ตอนที่ 4: หวนคืนสู่วงการ 1/3

ตอนที่ 4: หวนคืนสู่วงการ

เช้าวันจันทร์ เวลา 08:30 น. ตึกสำนักงาน ที-ดีไซน์ สตูดิโอ

เสียงการจราจรที่คับคั่งของกรุงเทพมหานครในเช้าวันทำงานแรกของสัปดาห์ ดังแว่วอยู่ภายนอกกระจกบานหนาของออฟฟิศ ภายในพื้นที่ทำงานสไตล์ลอฟต์ที่เน้นโชว์โครงสร้างเหล็กสีดำและผนังอิฐเปลือย คลาคล่ำไปด้วยพนักงานที่กำลังง่วนอยู่กับหน้าจอคอมพิวเตอร์ กลิ่นเมล็ดกาแฟคั่วบดใหม่ ๆ ผสมผสานกับกลิ่นหมึกพรินเตอร์ ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ สร้างบรรยากาศแห่งความกระตือรือร้นของคนทำงานสายครีเอทีฟ

ทว่า... ในห้องน้ำหญิงที่เงียบสงบซึ่งซ่อนตัวอยู่มุมสุดของชั้น

ณิชญาวีร์ยืนใช้สองมือยันขอบอ่างล้างหน้าหินอ่อนเอาไว้แน่น ความเย็นเยียบของหินอ่อนแทรกซึมผ่านฝ่ามือที่กำลังสั่นเทา ศีรษะของเธอค้อมต่ำลง ลมหายใจเข้าออกหอบถี่และติดขัด

ใบหน้าจิ้มลิ้มที่สะท้อนอยู่ในบานกระจกเงาซีดเซียวไร้สีเลือด หยาดเหงื่อเย็นเยียบผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าและไรผม แม้ว่าเครื่องปรับอากาศภายในตึกจะเย็นฉ่ำก็ตาม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก กัดริมฝีปากล่างของตัวเองจนห้อเลือด รสชาติฝาดเฝื่อนของเลือดซึมเข้าสู่ปลายลิ้น เพื่อข่มความเจ็บปวดที่ปะทุขึ้นมาจากช่องท้องน้อย

ร่องรอยของการขูดมดลูกฉุกเฉินเมื่อสี่วันก่อน ยังคงฝากบาดแผลทางกายภาพเอาไว้อย่างชัดเจน ร่างกายของเธอยังไม่ฟื้นตัวเต็มที่ อาการปวดหน่วงที่มดลูกและอาการหน้ามืดวิงเวียนยังคงแวะเวียนมาเล่นงานเธอเป็นระยะ

"ทนหน่อยนะไวน์... แกจะมาอ่อนแอตอนนี้ไม่ได้"

เธอพึมพำให้กำลังใจตัวเองผ่านเงาสะท้อนในกระจก น้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย

มือบางที่สั่นเทาล้วงเข้าไปในกระเป๋าสะพายใบหรู หยิบแผงยาแก้ปวดระดับรุนแรงที่แพทย์สั่งจ่ายมาให้ แกะเม็ดยาสีขาวออกมาสองเม็ดแล้วโยนเข้าปาก ก่อนจะรองน้ำจากก๊อกดื่มตามลงไปอย่างรวดเร็ว ความขมปร่าของตัวยาไหลลื่นลงลำคอ

เธอหลับตาลง ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นเกือบห้านาที เพื่อรอให้ฤทธิ์ยาเริ่มทำงานและกดทับความปวดร้าวทางร่างกายเอาไว้

เมื่อความเจ็บปวดเริ่มทุเลาลง ณิชญาวีร์ก็ลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอเปิดกระเป๋าเครื่องสำอาง หยิบตลับแป้งพัฟขึ้นมาตบซับความมันและปกปิดความซีดเซียวบนใบหน้า เติมลิปสติกสีแดงอิฐเนื้อแมตต์ทับลงบนริมฝีปากเพื่อสร้างภาพลักษณ์ที่ดูทรงพลังและเด็ดขาด

