อาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่ใช้ผลิตภัณฑ์ออร์แกนิกมาตลอด ทำให้เขารู้สึกขัดใจกับความอับชื้นในสถานที่แห่งนี้

สมองของเขากำลังประมวลผลคำพูดที่เตรียมมาใช้ต้อนภรรยาให้จนมุม

เขาจินตนาการภาพณิชญาวีร์ในหัวเอาไว้เสร็จสรรพ เธอจะต้องอยู่ในชุดนอนตัวย้วย ใบหน้าซีดเซียวโทรม ๆ ที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตา ดวงตากลมโตบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนักเพราะสูญเสียลูกและรู้สึกโดดเดี่ยว

เขาเตรียมใจมาเพื่อที่จะดุเธอสักสองสามประโยคเรื่องความดื้อรั้นและการใช้อารมณ์ตัดสินปัญหา ก่อนจะดึงเธอเข้ามากอดปลอบโยน และพาเธอกลับไปอยู่ในโอวาทของเขาตามเดิมที่คฤหาสน์

ชายหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องหมายเลข 1509

เขมินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ยกมือขวาขึ้นเคาะประตูไม้สามครั้งติดกันด้วยน้ำหนักมือที่สม่ำเสมอ

ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...

ไม่มีเสียงตอบรับจากด้านใน

เขาเคาะอีกครั้ง คราวนี้ลงน้ำหนักมือแรงขึ้นจนเกือบจะกลายเป็นการทุบ

"ไวน์! ผมรู้ว่าคุณอยู่ข้างใน เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้!"

น้ำเสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าว ไม่มีความอ่อนโยนหรือการประนีประนอมใด ๆ เจือปน

ความเงียบยังคงเป็นคำตอบ เขมินทร์เริ่มหงุดหงิด เขาเกลียดการถูกเมินเฉยและการสูญเสียการควบคุมมากที่สุด มือหนากำหมัดแน่น เตรียมจะทุบประตูให้พังไปข้างหนึ่ง ทว่า...

แกรก...

เสียงปลดล็อกลูกบิดประตูดังขึ้นจากด้านใน บานประตูไม้ถูกดึงเปิดออกช้า ๆ

ประโยคต่อว่าที่เขมินทร์เตรียมมาพ่นใส่หน้าภรรยา หยุดชะงักค้างอยู่ที่ริมฝีปาก ดวงตาสีดำสนิทของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยเมื่อปะทะเข้ากับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ผู้หญิงที่ยืนอยู่หลังบานประตู... ไม่ใช่ภรรยาผู้อ่อนแอที่กำลังจมกองน้ำตาอย่างที่เขาจินตนาการไว้เลยแม้แต่น้อย

ณิชญาวีร์ไม่ได้อยู่ในชุดนอนตัวย้วย แต่เธอสวมชุดสูททำงานที่ดูเป็นทางการและมีระดับ เสื้อเบลเซอร์โอเวอร์ไซส์สีเบจสวมทับเสื้อสายเดี่ยวผ้าไหมสีครีม กางเกงสแล็กเอวสูงทรงสวยที่เข้ารูปกับช่วงเอวบางคอด และรองเท้าคัตชูส้นเตี้ยเรียบหรู

แม้ใบหน้าจิ้มลิ้มจะถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างพิถีพิถัน แต่เขมินทร์ก็ยังสังเกตเห็นความซีดเซียวของผิวพรรณที่ซ่อนอยู่ใต้แป้งพัฟ ฝ่ามือบางแอบจิกขอบประตูเอาไว้แน่นจนข้อขาว เพื่อพยุงสรีระที่ยังคงปวดหน่วงจากร่องรอยการขูดมดลูก ทว่าแววตาของเธอกลับกลบความอ่อนแอทางกายภาพไปจนหมดสิ้น

ผมสีน้ำตาลเข้มที่มักจะมัดรวบง่าย ๆ เวลาอยู่บ้าน บัดนี้ถูกดัดลอนคลาย ๆ อย่างประณีตและปล่อยสยายเคลียคลอเคลียลาดไหล่ ริมฝีปากอวบอิ่มเคลือบด้วยลิปสติกเนื้อแมตต์สีโทนอิฐที่ดูทั้งสุภาพและเฉียบขาด

เธอดูสวย... สวยและทรงพลังจนน่าใจหาย

และสิ่งที่ทำให้เขมินทร์รู้สึกชาวาบไปถึงกระดูกสันหลัง ไม่ใช่เสื้อผ้าหน้าผมที่ดูราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารธุรกิจ แต่เป็นแววตาของเธอ

ดวงตากลมโตสีน้ำตาลประกายทองที่เคยมองเขาด้วยความรัก ความเทิดทูน และความคาดหวังมาตลอดสามปีที่ผ่านมา บัดนี้มันว่างเปล่า นิ่งสนิท และเย็นเยียบราวกับก้นทะเลสาบในฤดูหนาว กลิ่นหอมสะอาดของชาขาวและดอกไม้ป่าที่เคยโชยมาจากตัวเธอ บัดนี้ถูกกลบด้วยกำแพงความเย็นชาที่ตั้งตระหง่าน

ไม่มีความขุ่นเคือง ไม่มีการตัดพ้อ ไม่มีแม้แต่ร่องรอยของความเสียใจ

เธอมองหน้าเขา... เหมือนกำลังมองคนแปลกหน้าที่เดินมาเคาะผิดห้อง

"มีธุระอะไรคะ คุณเขมินทร์"

น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ราบเรียบ และใช้สรรพนามที่ห่างเหินจนคนฟังรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าฉาดใหญ่

"ไวน์..."

เขมินทร์เค้นเสียงเรียกชื่อเธอ ลำคอของเขาแห้งผาก ชายหนุ่มพยายามดึงสติกลับมาและสวมหน้ากากนักธุรกิจผู้มีอำนาจเหนือกว่าอีกครั้ง

"ทำไมแต่งตัวแบบนี้ คุณกำลังจะไปไหน ร่างกายยังไม่หายดีไม่ใช่หรือไง"

"ดิฉันถามว่า... คุณมีธุระอะไรคะ"

ณิชญาวีร์ไม่ตอบคำถามของเขา แต่เธอทวนคำถามเดิมด้วยสรรพนามและน้ำเสียงที่หนักแน่นขึ้น บ่งบอกถึงการรักษาระยะห่างอย่างชัดเจน

"เลิกเล่นละครเรียกร้องความสนใจได้แล้วไวน์!"

เขมินทร์เริ่มขึ้นเสียง ความขัดใจที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามตรรกะที่เขาวางไว้ทำให้เขาระเบิดอารมณ์ออกมา

"เก็บข้าวของแล้วตามผมกลับบ้านเดี๋ยวนี้ เรื่องลูก... ผมเสียใจด้วย แต่ชีวิตเราต้องเดินหน้าต่อ มันคืออุบัติเหตุทางการแพทย์ คุณจะมัวแต่มานั่งงี่เง่าทิ้งงานมาอยู่ที่นี่ มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นหรอกนะ!"