ตอนที่ 4: หวนคืนสู่วงการ 2/3

"สิงห์... ไม่เจอกันนานเลยนะ โตขึ้นเยอะเลย"

ณิชญาวีร์ส่งยิ้มบาง ๆ ให้ เธอจำเด็กฝึกงานหัวรั้นที่เธอเคยสอนงานเมื่อสามปีก่อนได้ดี บัดนี้เขากลายเป็นสถาปนิกหนุ่มที่ดูห้าวหาญและมั่นใจในตัวเองอย่างเต็มเปี่ยม

"สิงห์ ตั้งแต่วันนี้ไป ไวน์จะเข้ามาเป็นหัวหน้าทีมดูแลการปรับคอนเซปต์เดอะ แกรนด์ เพิร์ล นายมีหน้าที่ส่งมอบรายละเอียดและโครงสร้างสามมิติทั้งหมดให้ไวน์ และสนับสนุนการปรับแก้ไฟล์นำเสนอให้สมบูรณ์ที่สุดก่อนบ่ายวันพฤหัสบดีนี้"

เตชินท์ออกคำสั่งเด็ดขาด

"รับทราบครับบอส! โห... ได้ระดับตำนานมาช่วยตบดีไซน์แบบนี้ พวกสตูดิโอคู่แข่งหงายหลังตีลังกาแน่"

สิงห์ยิ้มกว้าง แววตาเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ไม่มีท่าทีต่อต้านหรืออิจฉารุ่นพี่ที่ข้ามขั้นมาคุมงานเลยแม้แต่น้อย ซึ่งนั่นเป็นข้อดีของเด็กรุ่นใหม่แบบเขาที่ตัดสินคนจากผลงานและฝีมือล้วน ๆ

ณิชญาวีร์หยิบแฟ้มโปรเจกต์ขึ้นมาถือไว้แน่น สัมผัสความสากของหน้าปกหนังที่ส่งผ่านปลายนิ้ว มันคือสัมผัสของคุณค่าที่เธอกำลังจะสร้างมันขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเอง ต่อให้ร่างกายจะเจ็บปวดแค่ไหน เธอก็จะใช้มันเป็นแรงผลักดันเพื่อก้าวไปข้างหน้า

สามวันต่อมา (วันพฤหัสบดี เวลา 10:00 น.) สำนักงานใหญ่บริษัทรับเหมาก่อสร้าง เค-อาร์ช

บรรยากาศในห้องประชุมบอร์ดบริหารชั้นบนสุดของตึกระฟ้า ตึงเครียดจนพนักงานที่ต้องเข้ามารายงานผลประกอบการแทบจะลืมวิธีหายใจ

เขมินทร์นั่งอยู่ตำแหน่งประธานที่หัวโต๊ะ ใบหน้าคมคายที่เคยเนี้ยบกริบดูกร้าวกร้านขึ้น ใต้ตาคล้ำลงเล็กน้อยจากการอดนอนและดื่มกาแฟดำรสเข้มจัด เนกไทสีเงินถูกปลดให้หลวมลงกว่าปกติ ปลายนิ้วชี้ของเขาเคาะลงบนโต๊ะกระจกเป็นจังหวะรัวเร็ว บ่งบอกถึงระดับความหงุดหงิดที่ใกล้จะถึงจุดเดือดเต็มทน

ตลอดสามวันที่ผ่านมา นับตั้งแต่วันที่เขาบุกไปหาณิชญาวีร์ที่คอนโดมิเนียมแล้วถูกเธอตอกหน้ากลับมาด้วยสัญญาจ้างงาน เขาก็แทบจะไม่เป็นอันทำอะไร

เขาพยายามใช้ตรรกะในหัวอธิบายว่า เธอแค่กำลังเล่นสงครามประสาท เธอแค่กำลังใช้อารมณ์ของผู้หญิงที่เพิ่งสูญเสียลูกมาลงประชดประชันใส่เขาเดี๋ยวเดียว พอเธอออกไปตกระกำลำบากในโลกของการทำงานจริง เจอความกดดันและปัญหาหนัก ๆ เข้าไป เธอจะต้องยอมแพ้และกลับมาซบอกเขาเหมือนเดิม

ทว่า... ความเงียบเชียบและการถูกตัดขาดทุกช่องทางตลอดสามวัน มันเริ่มทำให้ระบบความคิดของเขาแปรปรวน

