ตอนที่ 3: ก้าวแรกของคนแปลกหน้า 3/3

เขาออกคำสั่งด้วยความเคยชิน คิดเอาเองว่าการใช้เสียงดังและเหตุผลแบบทื่อ ๆ จะทำให้เธอยอมจำนนและโอนอ่อนผ่อนตาม

ณิชญาวีร์ฟังคำพูดนั้นแล้วไม่ได้แสดงอาการสะทกสะท้านใด ๆ เธอไม่ได้กรีดร้อง หรือทุบตีเขา เธอเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าลึกอย่างเชื่องช้า เพื่อข่มความเจ็บปวดที่ท้องน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ เป็นการถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความเหนื่อยหน่ายและสมเพช

"คุณนี่... ไม่เคยเปลี่ยนไปเลยจริง ๆ นะคะ"

เธอเอ่ยเสียงเรียบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มหยันที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา

"ดิฉันนึกว่าทนายความของดิฉัน จะแจ้งรายละเอียดให้คุณทราบชัดเจนแล้วเสียอีก หรือว่าคุณมัวแต่ยุ่งกับการเซ็นเอกสารสั่งซื้อวัสดุก่อสร้าง จนไม่มีเวลาอ่านหนังสือสัญญาหย่าคะ"

คำพูดที่แทงใจดำเข้าอย่างจัง ทำให้เขมินทร์ชะงัก ขากรรไกรของเขาขบเข้าหากันแน่น

"ผมไม่หย่า!"

เขาประกาศกร้าว เสียงดังลั่นโถงทางเดิน

"ผมไม่มีวันเซ็นเอกสารบ้าบอพวกนั้น และคุณก็ไม่มีสิทธิ์มาทิ้งผมไปแบบนี้ด้วย เราเป็นสามีภรรยากัน มีปัญหาอะไรทำไมไม่คุยกันดี ๆ ทำไมต้องหนีมา"

"คุยงั้นเหรอคะ"

ณิชญาวีร์ทวนคำ แววตาที่เคยว่างเปล่าวูบไหวด้วยความรวดร้าวที่ถูกกดทับเอาไว้

"ตอนที่ฉันปวดท้องจนแทบจะขาดใจตายคาพื้นบ้าน ฉันโทรหาคุณสิบเอ็ดสาย... สิบเอ็ดสายที่คุณตั้งใจกดตัดทิ้งเพื่อไปยืนเถียงกับผู้หญิงอีกคนเรื่องสเปกกระเบื้อง ตอนนั้นคุณทำไมไม่รับสายมาคุยกับฉันล่ะคะ"

"นิตาไม่ใช่ผู้หญิงอื่น!"

เขมินทร์สวนกลับทันทีโดยสัญชาตญาณของการปกป้องบริษัท

"เธอเป็นหุ้นส่วนบริษัท และวันนั้นไซต์งานก็เกิดวิกฤตน้ำท่วม ท่อเมนแตก ถ้าผมไม่อยู่สั่งการแก้ปัญหา ความเสียหายหลักร้อยล้านที่ตามมาใครจะรับผิดชอบ! คุณใช้ตรรกะข้อไหนมาตัดสินว่าผมผิด!"

เขาอ้างเอาผลประโยชน์มหาศาลและตัวเลขความเสียหายมาเป็นเกราะกำบัง ความบกพร่องในการรับรู้อารมณ์ทำให้เขาคิดว่าหน้าที่ความรับผิดชอบต่องานต้องสำคัญกว่าความรู้สึกส่วนตัวเสมอ

ณิชญาวีร์มองผู้ชายตรงหน้าด้วยสายตาที่มองทะลุปรุโปร่ง เธอเคยพยายามทำความเข้าใจความบ้างานและการเห็นแก่ผลประโยชน์ของเขามาตลอดสามปี แต่ตอนนี้มันถึงขีดจำกัดแล้ว ความอดทนของเธอขาดสะบั้นลงตั้งแต่วินาทีที่เลือดของลูกไหลอาบเรียวขา

"นั่นแหละค่ะ คือเหตุผลที่ฉันต้องไป"

น้ำเสียงของเธอนิ่งสนิท ไม่มีแม้แต่ความโกรธเกรี้ยวเจือปน มีเพียงความเด็ดขาดที่บาดลึกยิ่งกว่ามีด

"สำหรับคุณ ผลประกอบการร้อยล้านมันมีค่ามากกว่าชีวิตของลูกเรา... และมีค่ามากกว่าชีวิตของฉัน"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นไวน์... คุณกำลังใช้อารมณ์"

"ถ้าคุณไม่ยอมไปเซ็นใบหย่าที่สำนักงานเขตดี ๆ ..."