หญิงสาวจัดระเบียบเสื้อเบลเซอร์โอเวอร์ไซส์สีกรมท่าที่สวมทับเสื้อคอเต่าสีขาวให้เข้าที่ กางเกงสแล็กทรงกระบอกเล็กช่วยพรางสรีระเพรียวบางที่น้ำหนักลดลงไปหลายกิโลกรัมในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเป็นครั้งสุดท้าย เชิดคางขึ้น สลัดคราบอดีตแม่บ้านผู้อ่อนแอทิ้งไปไว้ในห้องน้ำแห่งนี้ ก่อนจะหมุนตัวเดินเปิดประตูออกไปเผชิญหน้ากับโลกแห่งความเป็นจริง

ตึก... ตึก... ตึก...

เสียงรองเท้าคัตชูส้นสูงสีดำขลับกระทบพื้นไม้ส่งเสียงดังกึกกึกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ณิชญาวีร์เดินตรงไปที่หน้าห้องกระจกใสที่มุมสุดของออฟฟิศ ป้ายชื่อหน้าห้องระบุตำแหน่งประธานบริหารชัดเจน

เธอเคาะประตูไม้สามครั้ง ก่อนจะผลักเข้าไปด้านใน

"มาตรงเวลาเป๊ะเหมือนเดิมเลยนะไวน์"

เตชินท์ ชายวัยสี่สิบห้าปีที่มีเส้นผมสีดอกเลาแซมบริเวณขมับ เงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร เขาส่งยิ้มอบอุ่นที่เป็นเอกลักษณ์ให้กับอดีตลูกน้องคนเก่ง

"สวัสดีค่ะบอสเต้ ขอบคุณนะคะที่ยอมสละเวลาให้ไวน์เข้าพบด่วนแบบนี้"

ณิชญาวีร์ยกมือไหว้ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานตัวใหญ่

"เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่า"

เตชินท์ประสานมือไว้บนโต๊ะ แววตาของเขาเปลี่ยนเป็นโหมดนักธุรกิจที่จริงจัง

"พี่ดูพอร์ตฟอลิโอผลงานที่ไวน์ส่งมาให้ทางอีเมลเมื่อคืนแล้วนะ ยอมรับว่าเซอร์ไพรส์มาก พี่นึกว่าเราทิ้งวงการไปเป็นคุณนายให้ซีอีโอเครือบริษัทก่อสร้างยักษ์ใหญ่นั่นเต็มตัวแล้วเสียอีก ไม่คิดเลยว่าจะแอบรับงานฟรีแลนซ์ออกแบบวิลล่าส่วนตัวตั้งหลายโปรเจกต์ แถมลายเส้นและการเลือกใช้วัสดุยังเฉียบคมขึ้นกว่าเมื่อสามปีก่อนเยอะเลย"

"ไวน์ไม่เคยคิดจะทิ้งอาชีพนี้ค่ะบอส"

เธอตอบเสียงเรียบ นัยน์ตาสงบนิ่ง

"การเป็นแม่บ้านดูแลบ้านคือสิ่งที่ไวน์เต็มใจทำในตอนนั้นก็จริง แต่ไวน์ก็รู้ดีว่าโลกการออกแบบมันหมุนเร็ว ถ้าไวน์หยุดพัฒนาตัวเอง ไวน์ก็จะกลายเป็นแค่คนไร้ค่า ไวน์เลยรับงานเล็ก ๆ น้อย ๆ เพื่ออัปเดตเทรนด์วัสดุก่อสร้างและโปรแกรมออกแบบสามมิติอยู่ตลอดค่ะ"

เตชินท์พยักหน้าอย่างชื่นชม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบา ๆ

"พี่ดีใจนะที่ไวน์กลับมา แต่พี่ก็ต้องพูดตามตรง ในมุมของการบริหาร... การรับอดีตหัวหน้าทีมที่หายหน้าไปสามปีกลับเข้ามาในตำแหน่งดีไซเนอร์อาวุโสทันที มันย่อมมีคำครหาจากเด็กรุ่นใหม่ในออฟฟิศแน่นอน พวกเขาอาจจะมองว่าพี่ใช้ระบบเส้นสายรับคนรู้จักเข้ามาข้ามหน้าข้ามตาพวกเขา"