ภาวะความบกพร่องในการรับรู้อารมณ์ ทำให้เขาไม่สามารถอธิบายความรู้สึกโหวงในอกและความกระวนกระวายที่ตีรวนอยู่ข้างในได้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองกำลังเสียใจ กำลังโกรธ หรือกำลังคิดถึง เขารู้แค่วิธีเดียวนั่นคือการกดทับมันเอาไว้ แล้วระบายออกด้วยการบ้างานหนักกว่าเดิม และเรียกร้องความสมบูรณ์แบบจากลูกน้องจนเกินขีดจำกัด

"เรื่องงบประมาณเพิ่มเติมสำหรับไซต์งานที่น้ำท่วมเมื่อสัปดาห์ก่อน ผมไม่อนุมัติ!"

เสียงทุ้มต่ำตวาดกร้าวกลางห้องประชุม แววตาดุดันกราดมองผู้บริหารฝ่ายจัดซื้อ

"พวกคุณบริหารความเสี่ยงกันประสาอะไร ถึงปล่อยให้ซัพพลายเออร์หน้าใหม่มาขอขึ้นราคาค่าวัสดุกลางคันแบบนี้ ไปหาเจ้าใหม่มาประมูลแทน ไม่อย่างนั้นก็ไปหักเงินค่าปรับจากบริษัทย่อยที่ทำท่อเมนแตกซะ!"

ผู้บริหารฝ่ายจัดซื้อหน้าซีดเผือด พยายามอ้าปากอธิบายด้วยความกล้า ๆ กลัว ๆ

"แต่ท่านประธานครับ ถ้าเรายกเลิกสัญญาและเปลี่ยนซัพพลายเออร์ตอนนี้ กำหนดส่งมอบงานเฟสแรกจะล่าช้าไปอีกอย่างน้อยสองสัปดาห์นะครับ เราอาจจะโดนลูกค้าฟ้องเรียกค่าปรับที่แพงกว่างบที่ต้องจ่ายเพิ่มหลายเท่าเลยนะครับ..."

"นั่นมันปัญหาที่พวกคุณต้องไปหาทางแก้!"

เขมินทร์ตัดบทอย่างไร้เยื่อใย กรามแกร่งบดเข้าหากันแน่น

"ผมจ้างพวกคุณมาหาทางออก ไม่ใช่มาขอเงินเพิ่มง่าย ๆ แบบนี้ ไปจัดการให้ตัวเลขมันลงตัวซะ"

นิตาที่นั่งอยู่เก้าอี้ถัดมา ลอบสังเกตพฤติกรรมที่ผิดปกติของอดีตคนรัก เธอรู้ดีว่าเขมินทร์กำลังเสียศูนย์เพราะเรื่องเมียหนีออกจากบ้าน และนี่คือโอกาสทองที่เธอจะก้าวเข้ามาสร้างบทบาทและรวบอำนาจการตัดสินใจบางอย่างมาไว้ในมือ

"ใจเย็น ๆ ก่อนนะคะพี่เวย์"

นิตาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและใจเย็น ขัดจังหวะความเกรี้ยวกราดของเขา

"เรื่องซัพพลายเออร์ที่ทำท่อแตก นิตาเข้าไปเจรจาตกลงกับเขาเรียบร้อยแล้วค่ะ นิตายอมเซ็นเอกสารยกเว้นค่าปรับความเสียหายทั้งหมดให้เขา แลกกับการที่เขาต้องยอมตรึงราคาวัสดุก่อสร้างเดิมให้เราไปจนจบเฟสแรก นิตามองว่าเราวิน-วินนะคะ พี่เวย์จะได้ไม่ต้องปวดหัวเรื่องงบวัสดุบานปลายไงคะ"

เธอเสนอทางออกที่ฟังดูดีในภาพรวม แต่ซ่อนเร้นการใช้อำนาจเกินขอบเขตอย่างร้ายกาจ

เขมินทร์ปรายตาขวับมองนิตา ดวงตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อยและวาวโรจน์ด้วยรังสีอำมหิต

"คุณใช้อำนาจอะไรไปเซ็นยกเว้นค่าปรับหลักล้านให้คนที่ทำบริษัทเราเสียหาย"