เธอตัดบทเขาอย่างไร้เยื่อใย ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้อธิบายตรรกะวิบัติของเขาอีก

"ฉันก็จะให้ทนายธนายื่นฟ้องหย่าต่อศาลเยาวชนและครอบครัวกลาง โดยใช้หลักฐานบันทึกการโทรศัพท์ในคืนนั้น และใบรับรองแพทย์ที่ระบุชัดเจนว่าฉันต้องทำหัตถการขูดมดลูกฉุกเฉินเพียงลำพัง เพราะสามีปฏิเสธการติดต่อและละทิ้งภรรยาในยามวิกฤต"

ดวงตาของเขมินทร์เบิกกว้าง ลมหายใจสะดุดกึก

"นี่คุณ... กล้าเอาเรื่องบ้า ๆ พวกนี้ไปขึ้นศาลให้เป็นข่าวฉาวงั้นเหรอ! คุณรู้ไหมว่ามันจะกระทบภาพลักษณ์บริษัทผม และความน่าเชื่อถือของครอบครัวผมแค่ไหน!"

เขายังคงห่วงภาพลักษณ์องค์กรเป็นอันดับแรก

ณิชญาวีร์เชิดคางขึ้นเล็กน้อย แววตาของเธอเปล่งประกายความแข็งแกร่งในแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

"ก็ลองดูสิคะ"

เธอท้าทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"ลองดูว่าระหว่างภาพลักษณ์ซีอีโอหนุ่มไฟแรง กับภาพลักษณ์ไอ้ผู้ชายเห็นแก่ตัวที่ทิ้งเมียตัวเองให้แท้งลูกคาบ้าน... สังคมเขาจะสนใจข่าวไหนมากกว่ากัน"

คำขู่ที่มาพร้อมกับตรรกะทางกฎหมายและการใช้สื่อมวลชนเป็นเครื่องมือกดดัน ทำเอาเขมินทร์หน้าตึง เขาไม่เคยคิดว่าผู้หญิงที่เคยยอมสยบอยู่แทบเท้าเขา จะกล้าลุกขึ้นมาฟาดฟันเขาด้วยวิธีที่โหดร้ายและชาญฉลาดขนาดนี้

"คุณมันบ้าไปแล้วไวน์..."

เขาเค้นเสียงลอดไรฟัน มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบกระเป๋าสตางค์หนังจระเข้ใบหรูออกมา

"คุณทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่ เรียกร้องเงินใช่ไหม อยากได้ค่าเลี้ยงดูเพิ่มงั้นเหรอ ได้! อยากได้เท่าไหร่ว่ามาเลย ผมจะเซ็นเช็คให้เดี๋ยวนี้ แลกกับการที่คุณเลิกทำตัวงี่เง่าและกลับบ้านไปซะ"

เขายังคงติดกับดักตรรกะเดิม ๆ คิดว่าเงินสามารถซื้อความสงบและแก้ปัญหาได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้

ณิชญาวีร์มองกระเป๋าสตางค์ในมือเขาแล้วส่ายหน้าช้า ๆ ความเวทนาฉายชัดอยู่ในดวงตาของเธอ

เธอล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบสวย หยิบซองจดหมายสีขาวที่มีตราประทับโลโก้คุ้นตาออกมาหนึ่งซอง แล้วยื่นส่งให้เขาตรงหน้า

เขมินทร์ขมวดคิ้ว มองซองจดหมายนั้นก่อนจะดึงมันมาเปิดดูอย่างรวดเร็ว

มันคือสำเนาสัญญาจ้างงานฉบับใหม่ ที่เพิ่งได้รับการลงนามอย่างเป็นทางการเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน พร้อมระบุตำแหน่งและชื่อผู้ว่าจ้างชัดเจน