ณิชญาวีร์เข้าใจตรรกะข้อนี้ดี โลกของการทำงานไม่มีใครสนใจอดีตที่เคยรุ่งโรจน์ ทุกคนตัดสินกันที่ผลงานปัจจุบันและความสามารถที่จับต้องได้เท่านั้น

"ไวน์ไม่ได้มาเพื่อขอความเห็นใจค่ะบอส แต่ไวน์มาเพื่อขอโอกาสพิสูจน์ตัวเอง บอสมีโปรเจกต์ไหนที่หินที่สุด โยนมาให้ไวน์จัดการได้เลยค่ะ"

น้ำเสียงของเธอไม่มีความลังเลหรือหวาดหวั่นแม้แต่น้อย

มุมปากของเตชินท์ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มถูกใจ เขาเลื่อนแฟ้มเอกสารปกแข็งสีดำหนาเตอะที่วางอยู่ข้างตัว ไปตรงหน้าเธอ

"โปรเจกต์ เดอะ แกรนด์ เพิร์ล โรงแรมระดับซูเปอร์ลักชัวรีริมแม่น้ำเจ้าพระยา มูลค่างานออกแบบตกแต่งภายในเฉพาะเฟสแรก... อยู่ที่แปดสิบล้านบาท"

เขาเคาะปลายนิ้วลงบนหน้าปกแฟ้ม

"บ่ายวันพฤหัสบดีนี้จะมีการนำเสนอแบบรอบสุดท้าย เราต้องแข่งกับสตูดิโอคู่แข่งระดับท็อปอีกสองเจ้า พี่จะให้ไวน์เป็นหัวหน้าทีม นำทีมพรีเซนต์โปรเจกต์นี้"

ณิชญาวีร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย การเตรียมตัวแค่สามวันสำหรับโปรเจกต์ระดับแปดสิบล้านบาทไม่ใช่เรื่องล้อเล่น มันคือหน้าตาและผลประกอบการหลักของบริษัทในไตรมาสนี้เลยทีเดียว

"แต่บอสคะ ไวน์เพิ่งกลับมา ไวน์ไม่ได้ตามรายละเอียดความต้องการของลูกค้าเจ้านี้ตั้งแต่แรก ถ้าจะให้ปรับโครงสร้างใหม่ทั้งหมดภายในสามวัน..."

"ทีมสถาปนิกของเราปูโครงสร้างพื้นฐานไว้หมดแล้ว แต่ปัญหาก็คืออารมณ์ของงานมันยังไม่ได้"

เตชินท์ขัดขึ้นด้วยเหตุผลทางธุรกิจที่เฉียบขาด

"ดีไซน์ของทีมเดิมมันแข็งกระด้างและเน้นฟังก์ชันมากเกินไป ลูกค้ากลุ่มนี้ต้องการความหรูหราที่แฝงความนุ่มนวลและสุนทรียภาพ ซึ่งจุดแข็งที่สุดของไวน์คือการใส่จิตวิญญาณลงไปในพื้นที่ว่าง พี่ต้องการให้ไวน์เข้ามากู้วิกฤตคอนเซปต์นี้"

ชายวัยกลางคนเอื้อมมือกดปุ่มอินเตอร์คอมบนโต๊ะ

"สิงห์ เข้ามาหาพี่ที่ห้องหน่อย"

เพียงไม่ถึงหนึ่งนาที ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยเสื้อเชิ้ตลายสกอตตัวโคร่ง ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อยสไตล์คนทำงานดึกก้าวเข้ามาในห้อง เขาคือสิงห์ สถาปนิกและนักออกแบบภายในรุ่นใหม่ไฟแรงวัยยี่สิบหกปี

"บอสมีอะไรให้ผมรับใช้... เอ๊ะ"

สิงห์ชะงักฝีเท้าเมื่อเห็นผู้หญิงที่นั่งอยู่ก่อนแล้ว ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"พี่ไวน์! ตัวจริงปะเนี่ย"

เขาโพล่งขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น ทำลายความตึงเครียดในห้องไปจนหมด