[ณิชญาวีร์ ศิรินทร์วรากุล]

[Senior Interior Designer - T-Design Studio]

"ดิฉันไม่ได้ต้องการเศษเงินของคุณค่ะ ท่านประธาน"

เธอเอ่ยเรียกตำแหน่งของเขาด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันและเย็นชา

"ฉันกำลังจะกลับไปทำงาน กลับไปสร้างคุณค่าให้ตัวเอง กลับไปเป็นณิชญาวีร์คนเดิม ที่ไม่ได้มีหน้าที่แค่นอนรอคอยเศษเสี้ยวเวลาจากผู้ชายที่เห็นแก่ตัวไปวัน ๆ "

เขมินทร์กำหน้ากระดาษสัญญาในมือแน่นจนยับยู่ยี่ ชื่อของ T-Design Studio คือบริษัทรับออกแบบตกแต่งภายในคู่แข่งทางอ้อม ที่มักจะแย่งงานประมูลโครงการใหญ่ ๆ ไปจากบริษัทของเขาเสมอ การที่เธอกลับไปทำงานที่นั่น แปลว่าเธอพร้อมจะก้าวเข้าสู่สมรภูมิธุรกิจ และยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขาอย่างเต็มตัว

"คุณจะเอาเวลาที่ไหนไปทำงาน ร่างกายคุณเพิ่งจะแท้งลูกไปไม่กี่วัน คุณต้องพักผ่อนนะไวน์!"

เขาพยายามอ้างเรื่องสุขภาพเพื่อรั้งเธอไว้ ตรรกะของเขาเริ่มสับสนปนเป

"ร่างกายฉัน ฉันดูแลตัวเองได้ค่ะ ดีกว่ารอให้คนที่บอกว่าเป็นสามีมาดูแลแน่นอน"

ณิชญาวีร์ตอบกลับเสียงเรียบ เธอดึงหน้าสัญญาจ้างงานกลับมาจากมือของเขา ขยับตัวถอยหลังกลับเข้าไปในห้อง มือบางจับลูกบิดประตูเตรียมจะปิด

"หลังจากนี้ รบกวนติดต่อดิฉันผ่านทางทนายความเท่านั้นนะคะ ห้ามมาระรานฉันที่นี่หรือที่ทำงานใหม่ของฉันอีก ไม่อย่างนั้นฉันจะแจ้งความข้อหาบุกรุกและคุกคามทันที"

"ไวน์! เดี๋ยว!"

เขมินทร์พุ่งตัวไปข้างหน้า หวังจะใช้มือดันบานประตูไม้เอาไว้

ปัง!

บานประตูถูกปิดอัดกระแทกใส่หน้าเขาอย่างแรงและรวดเร็วจนเขาต้องผงะถอยหลัง เสียงล็อกกลอนจากด้านในดังคลิก เป็นสัญญาณของการตัดขาดความสัมพันธ์อย่างสมบูรณ์แบบ

เขมินทร์ยืนนิ่งค้างอยู่หน้าบานประตูที่ปิดสนิท มือข้างหนึ่งกำเข้าหากันแน่นจนสั่นระริก เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนอย่างเห็นได้ชัด

รอบกายเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศตรงโถงทางเดินที่ดังหึ่ง ๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดที่เขาเกลียดชัง

ความโกรธ ความสับสน และความรู้สึกพ่ายแพ้อย่างย่อยยับตีรวนกันอยู่ในอก ผู้ชายตัวโตผู้กุมบังเหียนธุรกิจระดับประเทศ ผู้ที่ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร บัดนี้กลับถูกผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งปิดประตูใส่หน้าและหยามเกียรติอย่างไม่ไยดี

เขาเพิ่งตระหนักได้ในวินาทีนี้เองว่า... เขากำลังสูญเสียอำนาจการควบคุมไปแล้วจริง ๆ

ณิชญาวีร์ไม่ใช่ของตายในกำมือของเขาอีกต่อไป เธอได้ตายจากเขาไปพร้อมกับชีวิตน้อย ๆ ในคืนฝนพรำคืนนั้น และผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อครู่... คือคนแปลกหน้าที่พร้อมจะเหยียบย่ำอีโก้ของเขาให้แหลกลาญ